Santiago 3

Ang Paliwanag

Si Santiago ay nagsasalita tungkol sa isang bagay na maliit sa laki pero halos imposibleng kontrolin: ang dila. Nagsisimula siya sa isang babala para sa mga nagnanais na maging guro, dahil sila ang mas mananagot sa kanilang mga sinasabi. Pero mabilis niyang pinalawak ang usapan sa lahat, dahil "natitisod tayong lahat sa maraming paraan."

Gumagamit siya ng tatlong larawan na sadyang pamilyar sa mga taong nakatira malapit sa dagat at bukid: ang busal sa bibig ng kabayo, ang timon ng barko, at ang apoy sa kagubatan. Sa unang dalawa, isang maliit na bagay ang kumokontrol sa isang malaking bagay. Ang dila, sabi niya, ay ganoon din, isang maliit na bahagi ng katawan na may kapangyarihang idirekta ang buong buhay ng isang tao. Pero sa ikatlong larawan, may pagbabago ng tono. Hindi na kontrol ang pinag-uusapan kundi pagkasira. Ang isang maliit na apoy ay kayang tupukin ang isang malawak na kagubatan. Ganoon din ang dila, aniya, isa itong apoy, "isang mundo ng makasalanan," na may kapangyarihang parumihin ang buong buhay ng tao.

Pagkatapos, may isang kakaibang obserbasyon si Santiago. Ang tao ay may kakayahang paamuin ang mababangis na hayop, mga ibon, mga gumagapang, mga isda. Pero walang taong nakapagpaamo ng kaniyang dila. Ito, sabi niya, ay "walang tigil na kasamaan, puno ng nakamamatay na lason."

Ang ipinakikita niyang problema ay hindi lang tungkol sa masasakit na salita. Ito ay tungkol sa kontradiksyon sa loob mismo ng bibig ng isang mananampalataya. Sa parehong bibig, pinupuri natin ang Diyos at pagkatapos ay isinusumpa natin ang kapwa tao, na nilikha kalarawan ng Diyos. Sabi niya, hindi dapat mangyari ito, kasing-imposible ng isang bukal na sabay-sabay na umaagos ng sariwa at mapait na tubig, o isang punong igos na namumunga ng olibo.

Mula rito, lumipat si Santiago sa isang mas malalim na tanong: saan ba nagmumula ang mga salitang ito? Dalawang uri ng karunungan ang inilalarawan niya. May karunungang "makamundo, hindi espiritwal, mula sa diyablo," na kilala sa "mapait na paninibugho at makasariling hangarin," at nagbubunga ng "pagkalito at masasamang pag-uugali." At may karunungang "nagmumula sa itaas," na dalisay, maibigin sa kapayapaan, mahinahon, puno ng awa at mabuting bunga, walang pagkiling, at tapat. Ang tunay na karunungan, sabi niya, ay hindi nakikilala sa dami ng alam mo, kundi sa "magandang buhay" at "kapakumbabaan" na kitang-kita sa iyong mga gawa.

Ano Ang Kahulugan Nito?

Marahil pinaka-tapat na sinabi ito ni Santiago: hindi natin kaya, sa ating sariling lakas, kontrolin ang ating dila. Kung may sinasabi tayong pagkukunwari, kung minsan naiiyak tayo sa harap ng Diyos sa umaga at pagkatapos ay winasak natin ang reputasyon ng kaklase natin sa hapon, kilala natin ang tensyon na ito. Hindi ito isyu na malulutas sa pagsisikap na "mag-ingat sa pagsasalita." Ito ay isyu ng puso. Ang bibig ay nagsasalita lamang ng nasa puso. Kaya kung magkasalungat ang lumalabas mula rito, ito ay senyales na hindi pa buo ang puso na iyon, na may bahagi nito na hindi pa naibibigay sa Diyos.

Ang mahalaga rito, hindi lang etika ng pananalita, kundi katapatan. Ipinapakita ni Santiago na imposible ang klase ng buhay na iyon, papuri sa Diyos at sumpa sa tao, sa parehong bibig, dahil ang Diyos ay hindi hinahati ang kaniyang mga anak. Kung minamahal mo ang Diyos, dapat may kahalintulad na paggalang sa taong ginawa niya ayon sa kaniyang larawan.

Ang Nagkakaugnay na Kwento

Ang bawat tao na binabanggit ni Santiago, kabilang ang mga tao mong inaalipusta, ay may isang bagay na hindi natin puwedeng burahin: sila ay ginawang kalarawan ng Diyos. Ito ang saligan kung bakit napakabigat ng dila ng tao. Hindi ito lamang tungkol sa moral na etiketa, kundi tungkol sa paggalang sa larawan ng Diyos sa bawat tao.

At si Cristo mismo ang tanging tao na hindi kailanman natitisod sa kaniyang pananalita. Ang mga salita niya ay palaging sabay na tapat at mapagmahal, kaya lang siya walang kasalanan. Sa krus, ang mismong bibig na dapat nagsumpa sa mga taong nagpapako sa kaniya ay nananalangin bagkus: "Ama, patawarin mo sila." Doon nakikita natin ang buo, hindi nahating puso. Ang karunungang "mula sa itaas" na inilalarawan ni Santiago, dalisay, mahinahon, puno ng awa, ay hindi abstract na ideal, ito ay ang buhay ni Jesus mismo, at ito ang inaalok niya na ibuhos sa atin sa pamamagitan ng Espiritu Santo.

Para Sa Iyo

Isipin mo ang huling dalawampu't apat na oras. Gaano kadalas ang iyong dila ay pumuri sa Diyos, kumanta ng papuri, o dumalangin, at pagkatapos gumamit ng parehong dila para tsismisin, manlait, o manlibak? Sa online chat, sa comment section, sa biro na tumatama pero hindi mo binawi. Hindi mo kailangang manindigan sa bawat salita mo, kailangan mong tingnan kung ano talaga ang mayroon sa iyong puso na nagpapalitaw sa mga salitang iyon.

Hindi ito tungkol sa "pagsisikap mag-ingat sa bibig." Ito ay tungkol sa pag-amin na hindi mo kaya ito nang mag-isa, at pagbaling sa Diyos na kayang linisin ang bukal. Hilingin sa kaniya na bantayan ang pinagmumulan, ang puso, at hindi lamang ang labas.

Pag-usapan Ito

May bahagi ba ng buhay mo kung saan sabay na lumalabas ang "sariwa at mapait na tubig" sa iyong bibig, halimbawa iba ang salita mo sa mga taong iginagalang mo kumpara sa mga taong hindi mo iginagalang? Ano kaya ang ipinapakita nito tungkol sa kalagayan ng puso mo?

Sino ang taong sa buhay mo madaling tirisin ng iyong dila kung hindi mag-iingat, at ano ang iisang hakbang na kaya mong gawin ngayong linggo para baguhin iyon?

Nagdarasal Tayo

Panginoon, aminado kami na hindi namin kayang pigilan ang aming dila sa aming sariling lakas. Kadalasan naiiba ang mga salita namin sa iyo kumpara sa mga salita namin sa kapwa. Linisin mo ang aming puso, upang ang bukal na iyon ay magbigay lamang ng tubig na sariwa, dalisay, at puno ng iyong karunungan. Turuan mo kami na magsalita gaya ni Jesus, tapat at mapagmahal, kahit sa mga taong mahirap mahalin. Amen.