Jonas 1

The Explanation

Si Jonas ay isang propeta, isang tao na may trabaho na malinaw: kung magsasalita ang Diyos, siya ang magdadala ng mensahe. Pero sa unang linya pa lang ng kabanatang ito, may pagkakaiba na sa ibang mga propeta. Sinabi ng Diyos, "Bumangon ka at pumunta sa Ninive." At si Jonas, sa katunayan, ay bumangon at pumunta, pero patungo sa kabilang direksyon. Ninive ay sa silangan. Tarsis, sa dulo ng kilalang mundo noon, ay sa kabilang dulo. Hindi ito pagsuway na dala ng kalituhan. Ito ay sadya at deliberadong pagtakas.

Kawili-wili na malaman kung sino ang mga taga-Ninive. Ito ay kapital ng Asiria, isang bansang malupit at kalaban ng Israel. Kaya naiintindihan natin kung bakit ayaw ni Jonas magpunta roon. Hindi lang siya natatakot, may posibilidad na ayaw niya talagang mabigyan sila ng pagkakataon na magbago. Ito ang paksa na babalikan pa sa mga susunod na kabanata, pero dito na tayo mauunawaan: ang pagtakas ni Jonas ay hindi simpleng takot, ito ay isang desisyon.

Sumakay siya sa barko, at bumaba pababa sa kaloob-looban nito, at natutulog nang mahimbing habang ang buong barko ay parang mawawasak na dala ng bagyong ipinadala mismo ng Diyos. Ironic ito: ang tao na dapat magbabala sa iba tungkol sa panganib ay ang nakahimlay na walang alam, habang ang mga hindi kumikilala sa Diyos ng Israel ay sumisigaw sa kanya-kanyang diyos, desperado at natatakot.

Ang mga mandaragat ay nagpalabunutan upang malaman kung sino ang dahilan ng kaguluhan, at napunta sa kay Jonas ang bunot. Nang tanungin siya, aminado siyang Hebreo siya, at kinikilala niya si Yahweh bilang Diyos ng langit, ang gumawa ng dagat at ng tuyong lupa. Sa sandaling iyon, alam na ng lahat na ang bagyong ito ay hindi ordinaryong bagyo, ito ay tugon ng isang Diyos na hindi maiiwasan.

Sa kabila ng lahat, hiningi ni Jonas na siya ang itapon sa dagat, alam niyang siya ang sanhi. Ang mga mandaragat, kahit paganong sila, ay sumubok pang iligtas siya, at pagkatapos, tumawag pa sila kay Yahweh bago sila sumuko at itinapon nila si Jonas. Ang dagat ay tumahimik agad. At sa pagtatapos, sila mismo ang naghandog kay Yahweh at gumawa ng panata, isang detalye na hindi natin dapat laktawan.

What Does This Mean?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa isang malaking isda. Ito ay tungkol sa isang tao na tumatakas sa presensya ng Diyos, at natutuklasan na hindi ito posible. Tatlong beses binanggit sa teksto na tumatakbo si Jonas "palayo mula sa presensya ni Yahweh." Ang ganda at kalunos-lunos nito ay ito: ang Diyos na tumatawag kay Jonas ay ang mismong Diyos na gumawa ng dagat na tinatakasan niya. Walang lugar na malayo sa Diyos kung ang Diyos mismo ang gumawa ng buong mundo.

May isang bagay na nakakagulat rito. Ang mga pagano, ang mga taong walang kaalaman sa Diyos ng Israel, ay tumugon nang mas maayos kaysa sa propeta ng Diyos. Sila ang natakot, sila ang tumawag kay Yahweh sa desperasyon, sila ang naghandog ng alay. Si Jonas, ang taong may kaalaman, ang nagtago at humimlay sa pagtulog. Sa Bibliya, madalas ang mga taong may pinakamalalim na kaalaman sa Diyos ay ang pinakamatigas ang puso kapag hinihiling sa kanila na sumunod nang taos-puso.

The Common Thread

Ang kwento ni Jonas ay hindi nagtatapos sa kabanatang ito, at hindi nagtatapos sa isda. Habang tayo ay bumabasa, may isang katanungan na nakabinbin sa hangin: sino ang tunay na magpapasakop sa kalooban ng Diyos, kung hindi man si Jonas?

Sa Ebanghelyo, mismong si Jesus ang tumukoy sa kwentong ito bilang tanda ng kanyang sariling kamatayan at muling pagkabuhay. Kung paanong si Jonas ay tatlong araw at tatlong gabi sa tiyan ng isda, gayon din si Jesus ay tatlong araw sa libingan bago siya muling bumangon. Pero may malaking pagkaiba. Si Jonas ay dumito sa tiyan ng isda bilang parusa dahil sa kanyang pagtakas. Si Jesus ay pumasok sa libingan bilang kusang pagpapasakop, hindi para sa kanyang sariling kasalanan, kundi para sa kasalanan ng iba, upang ang mga tumakas sa Diyos, gaya ni Jonas, ay may daan pabalik.

At mayroon pang isang bagay. Ang mga mandaragat na pagano, na nakakita sa kapangyarihan ni Yahweh sa pamamagitan ng bagyo at ng katahimikan pagkatapos, ay naghandog ng alay. Ito ay unang kislap ng isang katotohanan na buo lang na masisilayan sa Bagong Tipan: ang Diyos ng Israel ay Diyos ng buong mundo, at ang kanyang kaligtasan ay hindi limitado sa isang lahi.

For You

May bahagi sa buhay mo na baka gusto mong tumakbo palayo, hindi dahil takot ka, kundi dahil ayaw mo sa kung ano ang hihilingin sa iyo kung susunod ka. Baka ito ay isang desisyon na dapat mong gawin, isang tao na dapat mong patawarin, isang bahagi ng buhay mo na dapat mong iharap sa Diyos kahit alam mong mahirap.

Ang kwento ni Jonas ay nagsasabi sa iyo na hindi ka makakatakas sa presensya ng Diyos sa pagtakbo. Maaari mong itago ang iyong sarili sa kaloob-looban ng barko, maaari mong ilibing ang iyong sarili sa trabaho, sa ingay, sa pagtulog, pero ang Diyos na gumawa ng dagat ay hindi makakalimutan sa iyo. At kung minsan, ang pagtakas mo ay maaaring maging paraan din ng Diyos upang ikaw mismo ay matuklasan kung sino talaga siya, kahit sa gitna ng bagyo.

Talk About It

Bakit kaya mas madaling makilala ng mga mandaragat na pagano ang kapangyarihan ng Diyos kaysa sa propeta na dapat mismo ang nagkikilala sa kanya?

May bahagi ba sa buhay mo ngayon na parang tinatakasan mo, dahil mas mahirap harapin kaysa sundin?

Praying Together

Panginoon, kilala mo ang aming pagtakas kahit hindi namin ito inaamin. Salamat sa pagtugis mo sa amin, hindi dahil galit ka, kundi dahil mahal mo kami. Tulungan mo kaming huminto sa pagtakbo, at simulan ang paglingon pabalik sa iyo. Amen.