Job 17

Ang Paliwanag

Narito si Job sa kaniyang pinakamadilim na sandali. Hindi na niya ito kinukubli. "Ang aking espiritu ay naubos," sabi niya, "at ang aking mga araw ay tapos na; handa na ang libingan para sa akin." Hindi ito pampalamuti ng pananalita. Ito ang tunay na nararamdaman ng isang taong halos wasak na ang pag-asa.

Sa paligid niya, may mga taong kumukutya. Hindi sila tumatahimik; kailangan niyang "makita ang kanilang pagtatangka" araw-araw. Kaya ano ang ginagawa ni Job? Hindi siya tumatalikod sa Diyos kahit na sa Diyos din niya idinudulog ang kaniyang hinaing. Hiniling niya na ang Diyos mismo ang maging "tagapanagot" niya, isang uri ng garantiya o saksi na tatayo para sa kaniya, dahil walang ibang tao ang kayang gawin iyon. Kahit nasaktan siya, kahit naiinis siya, humihingi pa rin siya ng katarungan mula kay Yahweh.

Pagkatapos, lumalala ang paglalarawan. Siya ay naging "usap-usapan ng mga tao," dinuraan sa mukha. Malabo na ang kaniyang paningin dahil sa kalungkutan, payat na ang kaniyang katawan "gaya ng mga anino." Ito ay isang taong halos hindi na makilala, sa labas at sa loob.

Pero sa gitna ng lahat ng ito, mayroong isang bahagi na parang paghinga ng sariwang hangin: inaamin ni Job na ang taong matuwid ay "nag-iingat sa kaniyang landas" at "lalakas nang lalakas." Hindi niya ito sinasabi bilang isang garantiyang susundin sa kaniyang sariling buhay, kundi bilang isang katotohanang kinikilala niya kahit hindi niya ito nararanasan ngayon.

Sa huling bahagi ng kabanata, bumabalik si Job sa kaniyang kawalan ng pag-asa. Tapos na ang mga araw niya, tapos na ang mga plano niya, pati ang mga hiling ng kaniyang puso. Mas matindi pa, inilalarawan niya ang kaniyang pakikipag-ugnayan sa kamatayan bilang isang pamilya: tinawag niya ang hukay na "ama," ang uod na "ina" at "kapatid na babae." At pagkatapos, ang tanong na nananatili sa hangin hanggang sa katapusan ng kabanata: "nasaan na ngayon ang aking pag-asa?"

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi naglalayong bigyan tayo ng madaling kasagutan. Ito ay isang larawan ng tapat na pananangis, ang uri ng pananangis na madalas nating itinatago kapag may ibang tao sa paligid natin na nagtuturing na ang pananampalataya ay dapat laging maayos ang hitsura.

Si Job ay hindi nagkukunwaring masaya siya. Hindi niya rin tinatanggihan ang Diyos. Ginagawa niya ang parehong bagay nang sabay: inaamin niya ang kaniyang pagkawasak, at sabay-sabay na dinudulog niya ito sa Diyos. Ito ang espiritu ng lamentasyon sa Bibliya: hindi ito pagtalikod sa pananampalataya, kundi isang matapat na uri nito. Ang kabaligtaran ng pananampalataya ay hindi pagtatanong o pananangis, kundi katahimikan, ang pagtigil ng pakikipag-usap sa Diyos.

Mahalaga rin ang kaniyang kahilingan para sa isang "tagapanagot." Alam ni Job na hindi siya kayang depensahan ng kaniyang mga kaibigan, dahil sila mismo ang nagpapahirap sa kaniya sa halip na tumulong. Kaya lumalapit siya sa Diyos mismo bilang kaniyang tanging posibleng tagapagtanggol, kahit na ang Diyos din ang nagmumukhang dahilan ng kaniyang paghihirap. Ito ay kakaiba at makapangyarihang kontradiksyon: inaasahan niya ang Diyos laban sa Diyos.

Ang Karaniwang Sinulid

Ang tagapanagol na hinihiling ni Job, isang tao o Diyos na tatayo sa pagitan niya at sa Diyos upang magpatotoo at magdepensa para sa kaniya, ay isang bahid na nagtuturo patungo sa isang higit na kumpletong katuparan. Sa buong kasaysayan ng Bibliya, patuloy na hinahanap ng mga tao ang katulad na bagay: isang tagapamagitan na maaaring tumayo sa pagitan ng makasalanang sangkatauhan at ng banal na Diyos.

Kay Jesus, ang paghahanap na ito ay nagkakaroon ng kasagutan. Siya ang naging tagapamagitan, hindi lamang bilang saksi mula sa labas, kundi sa pamamagitan ng pagsasabuhay ng pagdurusa, ng pagiging kutyain, ng pagkadura sa mukha, sa Kaniyang sariling katawan. Si Job ay nagsabing dinuraan siya ng mga tao; sa Ebanghelyo, literal na dinuraan si Jesus bago siya ipako sa krus. Si Job ay tumingin sa hukay bilang kaniyang tahanan; si Jesus ay literal na bumaba sa libingan.

Ang pagkakaiba ay ito: ang hukay hindi naging hantungan ni Jesus, kundi daanan lamang. Kung si Job ay nagtanong, "nasaan na ngayon ang aking pag-asa," ang muling pagkabuhay ni Cristo ang sagot na hindi maibibigay ni Job o ng kaniyang mga kaibigan: na kahit bumaba tayo sa alabok, ang pag-asa ay hindi natatapos doon, dahil ang Diyos mismo ay bumaba rin at bumangon.

Para Sa Iyo

May mga araw na maiintindihan mong lubos ang bawat salita ni Job: ang pagod, ang pakiramdam na walang makakaintindi, ang pagiging usap-usapan sa paligid mo, totoo man o sa iyong isipan lamang. Huwag mong isipin na kailangan mong itago ito sa Diyos para maging "mabuting Kristiyano." Ang pinakamatapat na bagay na magagawa mo ay sabihin sa Diyos ang eksaktong nararamdaman mo, kahit magmukha itong galit, kahit magmukhang kontradiksyon.

Pansinin din ang kahilingan ni Job para sa isang tagapanagot. Marami sa atin ang gustong depensahan ang ating sarili, gustong patunayan na tama tayo, lalo na sa mga sandaling tayo ay inaakusahan o hindi naiintindihan. Pero may kalayaan sa pag-amin na hindi mo kaya ang depensahan ang iyong sarili, at sa halip, lumapit kay Cristo na siyang nagtatayo para sa iyo.

Pag-usapan Ito

Mayroon ka bang mga sandali na pakiramdam mo ay kailangan mong "ayusin" muna ang iyong panalangin bago mo ito sabihin sa Diyos? Bakit kaya ganoon ang nararamdaman?

Paano mo tinitingnan ang pagkakaiba sa pagitan ng pananangis na kasama ang Diyos, tulad ni Job, at pananangis na lumalayo sa Diyos?

Nananalangin Nang Sama-sama

Panginoon, minsan ang aming mga araw ay nadarama naming parang tapos na, at ang mga salita naming inaasahan naming makakatulong ay hindi sapat. Salamat dahil hindi mo kami hinihingan ng kumpletong lakas bago kami lumapit sa iyo. Katulad ni Job, dinadala namin sa iyo ang aming pagkapagod, ang aming mga tanong, kahit ang aming galit. At salamat dahil kay Jesus, hindi na kami nag-iisang nagtatangkang depensahan ang aming sarili. Siya ang aming tagapanagot. Sa kaniya namin inaasa ang pag-asang hindi natatapos sa libingan. Amen.