Job 19

Ang Pagpapaliwanag

Sampung beses na siyang inakusahan ng mga kaibigan niya. Sampung beses nilang sinabi na dahil sa kasalanan niya, kaya siya nagdurusa. At ngayon, sumasagot si Job, pero hindi na ito ang matiyagang si Job na kilala natin sa simula ng aklat. Pagod na siya. Sugatan na siya, hindi lang sa katawan kundi sa loob.

Sinasabi niya sa mga kaibigan niya: tama na. "Hanggang kailan ninyo ako pahihirapan?" Pansinin ang salitang ginamit niya para ilarawan ang Diyos, na "ginawan ako ng mali ng Diyos," na "nahuli ako sa kaniyang lambat." Hindi ito banal na pananalita. Ito ang tunay na hinaing ng isang tao na parang inatake ng Diyos mismo, na parang nasa digmaan siya laban sa kaniyang Manlilikha. Inilarawan niya ang Diyos bilang isang heneral na nagpadala ng hukbo laban sa kaniya, gumawa ng tungtungan para lusubin siya, kinubkob ang tolda niya.

Pero hindi lang ang Diyos ang sanhi ng sakit niya. Isa-isang binanggit ni Job kung sino ang umiwas sa kaniya: mga kapatid, mga kakilala, mga kamag-anak, mga malapit na kaibigan, kahit ang mga panauhin sa bahay niya, kahit ang sarili niyang lingkod na hindi na tumutugon kahit magmakaawa siya. Pati asawa niya, hindi na niya matiis ang hininga niya. Pati mga bata, kinasusuklaman siya. Ito ang kalungkutan sa pinakamataas nitong antas: iniwan ng lahat, habang unti-unting nauubos ang laman niya sa buto.

Sa gitna ng lahat ng ito, may nagbabagong tono. Sa taludtod 23, halos umiiyak si Job na sana maisulat na lang ang sinasabi niya, maiukit sa bato, para hindi ito malimutan. At pagkatapos, biglang lumitaw ang isa sa pinakakilalang bahagi ng buong aklat: "alam ko na nabubuhay ang aking Manunubos, at balang araw ay tatayo siya sa daigdig." Kahit wasakin ng kamatayan ang katawan niya, sigurado si Job na makikita niya ang Diyos, hindi bilang isang dayuhan, kundi mismong makikita ng sarili niyang mga mata.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang Job 19 ay hindi kabanata tungkol sa paglutas ng problema. Wala pang sagot dito sa kung bakit nagdurusa si Job. Ang mahalaga rito ay ang katapatan ng pagdurusa mismo, ang totoong nararamdaman ng tao kapag pakiramdam niya iniwan siya ng Diyos at ng mga tao nang sabay-sabay.

Marami sa atin ang natutong itago ang totoong nararamdaman kapag may hirap sa buhay, lalo na sa harap ng mga taong relihiyoso. Pinipilit nating magmukhang malakas, o kaya naman ay ipinapalagay natin na ang totoong pananampalataya ay walang lugar para sa poot o pagtatanong. Ang Job 19 ay pumapatunay ng kabaligtaran. Pinapayagan ng Diyos ang mga salitang ito na manatili sa Bibliya, kahit na parang inaakusahan siya ni Job na siya mismo ang kaaway. Ang Diyos ay hindi natatakot sa ating galit, sa ating pagtatanong, sa ating mga oras ng pakiramdam na iniwan tayo.

Pero sa gitna ng dilim na ito, hindi humihinto si Job sa pagtitiwala. At iyon ang kakaiba. Hindi niya sinabi, "Alam ko na may dahilan ang lahat ng ito." Hindi rin niya sinabi, "Sana lumipas na lang ito." Ang sinabi niya ay: "Alam ko na nabubuhay ang aking Manunubos." Kahit hindi niya maintindihan ang kasalukuyan, may hawak siyang katiyakan tungkol sa hinaharap.

Ang Kaisahan ng Kuwento

Ang salitang "Manunubos" na ginamit ni Job ay tumutukoy sa isang tao na may tungkulin na tumayo para sa iyo kapag wala ka nang lakas na tumayo para sa sarili mo, isang malapit na kamag-anak na kikilos para sa iyong kapakanan kahit ikaw ay wala na. Sa panahon ni Job, ito ay konsepto lang, pag-asa na walang mukha.

Pero tayo, mga mambabasa na nasa kabilang panig ng kuwento, alam natin kung sino ang Manunubos na ito. Si Jesus mismo ang tumayo sa lupa, kumuha ng katawan tulad ng ating katawan, at namatay para sa atin. At hindi lang iyon, siya rin ang nabuhay muli, patunay na ang kamatayan ay hindi ang huling salita. Ang pangungusap ni Job na "makikita ko siya sa aking pangangatawan" ay isang malabong hula noon, pero para sa atin, ito ay natupad na katotohanan dahil kay Kristo. Si Jesus, tulad ni Job, ay nakaranas din ng pag-iwan. Sa krus, sumigaw siya, "Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?" Kaya naman, kung nagdurusa ka at pakiramdam mo ay wala kang kausap, may Diyos na nakaranas na rin ng ganoong kalungkutan.

Para Sa Iyo

Marahil ay may mga oras sa iyong buhay na pakiramdam mo iniwan ka ng lahat, pati na ng Diyos. Baka ito ay tungkol sa isang relasyon na nasira, isang pananampalataya na parang wala nang saysay, o kalungkutan na hindi mo maipaliwanag sa iba dahil takot kang husgahan ka nila katulad ng ginawa ng mga kaibigan ni Job. Huwag mong subukang balutin ito ng magandang salita para lang magmukhang malakas ka sa harap ng iba. Sinusuportahan ng Bibliya mismo ang katapatan ng iyong hinaing.

Pero huwag din itong tigilan doon. Katulad ni Job, hanapin mo ang bagay na maaari mong hawakan sa gitna ng dilim, hindi ang sagot sa "bakit," kundi ang katiyakan tungkol kay Kristo, ang Manunubos na buhay, na tatayo balang araw, at makikita mo siya, hindi bilang dayuhan.

Pag-usapan Ito

Sa palagay mo, bakit hindi pinuna ng Diyos si Job dahil sa matatapang, halos malapastanganin, na mga salita niya laban sa kaniya?

May pagkakataon ka na ba na naramdaman mong kailangan mong itago ang totoong nararamdaman mo tungkol sa Diyos dahil takot kang husgahan ng ibang mananampalataya? Ano ang naramdaman mo sa pagbasa ng Job 19?

Nananalangin Nang Sama-sama

Panginoon, minsan mahirap magtiwala kapag ang lahat ay parang lumalayo, kahit ikaw. Salamat dahil hindi mo kailangan ng mga salitang maganda lang para makinig sa amin. Turuan mo kaming maging tapat sa aming hinaing, at tulungan mo kaming humawak sa katotohanan na buhay ang aming Manunubos, si Jesus, na hindi kailanman lalayo. Amen.