Job 19

Ang Teksto

Sagot ito ni Job sa ikatlong ulit ng pananalakay ng kaniyang mga kaibigan. Sinasabi niya na sampung beses na siyang pinagsasabihan, na hindi na sila nahihiya sa pagmamalupit, at na ang Diyos mismo ang naglagay sa kaniya sa lambat: pinaderan ang daan, hinubad ang karangalan, binunot ang pag-asa na gaya ng puno. Isinalaysay niya ang paglayo ng lahat, kapatid, kamag-anak, lingkod, asawa, mga bata, hanggang buto't balat na lamang siya. At doon mismo, sa pinakailalim, siya sumigaw ng pananalig: "alam ko na nabubuhay ang aking Manunubos."

Ang Ubod

Dalawang bagay ang sabay na sinasabi ni Job, at hindi niya sila pinagkakasundo. Ang Diyos ang nagwasak sa kaniya, at ang Diyos ang kaniyang tanging pag-asa. "Ginawan ako ng mali ng Diyos" (t. 6) at "alam ko na nabubuhay ang aking Manunubos" (t. 25) ay nagmula sa isang bibig, sa isang hininga. Hindi ito pagkakasalungatan ng isang taong nagkakalat ang isip; ito ang hitsura ng tunay na pananampalataya kapag nawala na ang lahat ng suporta. Hindi umaasa si Job sa paliwanag. Hindi siya nagkukunwaring makatarungan ang nangyayari. Umaasa siya sa Diyos laban sa Diyos, at iyon ang pinakamatapang na anyo ng pagtitiwala na maaabot ng tao.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang isinalin na "Manunubos" ay go'el sa Hebreo: ang malapit na kamag-anak na obligadong bumalikat sa kaso ng isang naghihikahos, bumili ng nasangla nang lupa, o humarap sa hukuman para sa isang walang tagapagtanggol. Iyan ang trabaho ni Boaz para kay Ruth. Ngunit tingnan ang lupit ng sitwasyon: sinabi lang ni Job sa talatang 13 hanggang 19 na wala na siyang kamag-anak na kakampi. Walang natitirang go'el sa lahi niya. Kaya lumalampas ang tingin niya sa dugo at angkan, at inaasahan ang isang Manunubos na "tatayo siya sa daigdig." Sa Cristo, ang hinihingi ni Job ay naging laman: isang Manunubos na naging kadugo natin para may karapatang magsalita para sa atin.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas gusto ang malinaw na paliwanag kaysa sa nagdurusang kaibigan. Kapag may nagkasakit nang matagal, kapag may nasira ang pamilya, kapag may nawalan ng trabaho at hindi na makabangon, mabilis nating nahahanap ang dahilan: may pagkakamali siya, may hindi tama sa pananampalataya niya. Ganoon ang mga kaibigan ni Job, at sinabi niya sa kanila ang pinakamasakit na akusasyon: "Bakit ninyo ako inaapi na parang kayo ang Diyos?" (t. 21). Iyon ang pagmamalaki na dala ng tamang teolohiya sa maling kamay. At may ikalawang salamin: ang pangamba sa talatang 17, na nakasusulasok na sa asawa ang hininga mo. Marami tayong pinapanalangin, ngunit kakaunti ang humihingi ng lakas para maging hindi kaaya-ayang pasanin ng iba.

Ang Detalye

Sa talatang 15 sinabi ni Job na para sa kaniyang mga panauhin at lingkod, "isa akong dayuhan sa paningin nila." Sa talatang 27, ganito naman ang inaasahan niya sa Diyos: "makikita siya ng aking mga mata, at hindi bilang isang dayuhan." Isang salita, dalawang pagkakabanggit, at doon nakasalalay ang buong kabanata. Naging estranghero si Job sa sariling bahay, sa sariling higaan, sa sariling katawan. Ang inaasam niya ay hindi ang pagbabalik ng kayamanan o ang pagpapatunay laban sa mga kaibigan. Ang inaasam niya ay tingnan ang Diyos at hindi na siya banyaga. Hindi paliwanag ang pinakamalalim na pangangailangan ng nagdurusa; kundi mukha. Sino ang tumitingin sa akin nang hindi ako inililigpit.

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa mga unang nakikinig, hindi ang sakit ang pinakanakabibiglang bahagi. Ang pagtawag sa lingkod at hindi pagsagot nito (t. 16) ay paggulo ng buong kaayusan ng lipunan; ganoon rin ang pagpapatapon ng mga bata sa isang matandang lalaki na tumatayo para magsalita. Sa mundong ang karangalan ay buhay at ang kahihiyan ay kamatayan, mas malala pa sa bulutong ang mga talatang ito. Alam din nila ang ritwal ng bato: sa monumento ng hari nakauukit ang mga salitang dapat mabuhay nang mahabang panahon. Kaya kapag hinihiling ni Job na maiukit ang kaniyang panig sa bato, hinihingi niya ang karangalan ng isang haring inalisan ng korona (t. 9).

Konteksto

Nasa lupain ng Uz ang tagpo, sa panahong ang mag-anak, kawan at tolda ang buong mundo ng isang tao. Nakaupo si Job sa labas ng bayan, sa lugar ng mga hindi na kabilang. Kasusalita lamang ni Bildad tungkol sa masamang tao na nawawala ang tolda, pangalan at supling, isang paglalarawan na tumutugma nang eksakto sa buhay ni Job, at iyon ang punto. Hindi ito debate sa klase; ito ay pagsubok sa hukuman ng opinyon, at ang buhay ni Job ang nakataya. Wala siyang abogado, wala nang kamag-anak, wala nang saksi. Iyon ang dahilan kung bakit napakalakas ng kaniyang isinigaw sa talatang 25.

Pagninilay

Sino ang alam mong nagdurusa ngayon at hindi mo pa nabibisita dahil wala kang alam na sabihin? Ano ang hinihintay mo?

Kailan ka huling gumamit ng tamang teolohiya para ipagtanggol ang sarili mong ginhawa sa harap ng sakit ng iba?