Mga taga-Efeso 3

The Explanation

Si Pablo ay nasa bilangguan nang isulat niya ito, at sinasabi niya mismo iyon: "akong si Pablo ay bilanggo ni Cristo Jesus alang-alang sa inyo mga Gentil." Hindi niya ito sinasabi para humingi ng awa. Sinasabi niya ito dahil may dahilan ang pagkabilanggo niya, at ang dahilan na iyon ay isang bagay na kinakailangang ipaalam niya sa mga mambabasa niya, ang mga Gentil, ang mga taong hindi Judio.

May isang "nakatagong katotohanan" na ibinunyag sa kaniya, sabi niya. Sa ibang salinlahi, hindi ito ipinaalam sa sangkatauhan. Pero ngayon, sa pamamagitan ng Espiritu, ito ay ipinahayag. Ano ang katotohanang ito? Simple pero napakalaki ang bigat: ang mga Gentil ay kabahagi at kaanib ng iisang katawan kasama ng mga Judio, kabahagi sila sa pangako kay Cristo Jesus sa pamamagitan ng ebanghelyo. Ibig sabihin, walang dibisyon sa pagitan nila. Isang pamilya na sila.

Ipinahayag din ni Pablo na siya, kahit "pinakahamak sa mga pinili ng Diyos," ay binigyan ng gawain na ipahayag ang katotohanang ito sa lahat. At may layunin pa itong mas malawak: sa pamamagitan ng iglesia, maging alam ng "mga tagapamuno at mga may kapangyarihan sa kalangitan" ang karunungan ng Diyos. Ang iglesia mismo, ang pagsasama ng mga taong magkakaiba, ay nagpapakita sa buong sansinukob kung sino ang Diyos.

Pagkatapos ng paliwanag na ito, hinihiling ni Pablo na huwag silang panghinaan ng loob dahil sa pagdurusa niya. Tapos siya ay lumuluhod sa panalangin, isang mahabang panalangin na puno ng pagnanais na malaman ng mga mambabasa kung gaano kalawak, kahaba, kataas, at kalalim ang pag-ibig ni Cristo, isang pag-ibig na "higit sa kaalaman." Nagtatapos ang kabanata sa isang doxology, isang pagpupuri sa Diyos na kayang gumawa ng higit pa sa lahat ng maiisip natin.

What Does This Mean?

Kung tutuusin, ikaw na mambabasa ngayon ay malamang hindi Judio, at kung ganoon, ikaw mismo ang pinag-uusapan dito. Bago dumating si Cristo, may linya na hindi malampasan sa pagitan ng mga Judio at ng iba pang bansa. Hindi lang pagkakaiba sa kultura iyon, kundi isang relihiyosong hangganan: ang mga Judio lang ang may tiyak na relasyon sa Diyos. Ang balitang ibinubuhos ni Pablo rito ay na natapos na ang hangganang iyon. Hindi dahil minabuti nilang tanggalin ito kundi dahil kay Cristo, nawalan na ng kahulugan ang hangganan.

Mahalaga rin ang katotohanan na ang kaalamang ito ay "nakatago." Hindi ito isang bagay na napagtanto lang ng mga tao sa kanilang sariling karunungan. Isang bagay itong ibinunyag ng Diyos, sa tamang oras, sa pamamagitan ng Espiritu. May diskarte ang Diyos na hindi agad nakikita, at kahit ang mga anghel at kapangyarihan sa langit ay natututo pa rin tungkol sa karunungan ng Diyos sa pamamagitan ng pagmamasid sa iglesia. Iyon ay isang kakaibang pag-iisip: ang simpleng pagtitipon ng mga tao na dating magkaiba ngunit ngayon ay isa, ay isang bintana kung saan maaaring tumingin kahit ang mga anghel.

The Common Thread

Ang buong kabanatang ito ay tungkol kay Cristo, mula simula hanggang katapusan. Ang "walang hanggang plano" ng Diyos ay hindi basta-basta lang idea; tinupad ito ng Diyos "kay Cristo Jesus na ating Panginoon." Ang dahilan kung bakit may pag-asa ang mga Gentil ay dahil kay Cristo, at ang pag-ibig na pinagninilayan ni Pablo sa panalangin niya ay ang pag-ibig ni Cristo mismo.

Kung babalikan mo ang buong kuwento ng Bibliya, mapapansin mo na may pangako noong una pa man kay Abraham, na sa pamamagitan niya ay pagpapalain ang lahat ng bansa. Ang kabanatang ito ay isang paglalantad kung paano natupad ang pangakong iyon: hindi sa pamamagitan ng pagiging Judio, kundi sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo. Ang hangganan na akala mo ay permanente ay pinasok at winasak ng pag-ibig ng Diyos. At dahil sa Cristo, may "lakas ng loob at kakayahang makalapit" tayo sa Diyos, hindi dahil sa karapat-dapat tayo, kundi dahil may isang nagbukas ng daan.

For You

May panahon na mararamdaman mo na parang hindi ka kasama, na parang ang Diyos ay para lamang sa ibang tao, iyong mga "tama" o "malapit" na daw sa Diyos. Ang kabanatang ito ay sumisigaw na mali iyon. Walang kategorya ng tao na hindi kayang abutin ng pag-ibig ni Cristo. Hindi ito pangarap lamang, isang nakatagong katotohanan ito na inihayag na, at ikaw ay kasali.

Pansinin din kung paano tinitingnan ni Pablo ang kaniyang pagdurusa, hindi bilang kahihiyan kundi bilang karangalan. Kung minsan, ang mga hirap mo, lalo na kung dulot ng pagsunod sa Diyos, ay nakakapagpahina ng loob. Pero hindi ibig sabihin ng paghihirap na may mali sa plano ng Diyos. Minsan, doon mismo lumilitaw ang kapangyarihan niya.

At ang panalangin sa huling bahagi ng kabanata, iyon ang maaari mong gawing sarili. Hindi lang ito teorya tungkol sa pag-ibig ni Cristo. Isang hiling ito na ikaw mismo, hanggang sa ugat ng pagkatao mo, ay mapuno ng katotohanang iyon, hindi lang alam sa isip kundi naramdaman sa buong buhay mo.

Talk About It

Bakit kaya mahalaga para kay Pablo na ipaalam na ang "nakatagong katotohanan" ay hindi naman talaga bago, kundi tinupad lamang ng Diyos sa tamang panahon? May kaugnayan ba ito sa paraan mo ng pagtingin sa sariling buhay, na parang may bagay na hindi mo pa nakikita ngunit totoo na?

Si Pablo ay nagdurusa, at tinawag niya ito na karangalan ng mga mambabasa niya. Paano mo ito maiuugnay, kung mayroon, sa sarili mong karanasan ng paghihirap dahil sa pananampalataya?

Praying Together

Ama, salamat dahil wala kang itinatangi batay sa lahi, kasaysayan, o karapat-dapat. Salamat dahil kay Cristo, may lakas ng loob kaming lumapit sa iyo. Tulungan mo kaming umugat at maging matatag sa pag-ibig niya, hindi lang alam sa isip kundi buhay sa puso. Puspusin mo kami ng kapuspusan mo, Diyos na kayang gumawa ng higit pa sa lahat ng aming hinihingi o iniisip. Amen.