Santiago 2

Ang Paliwanag

Isipin mo ito: pumasok ka sa isang simbahan o youth group, at may dumating na estudyanteng sikat, maganda ang damit, may bagong sapatos, tapos may dumating din na estudyanteng mahirap, gulanit ang damit, hindi maayos ang hitsura. Sino sa kanila ang mas mabilis mong lalapitan? Kanino ka mas gagawa ng paraan para makasama?

Ito mismo ang tinutukoy ni Santiago sa unang bahagi ng kabanatang ito. Sa mga unang siglo, may mga taong pumapasok sa pagtitipon ng mga mananampalataya na mayaman, may gintong singsing, magandang damit. May pumapasok din na mahirap, maruming damit. At ang ginagawa ng mga tao? Pinaupo nila ang mayaman sa magandang lugar, at sinasabihan ang mahirap na, "Tumayo ka roon," o "Umupo ka sa sahig." Tinawag ito ni Santiago na paghatol, at hindi lang basta paghatol, kundi paghatol na may masamang kaisipan. Sinabi niya, kung ganito ang ginagawa ninyo, ginagawa ninyong hukom ang inyong sarili, at hindi mabuting hukom.

Pagkatapos, may dalawang mahahalagang bahagi pa sa kabanata. Una, ipinaliwanag niya na hindi maaaring pumili ka lang ng ilang utos na susundin mo at balewalain ang iba. Kung sinabi mong hindi ka nangalunya pero pumatay ka, salarin ka pa rin sa harap ng buong kautusan. Iisa ang batas, at ang pananampalataya ay hindi puwedeng maging cafeteria kung saan pumipili ka lang ng gusto mo.

Pangalawa, at ito ang bahaging pinakakilala sa kabanata, sinabi niya na ang pananampalatayang walang gawa ay patay. Hindi sapat na sabihin mong naniniwala ka sa Diyos. Kahit ang mga demonyo, sabi niya, naniniwala rin, at nanginginig pa sila. Ang tunay na pananampalataya, gaya ng kay Abraham na handang ihandog ang kaniyang anak, at kay Rahab na tumulong sa mga espiya, ay ipinapakita sa kilos, hindi lang sa salita.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

May tendensya tayong isipin na ang pananampalataya ay nasa loob lang, isang bagay sa isip o puso na walang kinalaman sa kung paano tayo kumikilos sa labas. Sinira ni Santiago ang ideyang ito. Hindi niya sinasabing ang mabubuting gawa ang nagliligtas sa atin, kundi sinasabi niyang kung tunay ang pananampalataya, kikilos ito. Kung hindi kumikilos, malamang hindi ito buhay na pananampalataya kundi pagkukunwari lang.

Ganoon din ang usapin ng pagtatangi. Ang paraan mo sa pakikitungo sa tao ay salamin ng kung ano talaga ang laman ng iyong puso. Kapag mas pinahahalagahan mo ang taong may pera o impluwensya kaysa sa taong wala, hindi lang ka nagiging bastos, sinasabi mo rin na hindi mo pinapahalagahan ang tingin ng Diyos sa tao. Sabi ni Santiago, pinili ng Diyos ang mahihirap sa mundo upang maging mayaman sa pananampalataya. Ang sukatan ng Diyos ay iba sa sukatan ng mundo.

Ang tunay na tanong dito ay hindi kung tama ba ang teolohiya mo, kundi kung ano ang ginagawa ng buhay mo dahil dito. Marami tayong alam tungkol sa Diyos. Pero alam ba natin siya sa paraang nagbabago ng kilos natin sa tao?

Ang Pangkalahatang Tema

Ang buong kabanata ay nakaugat sa isang malaking utos na binanggit mismo ni Santiago: "Mahalin ninyo ang inyong kapwa tulad ng inyong sarili." Ito ang utos na tinawag niyang "maharlikang kautusan," dahil ito ang puso ng buong batas ng Diyos. At sino ang perpektong nagsagawa ng utos na ito? Si Jesus. Hindi siya nagtangi sa tao. Kumain siya kasama ng mga makasalanan, hinawakan niya ang mga ketongin, kinausap niya ang mga babaeng itinuturing na wala nang halaga. Sa mga mata ng mundo, ang mga taong ito ay dapat sana pinaupo sa "sahig." Ginawan sila ni Jesus ng paraan.

At sa krus, ipinakita ni Jesus na ang pananampalataya at gawa ay hindi puwedeng paghiwalayin. Hindi lang siya nangako ng kaligtasan gamit ang salita. Ibinigay niya ang kaniyang buhay. Ang kaniyang pag-ibig ay hindi lang paniniwala kundi kilos, ang pinakamataas na kilos ng pagmamahal na kailanman ginawa. Kaya't kung tayo ay nagmamahal kay Jesus, ang pagmamahal na iyon ay hindi maaaring manatili sa loob lang ng ating isip. Ilalabas nito ang sarili sa paraan ng pakikitungo natin sa tao, lalo na sa mga hindi kayang gumanti sa atin.

Para sa Iyo

Isipin mo ang mga tao sa buhay mo na parang "walang gintong singsing." Yung classmate na iniiwasan dahil kakaiba, yung kaibigan na walang gaanong pera para makisali sa mga plano ninyo, yung taong hindi ka makikinabangan sa social media dahil kaunti lang ang followers. Ito mismo ang tinutukoy ni Santiago. Madaling magsabi ka ng magagandang salita sa isang taong nangangailangan, "Sige, ingat ka, umangat ka," pero hindi mo talaga siya tinulungan. Sinabi ni Santiago na walang kabuluhan iyon.

Tanungin mo ang sarili mo, hindi bilang pagkondena kundi bilang tapat na pagsusuri: kung titingnan ang mga desisyon ko sa nakaraang linggo, tama bang ilarawan ang pananampalataya ko bilang buhay, o patay? Hindi ito tungkol sa pagiging perpekto. Ito ay tungkol sa direksyon. May tunay na relasyon ka ba sa Diyos na kumikilos, o meron ka lang tamang sagot sa Bible study pero patay sa Lunes hanggang Biyernes?

Pag-usapan Natin Ito

Sa iyong sariling buhay, sino ang mga taong madalas mong "pinapaupo sa sahig," kahit hindi mo namamalayan? Bakit kaya ganoon ang ginagawa mo?

Kung ang isang tao ay makikita lang ang mga gawa mo sa nakaraang buwan, ano kaya ang masasabi niya tungkol sa kung ano talaga ang pinaniniwalaan mo?

Manalangin Tayo

Panginoon, madali kaming manalig sa salita, pero mahirap kilusin ang aming puso. Turuan mo kaming makakita ng tao sa paraang nakikita mo sila, hindi sa damit o pera o katanyagan, kundi bilang mga kaluluwang mahal mo. Gawin mong buhay ang aming pananampalataya, hindi lang paniniwala kundi kilos, hindi lang salita kundi pagmamahal na totoo. Amen.