Mga taga-Efeso 6

Ang Paliwanag

Pagkatapos ipaliwanag ni Pablo kung ano ang buhay na "bagong tao kay Cristo," bumaba siya sa pinaka-totoong parte ng buhay: ang pamilya, ang trabaho, at ang digmaang espiritwal na kinakaharap ng bawat mananampalataya.

Una, kinausap niya ang mga anak: sundin ang mga magulang, dahil ito ang tama, at ito ang unang utos na may pangako ng mahabang buhay. Pero hindi siya tumigil doon. Sinabihan din niya ang mga ama na huwag gamitin ang kanilang awtoridad para saktan o inisin ang mga anak, kundi palakihin sila nang may disiplina at katuruan ng Panginoon. Dalawang panig, dalawang responsibilidad.

Pagkatapos, pumunta siya sa relasyon ng mga alipin at mga amo, isang realidad na matindi noong unang siglo. Hindi niya sinira ang sistema sa pamamagitan ng isang utos, pero ginulo niya ito mula sa loob: ang mga alipin ay dapat maglingkod nang may buong puso, hindi para lang kalugdan ang amo, kundi bilang paglingkod kay Cristo mismo. At ang mga amo, dapat tratuhin ang kanilang mga alipin nang maayos, dahil alam nilang may isang Amo sa langit na hindi nagtatangi ng tao.

Tapos, sa huling bahagi, ibinaling ni Pablo ang atensyon sa isang bagay na mas malalim pa kaysa sa pamilya o trabaho: ang digmaang espiritwal. Sinabi niya na ang laban natin ay hindi laban sa tao, kundi laban sa mga kapangyarihan at pinunong espiritwal ng kadiliman. Para dito, ibinigay niya ang larawan ng isang kawal na Romano, piraso-piraso: sinturon ng katotohanan, baluti ng katuwiran, sapatos ng kahandaan sa Ebanghelyo, kalasag ng pananampalataya, helmet ng kaligtasan, at espada ng Espiritu Santo, ang salita ng Diyos. Lahat ito dapat isuot, hindi paminsan-minsan, kundi palagian. At lahat ito dapat sinamahan ng panalangin, lahat ng oras, para sa lahat ng mananampalataya.

Pagkatapos, bago magsara ang sulat, hiniling ni Pablo na ipanalangin siya, na magpatuloy siya sa katapangan kahit nakatanikala siya noon dahil sa Ebanghelyo. Pinasok niya si Tiquico bilang mensahero, at nagtapos ang buong sulat sa pagbati ng kapayapaan, pag-ibig, pananampalataya, at biyaya mula sa Diyos.

Ano ang Kahulugan Nito?

Madaling basahin ang kapitulo na ito bilang listahan ng mga tuntunin: paano mag-asal sa magulang, sa amo, at kailangan mong maging matapang. Pero ang totoo, mas malalim ang sinasabi ni Pablo. Ang buhay na Cristiano ay hindi lamang panloob na paniniwala na hiwalay sa totoong buhay. Ito ay buong-buhay: paano ka kikilos sa tahanan mo, sa trabaho mo, at paano ka titindig sa gitna ng isang laban na mas malawak pa kaysa sa nakikita mo.

Ang pinakamahalaga sa buong kapitulo: hindi tao lang ang nakikita natin kapag naglilingkod tayo, nagsusunod, o nagpapasensya. Ang Panginoon ang tinitingnan natin sa likod ng lahat. Kaya ang paglilingkod, kahit sa trabahong boring o sa magulang na mahirap intindihin, hindi walang kabuluhan. May Isang nakatitig.

At ang mas malalim pa: may digmaan na nagaganap na hindi mo laging nakikita. Hindi laban sa taong nakaupo sa harap mo, kundi laban sa espiritwal na kapangyarihan. Kaya hindi sapat ang sariling lakas. Kailangan mo ng baluti, at ang baluti na ito ay ang Diyos mismo, ang kaniyang katotohanan, ang kaniyang katuwiran, ang kaniyang salita.

Ang Kaugnayan sa Buong Kwento

Lahat ng baluti na binanggit ni Pablo ay nakaugat kay Cristo. Ang "katotohanan" na dapat isuot bilang sinturon, siya mismo ang nagsabi, "Ako ang katotohanan." Ang "katuwiran" na baluti sa dibdib, hindi natin ginawa, ibinigay sa atin ni Cristo dahil sa kaniyang kamatayan at muling pagkabuhay. Ang "ebanghelyo ng kapayapaan" na dapat suotin sa paa, siya mismo ang kapayapaan na ibinigay sa atin sa krus. At ang "kaligtasan" na helmet, hindi ito pangarap na baguhin natin sa sarili nating pagsisikap, kundi regalo na matatag na ibinigay na.

Kaya kahit mukhang listahan ng gawain ang kapitulong ito, sa totoo lang, inaanyayahan tayo ni Pablo na isuot ang kung ano na ginawa na ni Cristo para sa atin. Hindi tayo nagsisikap na gawin ang ating sariling kaligtasan. Isinusuot natin ang kaligtasan na matagal na niyang ibinigay. Ang laban natin ay totoo, pero ang tagumpay ay hindi natin kailangang kamtin, dahil nakamtan na ni Cristo sa krus.

Para Sa Iyo

Marahil hindi ka alipin, pero may mga taong may awtoridad sa iyo na mahirap sundin: magulang, guro, o superbisor sa trabaho. Tanungin mo ang sarili mo, naglilingkod ka ba para kalugdan ang tao, o sa puso mo nagmumula ba ang paglingkod dahil alam mong nakikita ka ng Diyos?

At ang digmaang espiritwal, hindi ito pelikula o kathang-isip. Ang tukso na humiwalay ka sa Diyos, ang kasinungalingan tungkol sa iyong sarili na nagpapadalaw-daw sa isip mo tuwing nag-scroll ka sa telepono, ang pagkabigo na nananatili matapos mong subukang maging perpekto, lahat ng ito ay bahagi ng laban na binanggit ni Pablo. Hindi mo kailangang harapin ito nang mag-isa, at hindi mo rin kailangang gawin ang sariling baluti. Ang tanong lang: isusuot mo ba ang baluti na handa na, o lalabas ka sa araw na walang proteksyon?

Pag-usapan Natin Ito

Saan sa buhay mo, sa pamilya, sa paaralan, sa trabaho, nahihirapan kang paniwalaan na ang Diyos ang talagang nakikita mo, hindi ang tao sa harap mo?

Alin sa "baluti" na binanggit ni Pablo, katotohanan, katuwiran, pananampalataya, pananalangin, pakiramdam mo ang pinaka-kulang sa buhay mo ngayon? Bakit?

Manalangin Tayo

Panginoon, salamat dahil hindi mo iniwan akong mag-isa sa laban na ito. Turuan mo akong maglingkod nang may buong puso, hindi para sa mata ng tao kundi para sa iyo. Isuot mo sa akin ang katotohanan mo, ang katuwiran mo, at ang kapayapaan mo, dahil mahina ako kung wala ka. Pakinggan mo ako, at ibigay sa akin ang katapangan na kailangan ko araw-araw. Amen.