2 Pedro 1

Ang Paliwanag

Si Pedro ay matanda na. Alam niyang malapit na siyang mamatay, at ang sulat na ito ay parang huling liham ng isang taong gustong sabihin ang pinakamahalaga bago siya umalis. Sinusulat niya ito hindi para sa mga estranghero, kundi para sa mga taong may pananampalataya na "kagaya ng natanggap namin," ibig sabihin, hindi sila ikalawang uri ng mananampalataya kahit hindi sila kasama ni Jesus noong siya ay nabubuhay pa sa lupa.

Sa unang bahagi, sinasabi ni Pedro na ang Diyos ay nagbigay na ng lahat ng kailangan para mabuhay tayo nang tapat sa kanya. Hindi ito tungkol sa sariling lakas ng loob o disiplina lamang. Ito ay tungkol sa kaalaman ng Diyos, ang pagkilala sa kanya nang personal. At dahil dito, binigyan tayo ng "mahahalaga at dakilang mga pangako," upang makibahagi tayo sa katangian ng Diyos mismo habang tumatakas tayo mula sa kasamaan ng mundo.

Pagkatapos, ibinigay ni Pedro ang isang hagdanan, halos parang anim na hakbang na dumadaloy sa isa't isa: pananampalataya, kabutihan, kaalaman, pagpipigil sa sarili, pagtitiyaga, pagiging maka-diyos, pagmamahal bilang magkakapatid, at sa dulo, pag-ibig. Hindi ito listahan ng mga bagay na gagawin mo nang paisa-isa at pagkatapos ay tapos ka na. Ito ay paglago, tulad ng ugat na tumutubo papunta sa sanga, papunta sa bunga. Kung wala ang mga ito, sabi ni Pedro, ikaw ay bulag, nakalimot kung ano ang ibig sabihin ng nilinis ka mula sa iyong mga lumang kasalanan.

Sa gitna ng sulat, binanggit ni Pedro ang isang karanasan na hindi niya kailanman malilimutan: nasaksihan niya nang personal ang kaluwalhatian ni Jesus sa banal na bundok, narinig niya mismo ang tinig ng Ama mula sa langit na nagsasabing, "Ito ang aking Anak, ang Kaisa-isa kong minamahal." Hindi ito kathang-isip o alamat na kanilang sinunod. Nandoon siya. Nakita niya. Narinig niya.

At sa huling bahagi, sinasabi ni Pedro na ang mga salita ng mga propeta ay hindi galing sa sariling pangangatwiran ng tao, kundi mula sa Banal na Espiritu na siyang nagsalita sa pamamagitan nila. Ito ang dahilan kung bakit ang Salita ng Diyos ay maaasahan, hindi tulad ng mga opinyon ng tao na palaging nagbabago.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

May dalawang bagay na hinahawakan ni Pedro nang sabay-sabay, at parang kontradiksyon sila sa unang tingin, pero hindi. Una, sinasabi niyang lahat ng kailangan mo ay ibinigay na ng Diyos. Hindi mo kailangang gawing perpekto ang sarili mo bago ka niya tanggapin. Pangalawa, sinasabi rin niyang kailangan mong "gawin ang inyong makakaya" para lumago sa katangiang ito. Hindi ito tungkol sa alinman lamang, biyaya o pagsisikap. Ito ay tungkol sa biyaya na gumagalaw sa iyo papunta sa pagsisikap.

Ito ay tapat na salita para sa mga taong may edad mo. Marami sa inyo ang laging nakadama ng presyon na dapat perpekto, dapat sapat, dapat matibay sa lahat ng bagay bago kayo tanggapin. Ang sulat na ito ay hindi nagsasabing madali ang buhay Cristiano. Sinasabi nitong ang lakas ay hindi galing sa iyo, kundi sa kaalaman ng Diyos, sa relasyon mo sa kanya. Pero kailangan mo pa ring lumakad. Hindi ka lang nakaupo habang binubuhat ka ng biyaya papunta sa langit nang walang paggalaw sa iyong bahagi.

Mahalaga rin ang binanggit ni Pedro tungkol sa pagiging saksi. Nabubuhay tayo sa panahon kung saan lahat ay may opinyon, at parang lahat ng katotohanan ay negotiable, depende sa nakadarama ka. Pero si Pedro ay hindi naniniwala dahil may nadama siya. Naniniwala siya dahil nasaksihan niya nang personal, at dahil ang mga salita ng propeta ay may pinagmulan na hindi galing sa isip ng tao lamang.

Ang Pangunahing Ugnayan

Ang buong sulat na ito ay umiikot sa isang tao lamang: si Jesu-Cristo. Siya ang "Tagapagligtas na si Jesu-Cristo" sa unang talata, siya ang binanggit ng tinig ng Ama bilang "Anak, ang Kaisa-isa kong minamahal," at siya ang dahilan kung bakit may "walang hanggang kaharian" na maghihintay sa mga taong tumatapat.

Ang lahat ng mga pangako ng Diyos sa buong Kasulatan, mula sa mga propeta hanggang sa liham ni Pedro, ay dumadaloy patungo sa isang punto: ang Diyos ay hindi lamang nangako ng kaligtasan, binigay niya ito sa katauhan ng kanyang Anak. Ang buhay na "maka-diyos" na sinasabi ni Pedro ay hindi lamang tungkol sa pagsunod sa mga alituntunin. Ito ay tungkol sa pagiging katulad ni Jesus, dahil sa kanya lamang natin nakikita kung ano talaga ang katangian ng Diyos.

Para Sa Iyo

Marahil ikaw ay nasa isang panahon kung saan pinagdududahan mo kung totoo ba talaga ang lahat ng ito, o kung sapat ka ba para tawagin mong Cristiano ang sarili mo. Basahin mong muli ang talatang siyam: ang taong kulang sa paglago ay bulag, nakalimot lang. Hindi ito hatol, ito ay alaala. Marahil ang kailangan mo ngayon ay hindi bagong regla, kundi pag-alala kung sino ang Diyos at kung ano na ang ginawa niya para sa iyo.

Isipin mo rin ang tapang ni Pedro na sabihing, "hindi kami sumunod sa kathang-isip." Sa gitna ng maraming boses na nagsasabing lahat ng relihiyon ay pantay lamang na kwento, mayroon kang karapatang magtanong kung bakit mo pinaniniwalaan ang iyong pinaniniwalaan. Hindi dapat kang matakot sa tanong na iyon. Ang pananampalataya na hindi nakakayang sagutin ang seryosong tanong ay mahina, pero ang totoong pananampalataya ay hindi natatakot suriin.

Pag-usapan Ito

Aling bahagi ng hagdanan ni Pedro, pananampalataya, kabutihan, kaalaman, pagpipigil sa sarili, pagtitiyaga, pagiging maka-diyos, pagmamahal, pag-ibig, ang pakiramdam mong pinaka-mahina sa buhay mo ngayon? Bakit kaya?

Kung may kaibigan kang magtanong sa iyo kung bakit ka naniniwala na totoo ang Cristiyanismo, ano ang isasagot mo, hindi lamang batay sa nadarama mo, kundi batay sa ebidensya?

Manalangin Tayo

Panginoon, salamat dahil hindi mo ako iniwan para tayahin ang aking sariling lakas. Ibinigay mo na ang lahat ng kailangan ko para makilala ka. Tulungan mo akong lumago, hindi dahil sa takot, kundi dahil mahal kita. Kapag ako ay nagdududa, ipaalala mo sa akin na hindi kathang-isip ang sinusunod ko, kundi si Jesus na nakita, narinig, at minahal ng mga taong nauna sa akin. Amen.