Mga Panaghoy 2

Ang Paliwanag

Basahin mo itong kabanata nang dahan-dahan, dahil hindi ito madaling basahin. Ang Lamentations 2 ay hindi tungkol sa kaaway na sumalakay sa Jerusalem. Ito ay tungkol sa Diyos na sumalakay sa Jerusalem. Basahin mo ulit ang mga unang taludtod: "Nilamon at nawalan ng habag ang Panginoon." "Naging tulad ng isang kaaway ang Panginoon." Hindi kaswal na pananalita ito. Ang manunulat, na malamang si Jeremias, ay tumitig sa guho ng lungsod at sinabing ang Diyos mismo ang gumawa nito. Winasak niya ang mga pader, sinunog ang mga palasyo, ipinasarado ang templo, at kahit ang mga propeta ay wala nang panaginip mula sa langit.

Bakit? Dahil matagal na itong inihayag. Sa buong kasaysayan ng Israel, paulit-ulit na binalaan ng Diyos ang kaniyang bayan: kung tatalikuran nila siya, may bunga ito. Hindi ito bugso ng galit na walang dahilan. Sa taludtod 14, may isang mabigat na akusasyon: ang mga propeta ng Israel ay sinungaling. Hindi sila naghayag ng katotohanan tungkol sa kasalanan ng bayan, sa gayon walang sinumang naghanda sa kanila para sa araw na ito. Sila ang dapat sana'y unang tumawag sa pagbabalik-loob, pero sa halip, nagbigay lamang sila ng maligayang pangako na walang katuparan.

Ang gitnang bahagi ng kabanata (talata 11-12) ay pinakamasakit na bahagi. Hindi na ito abstract na teolohiya. Ito ay isang tao na nakikita ang mga bata sa kalye, humihina sa gutom, tinatanong ang kanilang ina, "Nasaan ang butil at alak?" habang sila mismo ay nawawalan ng buhay sa mga kandungan ng kanilang mga ina. Sinabi ng manunulat, "Naibuhos sa lupa ang aking atay." Iyon ay hindi paraan ng pagsasabing malungkot siya. Iyon ang paraan ng pagsasabing ang sakit ay pisikal, buto't-laman, hindi kayang tiisin.

Sa dulo, sa talata 20-22, tumataas ang tono sa isang direktang tanong sa Diyos: "Kinakailangan bang kainin ng mga kababaihan ang kanilang sariling bunga?" Ito'y hindi paglapastangan. Ito'y ang tanging bagay na maaari mong gawin sa Diyos kung talagang naniniwala kang siya ang Diyos: tumingin ka sa kaniya at hinihiling mong tingnan niya rin.

Ano ang Kahulugan Nito?

Marahil ikaw ay lumaki sa kaisipang ang Diyos ay palaging mahinahon, palaging banayad, hindi kailanman nagagalit. Hindi ito ang larawang ibinigay ng Lamentations 2. Ang kabanatang ito'y nagsasabi ng isang bagay na maaaring nakakabahala pero mahalaga: ang pagmamahal ng Diyos ay hindi kasingkahulugan ng walang-bahalang pagpapaubaya. May bagay na tinatawag na kabanalan ng Diyos, at sa kabanalang ito, kasalanan ay hindi walang bunga. Ang bayan ni Israel ay pinili, minahal, ipinangako. Pero sila mismo ang lumayo, at ang Diyos, sa kaniyang katapatan sa kaniyang sariling salita, ay hinayaang danasin nila ang bunga ng kanilang pagtalikod.

Pero mahalagang tandaan: ang kabanatang ito ay hindi lamang tungkol sa parusa. Ito ay tungkol sa pagluluksa dahil sa parusa. Ang manunulat ay hindi nagsasabing "walang problema, may plano ang Diyos." Siya ay umiiyak, tumitig sa guho, hinahamon ang Diyos. At ang Bibliya, kapansin-pansin, ay hinayaan ang teksto na ito. Hindi ito binura o pinasadya para maging komportable. May espasyo sa loob ng pananampalataya para sa galit, para sa tanong, para sa "bakit mo ito hinayaan."

Ang Nagkakaugnay na Kuwento

Ang Lamentations ay isinulat matapos malagot ang templo, ang lugar kung saan sinabi ng Diyos na siya ay maninirahan kasama ang kaniyang bayan. Sa talata 6-7, malinaw itong nasasabi: tinanggihan ng Panginoon ang kaniyang altar, kinamuhian niya ang kaniyang santuwaryo. Iyon ang pinakamasakit na linya sa buong kabanata, dahil kung wala na ang templo, wala nang lugar ng pagkakalapit sa Diyos.

Pero hindi dito nagtatapos ang kuwento. Isang libong taon matapos ang mga taludtod na ito, isa pang templo ang wawasakin, at sa pagkakataong ito, hindi lamang bato ang mabubuwag. Sa krus, si Jesus mismo ang tumayo bilang tulay sa pagitan ng Diyos at ng bayan niya, hindi bilang kaaway na kumakitil, kundi bilang isang nagbubuhos ng kaniyang sariling dugo para sa mga taong nagkasala. Ang galit na binanggit sa Lamentations 2, ang galit na matuwid at totoo laban sa kasalanan, ay hindi nawala. Ito'y dinala ni Jesus sa kaniyang sariling katawan. Iyan ang ebanghelyo: hindi na kailangang matakot ang bayan ng Diyos na sasalakay siya laban sa kanila tulad ng kaaway, dahil si Jesus na mismo ang nagdala ng bagsik na iyon para sa kanila.

Para Sa Iyo

Malamang hindi ka kagagawan lang ng isang minutong pagbabalik-loob para sa lahat ng iyong pagkukulang. Malamang mayroon ka ring bahaging ganito: bahagi ng iyong buhay kung saan mahirap tanggapin kung ano ang totoong resulta ng mga pagpiling ginawa mo, o ng iyong pamilya, o kahit ng iyong iglesia. Ang Lamentations 2 ay hindi nagsasabi sa iyo na balewalain iyon. Sinasabi nito na tama lang tumingin ka sa Diyos at magtanong, umiyak, hamunin siya kung sa palagay mo hindi makatarungan ang nangyayari. Ang Diyos ay hindi natakot sa iyong galit o sa iyong tanong. Ang kailangan mo lamang gawin, tulad ng manunulat, ay dalhin mo iyon sa kaniya at hindi sa kung saan-saan.

Pag-usapan Natin Ito

Sa Lamentations 2, malinaw na sinabi na ang Diyos mismo ang gumawa ng pagkawasak sa Jerusalem. Paano mo ito pinagkasundo sa larawan ng Diyos na madalas mong marinig, na siya ay pag-ibig lamang?

May bahagi ka ba sa iyong buhay ngayon na katulad ng nadarama ng manunulat, kung saan mahirap tanggapin ang bunga ng isang pagpili? Ano ang pagkakaiba ng pagdadala nito sa Diyos kumpara sa pagtatago nito?

Manalangin Tayo Nang Sama-sama

Panginoon, hindi madaling basahin ang mga salitang ganito, pero salamat na hindi mo itinago sa amin ang katotohanan tungkol sa iyong kabanalan at sa bigat ng kasalanan. Turuan mo kaming dalhin sa iyo ang aming galit at ang aming mga tanong, hindi itago ito. Salamat na sa krus ni Jesus, hindi na kami kaharap ang iyong poot bilang kaaway, kundi bilang mga minamahal na anak. Amen.