2 Samuel 6

Ang Paliwanag

Pagkatapos maging hari, gusto ni David na dalhin ang Kaban ng Tipan pabalik sa Jerusalem. Ang Kaban ay hindi lamang isang kahon. Ito ang simbolo ng presensya ng Diyos mismo sa gitna ng Israel, ang lugar kung saan nagsalita ang Diyos sa Kaniyang bayan. Sa loob ng maraming taon, nasa gilid ito, nakalimutan, sa bahay ni Abinadab. Ibinabalik ni David ang Kaban sa gitna ng buhay ng bansa, at ginagawa niya ito nang may kagalakan, may musika, may sayawan.

Pero may isang detalye na kadalasang nakakalampas: inilagay nila ang Kaban sa isang kariton, hinihila ng mga toro. Mabuti ang intensyon, pero mali ang paraan. Malinaw na sinabi ng batas ng Diyos na dapat pasanin ang Kaban ng mga Levita, sa mga balikat, hindi ihila sa kariton tulad ng ibang mga bagay. Sa daan, natumba ang mga toro. Inabot ni Uzza ang kaniyang kamay para hawakan ang Kaban, at namatay siya sa sandaling iyon, sa tabi ng Kaban ng Diyos.

Ang natural na reaksyon ni David ay galit, at pagkatapos, takot. Tinigil niya ang paglalakbay. Iniwan niya ang Kaban sa bahay ni Obed Edom sa tatlong buwan. At doon, sa kabilang ng lahat, may pagpapala. Kaya't nagtiwala ulit si David. Sa pagkakataong ito, tama na ang paraan, may handog, may pag-iingat, may kagalakan na hindi nag-iisip lamang sa sarili.

Nagsayaw si David sa harapan ng Panginoon nang buong lakas, nagsuot lamang ng simpleng damit ng pagsamba. Nakita siya ni Mical, ang kaniyang asawa, mula sa bintana, at kinamuhian siya sa kaniyang puso. Para kay Mical, kahiya-hiya ang isang hari na nagsasayaw na parang ordinaryong tao. Sinagot naman siya ni David nang malinaw: hindi ito tungkol sa dignidad niya bilang hari, ito ay tungkol sa Diyos na pinili siya. Handa siyang "mapahiya" para dumakila ang Panginoon. At si Mical, dahil sa kaniyang paghamak, hindi na nagkaroon ng anak.

Ano ang Kahulugan Nito?

Ang kabanatang ito ay tungkol sa isang bagay na mahirap tanggapin sa unang tingin: hindi sapat ang magandang intensyon kapag kinakalikot mo ang bagay na banal. Si Uzza ay hindi masamang tao. Malamang tinuruan siya sa buong buhay niya sa paligid ng Kaban, kasama ng pamilya niyang si Abinadab. Pero ang pagiging malapit sa banal na bagay ay hindi nagbibigay ng karapatan na tratuhin ito nang kaswal. Ang paggalang sa Diyos ay hindi opsyonal, hindi mo pinipili kung papaano mo iyon isasagawa base sa kung ano ang mas convenient.

Marahil nagtataka ka kung bakit napakalaki ng parusa para sa isang instant na paggalaw ng kamay. Pero tingnan mo ito sa laman ng buong konteksto: hindi biglaan lang na kamalian ito, ito ang resulta ng buong sistema ng kapabayaan, isang bagong kariton kung saan dapat mga balikat, mga toro kung saan dapat pagsisikap ng mga Levita. Ang Diyos ay hindi mabangis na nag-antay lang ng pagkakataon para parusahan. Ito ay tungkol sa katotohanan na ang Diyos ay hindi bagay na maaari mong i-adjust ayon sa kagustuhan mo. Siya ang Panginoon, hindi ang bagay na dinadala mo.

Pero sa parehong kabanata, may isa pang mensahe: ang tunay na kagalakan sa harap ng Diyos ay hindi nakasalalay sa dignidad, imahe, o kung ano ang isip ng ibang tao tungkol sa iyo. Sinabi ni David na kaya niyang mapahiya sa mata ng tao, basta't sa mata ng Diyos siya dumakila. Ito ang uri ng kababaang-loob na madalas nating iwasan, dahil natatakot tayong mukhang "kakaiba" o "sobra" sa pananampalataya natin.

Ang Kasaysayan ng Pangako

Ang Kaban ng Tipan ay palatandaan ng pangako ng Diyos na Siya ay kasama ng Kaniyang bayan, hindi lumayo, hindi nag-abandona. Sa buong kasaysayan ng Israel, hinahanap-hanap ng tao ang Diyos gamit ang mga simbolo, mga kahon, mga templo, bagay na maaaring makita at hawakan. Pero ang kabanatang ito ay ipinapakita na hindi kayang i-domesticate ang Diyos, hindi Siya maaaring gawing bagay na kontrolado natin, kahit gaano man tayo well-meaning.

Sa bandang huli, si Jesus mismo ang nagsabing Siya ang templo, ang lugar kung saan naninirahan ang Diyos, ngunit hindi na Siya nangangailangan ng espesyal na paraan ng pagdala o proteksyon laban sa kamay ng tao. Sa halip, ibinigay Niya ang Kaniyang katawan, hinawakan, sinaktan, ipinako. Ang distansya sa pagitan ng banal na Diyos at makasalanang tao, na nakikita natin sa kamatayan ni Uzza, ay natapos sa krus, kung saan ang Anak ng Diyos mismo ang naglagay ng Kaniyang sarili sa gitna ng gapi at kamatayan, upang tayo ay makalapit nang walang takot.

Para Sa Iyo

Marahil hindi ka nag-aalala tungkol sa mga kariton o toro, pero pareho ka rin ng temptasyon: gawing kaswal ang bagay na sagrado dahil sanay ka na rito. Ang pananampalanta na ginagawa mong routine, ang Bibliya na binabasa mong parang assignment, ang pagsamba na ginagawa mo dahil kailangan mo lang, hindi dahil gusto mo. Kapag naging pamilyar tayo sa mga banal na bagay, madali tayong mahulog sa kapabayaan tulad ng nangyari sa Israel.

Pero mas malalim pa: tanungin mo ang sarili mo kung handa ka bang "mukhang kakaiba" para sa Diyos, kung handa kang mawalan ng approval ng iba, tulad ng ginawa ni David sa harap ni Mical. Ang tunay na pagsamba, marahil, ay hindi tungkol sa pagpapanatili ng imahe mo, ito ay tungkol sa kung sino ang tinitingnan mo bilang tunay na mahalaga.

Pag-usapan Ito

Bakit kaya labis ang parusa kay Uzza? Ano ang ipinapakita nito tungkol sa kalikasan ng Diyos na hindi natin madalas iniisip?

Kailan ka huling nag-alala tungkol sa "imahe" mo sa harap ng iba kaysa sa pagsunod mo sa Diyos, tulad ni Mical? Ano ang naging resulta nito?

Nagdarasal Tayo

Panginoon, madali kaming maging kaswal sa Iyo, dahil sanay na kami sa Iyong pangalan, sa Iyong Salita, sa mga bagay na dapat sana banal para sa amin. Turuan Mo kaming igalang Ka nang tama, hindi dahil natatakot kami, kundi dahil kilala namin kung sino Ka. Bigyan Mo kami ng lakas na parang si David, na hindi natatakot mapahiya sa harap ng tao, dahil mas mahalaga sa amin ang dumakila sa harap Mo. Salamat na hinawakan Mo mismo ang gapi para hindi na kami takot na lumapit sa Iyo. Amen.