Exodo 25

Ang Paliwanag

Pagkatapos palayain ng Diyos ang Israel sa Egipto, pagkatapos ng Pagtawid sa Dagat na Pula, pagkatapos ng Sampung Utos sa Bundok Sinai, dumating ang kabanatang ito. At kung minsan, kapag binasa ito ng tama, parang biglang bumagal ang kuwento. Walang digmaan dito, walang himala, walang dramatikong eksena. Ang Diyos ay nagbibigay ng isang listahan ng mga materyales at sukat para sa isang kahon, isang mesa, at isang ilawan.

Pero huwag kang magmadaling lumipat sa susunod na kabanata. Basahin mo ulit ang talata 8: "Hayaan silang gumawa ng isang santuwaryo para manirahan ako sa gitna nila." Ito ang puso ng buong kabanata. Ang Diyos na lumikha ng uniberso, na nagpakita sa gitna ng apoy sa Bundok Sinai hanggang sa natakot ang buong bansa, ay gustong manirahan, literal na manirahan, sa gitna ng isang grupo ng dating alipin sa disyerto.

Pinakita rin sa atin kung paano ito mangyayari. Hinihingi ng Diyos ang mga kaloob mula sa bayan: ginto, pilak, tanso, mamahaling tela, balat, kahoy, langis, insenso, mga bato. Pero mahalaga ang paraan: "kumuha ng isang handog para sa akin mula sa bawat tao na hinikayat ng maluwag sa kalooban" (talata 2). Walang sapilitan. Hindi ito buwis. Ito ay kusang-loob na pagbibigay ng isang bayan na nakaranas pa lang ng kalayaan.

Pagkatapos, detalyado ang tagubilin para sa Kaban ng Tipan: isang kahon na yari sa kahoy ng akasya, binalutan ng purong ginto sa loob at labas, may mga argolya at baras para madala ito nang hindi direktang hinahawakan. Sa ibabaw nito, ang takip na tinatawag na "luklukan ng awa," kasama ang dalawang kerubin na nakaharap sa isat-isa, nakayuko ang mga pakpak. Dito, sabi ng Diyos, "makikipagkita ako sa iyo" at "makikipag-usap ako sa iyo mula sa aking kinalalagyan sa ibabaw ng takip ng luklukan ng awa" (talata 22).

Pagkatapos ng Kaban, ang mesa para sa tinapay ng presensya, at ang ilawang ginto na may pitong sanga, lahat yari sa purong ginto, lahat may detalyadong anyo ng mga bulaklak ng almendro. Walang basta-basta. Walang pabaya. Ang bawat sukat, bawat hugis, ay mahalaga sa paningin ng Diyos.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Maaaring mahirap pakinggan ang isang kabanata na puno ng teknikal na detalye. Pero kung titingnan mo nang mabuti, makikita mo na ang buong kabanata ay nagsasalita tungkol sa isang bagay: ang pagnanais ng Diyos na malapit sa tao, at ang kung gaano kahalaga ang paraan kung paano ito mangyayari.

Hindi basta-basta lalapit ang Diyos sa tao. May paraan siyang itinakda, hindi dahil mahigpit siya o gusto niyang kumplikado ang relasyon, kundi dahil banal siya at ang tao ay marupok. Ang pagitan ng dalawang kerubin, ang luklukan ng awa, ay hindi lamang dekorasyon. Ito ay nagsasabi na ang presensya ng Diyos ay kailangang dumaan sa awa, hindi sa karapatan ng tao. Hindi ka basta-basta lalapit sa Diyos gamit ang sarili mong termino. Ang Diyos mismo ang naglalatag ng daan.

Mahalaga rin na tandaan: ang tabernakulo ay hindi imbensyon ni Moises. Talata 9 at 40 ay parehong binabanggit na lahat ay dapat gawin "ayon sa plano" na ipinakita ng Diyos sa bundok. Kahit ang pinakadetalyadong sukat ng isang baras o argolya ay may pinagmulan sa langit, hindi sa imahinasyon ng tao. May implikasyon ito para sa atin: paminsan-minsan, gusto nating bumuo ng sarili nating paraan papalapit sa Diyos, sarili nating relihiyon na komportable sa atin. Pero sinasabi ng tekstong ito na hindi ganoon ang gumagana. Ang Diyos ang nagtatakda ng daan, at responsibilidad lamang natin ang sundin ito.

Ang Nag-uugnay na Sinulid

Kung titingnan mo ang Bagong Tipan, makikita mo kaagad kung bakit ang kabanatang ito ay hindi lamang arkitektura ng sinaunang panahon. Ang buong tabernakulo, kasama ang Kaban, ang luklukan ng awa, ang presensya ng Diyos sa gitna ng kampo, ay anino ng isang mas malaking katotohanan.

Si Jesus ang pinal na "lugar" kung saan nakikipagkita ang Diyos sa tao. Hindi na kailangan ng kahoy na akasya at purong ginto para dalhin ang presensya ng Diyos. Siya mismo ang nagsabi, "sirain ninyo ang templong ito, at sa loob ng tatlong araw ay itatayo ko ito ulit," tinutukoy ang kaniyang sariling katawan. Sa krus, si Jesus ang naging tunay na luklukan ng awa, ang lugar kung saan nagkita ang katarungan ng Diyos at ang awa ng Diyos, hindi sa pagitan ng dalawang kerubing ginto, kundi sa pagitan ng dalawang magnanakaw.

At ang pinakamahalaga: sa Bagong Tipan, ang Diyos ay hindi na lamang manirahan sa gitna ng kampo, kundi sa loob mismo ng bawat mananampalataya, sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Ang pagnanais ng Diyos sa Exodo 25, na manirahan sa gitna ng kaniyang bayan, ay natupad nang husto kaysa maiisip ni Moises.

Para sa Iyo

Marahil hindi mo kailangang maghintay ng kerubing ginto para makilala ang presensya ng Diyos. Pero maaaring kailangan mong tanungin ang sarili mo: gusto mo bang lumapit sa Diyos sa sarili mong termino, komportable at madali, o handa ka bang tanggapin ang paraan na itinakda niya?

Isipin din ito: ang mga Israelita ay nagbigay nang kusang-loob, hindi dahil sapilitan. May bagay ka bang talagang kusang ibinibigay sa Diyos, hindi dahil inaasahan ng iba, kundi dahil gusto mong bigyang-puwang siya sa buhay mo?

Pag-usapan Ito

Bakit sa tingin mo kailangan pa ng Diyos ng isang "plano mula sa langit" para sa tabernakulo, imbes na hayaan na lang ang mga Israelita na gumawa ng sarili nilang paraan ng pagsamba?

Sa anong paraan ikaw mismo ngayon ay sinusubukang lumapit sa Diyos sa sarili mong termino, imbes na sa paraang itinakda niya sa pamamagitan ni Jesus?

Nananalangin Nang Sama-sama

Panginoon, salamat dahil gusto mong manirahan kasama namin, hindi dahil karapat-dapat kami, kundi dahil ikaw ay puno ng awa. Tulungan mo kaming lumapit sa iyo sa paraang itinuro mo, sa pamamagitan ni Jesus, at hindi sa sarili naming kagustuhan. Buksan mo ang aming puso na magbigay sa iyo nang kusang-loob, hindi dahil sapilitan. Amen.