Mga Panaghoy 3

Ang Paliwanag

Ang Panaghoy 3 ay sinulat ng isang tao na nakaranas ng totoong pagdurusa, hindi lang kaunting kalungkutan. Basahin mo ulit ang unang labinlimang talata: sinasabi niyang tinaboy siya sa kadiliman, ginutay ang laman niya, binali ang kaniyang mga buto, pinaligiran siya ng kapaitan. Inihahalintulad niya ang Diyos sa isang oso o leon na nag-aabang upang tambangan siya, sa isang mangangaso na gumagamit sa kaniya bilang tudlaan ng palaso. Hindi ito paglalarawan ng isang malas na araw. Ito ang boses ng isang taong dumaan sa pagbagsak ng buong lungsod niya, ang Jerusalem, at hindi niya iniiwasan ang katotohanan na para sa kaniya, parang si Yahweh mismo ang kaaway.

Pansinin: hindi siya nagbago ng paksa, hindi siya agad nagbigay ng magandang wakas. Sa talata 17-20, umamin siya nang tapat: "Ang aking tatag ay nawala na at ang aking pag-asa kay Yahweh ay naubos na." Iyon ang pinakamababang punto ng tulang ito. Pero sa gitna ng lahat ng iyon, sa talata 21-24, may biglaang liko. Naaalala niya ang isang bagay: ang katapatan sa kasunduan ni Yahweh, ang kaniyang mga kilos ng kahabagan na "muling nagaganap sa bawat umaga." Hindi ibig sabihin nawala ang sakit. Ibig sabihin, kasabay ng sakit, may isang katotohanan na hindi rin nawawala: matapat ang Diyos.

Sa ikalawang bahagi ng kabanata, tinuturuan niya ang sarili niya (at tayo) kung paano maghintay: nang tahimik, nagpapakumbaba, hindi umaangal ng walang katuturan. Pero sa huling bahagi, hindi na siya humihinto sa katahimikan. Sumigaw siya. Umapela siya sa Diyos para sa katarungan, para gantihan ang mga umapi sa kaniya. Ang buong kabanata ay galaw: mula sa matinding hapdi, patungo sa pag-asa, patungo sa isang panalanging tapat at ganap na buo, kahit galit at masakit ito.

Ano ang Kahulugan Nito?

Marami sa mga tao ang inaakala na ang pananampalataya ay dapat maging maayos, sunod-sunod, malinaw. Una, maniwala ka. Pagkatapos, magtiwala ka. Tapos, ligtas ka na sa sakit. Ang Panaghoy 3 ay winasak ang ganitong imahe. Ipinapakita nito na posible manatiling nananampalataya habang totoong nasaktan, totoong nalilito, totoong naiinis kung tama pa ba ang ginagawa ng Diyos. Ang pananampalataya na hindi tumatanggap ng ganitong katotohanan ay mahina, kaya't ito lang ay magiging plastik.

Ang mahalaga rito ay hindi ang pagsisinungaling sa sarili na "okay lang naman, wala akong sakit." Mahalaga ang pag-amin ng totoo, kasabay ng pag-abot sa Diyos na iyon din. Talata 22-23 ay hindi galing sa isang taong biglang nakalimot sa lahat ng nasabi niya sa talata 1-18. Sila ay parehong nasa isang bibig, isang puso. Iyon ang tunay na pananampalataya: hindi ang kawalan ng tanong, kundi ang katapangang dalhin ang tanong sa Diyos, at manatili sa harap niya kahit walang sagot agad.

Ang Nag-uugnay na Sinulid

Sa Bagong Tipan, may isang tao na tunay na nakaranas ng inilalarawan sa Panaghoy 3, higit pa sa kaninuman. Si Jesus, sa Halamanan ng Getsemani at sa krus, ay dumaan sa kalungkutan na parang tinaboy siya ng Ama sa kadiliman. "Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?" ang sigaw niya, halos parehong damdamin ng manunulat ng Panaghoy. Hindi umiwas si Jesus sa hapdi. Hindi rin niya sinabing kunwari walang sakit. Ngunit tinapos niya ang lahat sa pagtiwala: "Ama, sa mga kamay mo ay ipinagkatiwala ko ang aking espiritu."

Ang katapatan sa kasunduan (hesed) na binanggit sa talata 22-23 ay ang mismong dahilan kung bakit dumating si Jesus. Hindi tayo pinabayaan ng Diyos kahit tayo ay nagkasala at naghimagsik, gaya ng ikinumpisal sa talata 42. Sa krus, dinala ni Jesus ang bigat ng poot na dapat sa atin mapunta, upang ang bagong araw ng kahabagan ay talagang bukas para sa atin, hindi paminsan-minsan lang, kundi araw-araw, gaya ng sinabi sa talata 23.

Para Sa Iyo

Kung ikaw ay nasa isang panahon ng buhay na parang bumagsak ang lahat, na parang inaabuso ka mismo ng buhay, hindi mo kailangang itago ito sa Diyos. Hindi mo rin kailangang pilitin ang sarili mong magsalita ng mga bagay na hindi mo pa lubos na naramdaman. Ang Panaghoy 3 ay nagbibigay-daan para sa parehong bagay: ang totoong pag-amin ng sakit, at ang totoong pag-asa. Hindi ito dalawang magkaibang tao. Ito ay isang tao, isa ring ikaw, na parehong nasasaktan at nananalig.

Isipin mo ito: ano ang pinagkaibahan ng taong ito sa isang taong basta lang sumuko sa kawalang-pag-asa? Ang sagot ay hindi kawalan ng sakit, kundi ang gawi ng pag-alala. "Ito ang aking inaalala," sabi niya, "at ito ang dahilang ako ay may pag-asa." Hindi awtomatiko ang pag-asa. Isang desisyon ito, isang pagpili na alalahanin kung sino talaga ang Diyos, kahit hindi mo pa nararamdaman iyon.

Pag-usapan Natin Ito

Bakit kaya hindi inalis ng manunulat ang mga masakit na talata sa unang bahagi ng kabanata bago siya nagsalita tungkol sa pag-asa? Ano ang ipinapakita nito tungkol sa uri ng pananampalataya na ninanais ng Diyos sa atin?

May bahagi ba sa buhay mo ngayon na parang gusto mong sabihin sa Diyos, "hindi mo ako kinahabagan," gaya ng talata 43? Ano ang pipigil sa iyo, kung meron man, na dalhin talaga iyon sa kaniya nang tapat?

Nagdarasal Tayo Nang Sama-sama

Panginoon, hindi lahat sa buhay namin ay maayos at malinaw. May mga panahong parang tinalikuran mo kami, at hindi namin ito itatago sa iyo. Ngunit tulungan mo kaming alalahanin, gaya ng ginawa sa Panaghoy, na ang iyong katapatan ay hindi kailanman nagwawakas, at ang iyong kahabagan ay bago sa bawat umaga. Salamat na sa krus ni Jesus, hindi kami kailanman lubos mapapabayaan. Amen.