Lucas 23

Ang Paliwanag

Ito ang araw na pinakamadugo at pinakahuwad sa buong Lucas. Dinala si Jesus sa harapan ni Pilato, ang gobernador ng Roma, na sinampahan ng mga akusasyon na kalabisan: na nililigalig niya ang bansa, na tinutulan niya ang buwis kay Cesar, na sinasabing siya ang Cristo, ang Hari. Lahat ng ito ay kasinungalingan o pagbaluktot, at kitang-kita ito ni Pilato mismo. Tatlong beses niyang sinabi nang hayagan: wala akong makitang kasalanan sa taong ito. Pinadala rin niya si Jesus kay Herodes, na humanga lang kay Jesus bilang libangan, gustong makita ng himala tulad ng manonood sa palabas. Walang sagot si Jesus sa kaniya. May mga bagay na hindi karapat-dapat sagutin.

Ang kabalintunaan dito ay matingkad: dalawang pinuno, parehong nakumbinsi na inosente si Jesus, parehong may kapangyarihang palayain siya, at parehong hindi gumawa nito. Sa huli, pinili ni Pilato ang dagundong ng maraming tao kaysa sa katotohanan. Hiningi ng bayan ang pagpapalaya ni Barabbas, isang kriminal at mamamatay-tao, at ang kamatayan ni Jesus, ang walang-sala. Ibinigay ni Pilato si Jesus "ayon sa kalooban nila." Hindi ito katarungan. Ito ay pagsuko sa takbo ng dagundong.

Sa daan patungo sa pagpapapako, sinunggaban nila si Simon na taga-Cirene upang pasanin ang krus. Sumunod ang mga babaing tumatangis, at sa kanila ay binigyan ni Jesus ng isang babala na hindi karaniwan sa isang taong papatayin: huwag ninyo akong tangisan, tangisan ninyo ang inyong sarili, dahil darating ang mga araw na mas malala pa. Kahit sa oras ng kaniyang sariling pagdurusa, iniisip niya ang kapalaran ng Jerusalem.

Sa Golgota, dalawang kriminal ang ipinako kasama niya. Ang unang bagay na sinabi ni Jesus sa krus ay hindi reklamo, kundi pagpapatawad: "Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila alam ang kanilang ginagawa." Pinagtatawanan siya ng mga pinuno, ng mga kawal, ng isang kriminal sa tabi niya. Lahat ng insulto ay umiikot sa isang hamon: kung ikaw nga ang Cristo, iligtas mo ang iyong sarili. Hindi niya ginawa. At iyon mismo ang ebanghelyo.

Ngunit ang isang kriminal sa kabilang panig ay nagbago ng tono. Kinilala niya ang kaniyang sariling kasalanan at ang kawalang-kasalanan ni Jesus, at sa huling minuto ng kaniyang buhay, humiling lamang ng isang bagay: "Jesus, alalahanin mo ako pagdating mo sa iyong kaharian." Ang sagot ni Jesus ay isa sa mga pangako na pinakamatamis sa buong Bibliya: "sa araw na ito, ikaw ay makakasama ko sa paraiso." Walang kondisyon, walang pagsubok, walang paghihintay.

Nagdilim ang langit. Napunit ang kurtina ng templo, ang hadlang na dati ay humihiwalay sa karaniwang tao mula sa Kabanal-banalang Dako. At si Jesus, hindi nasasakal, hindi nadadaig, ay nagsabi ng mga salita bilang isang pasya, hindi bilang pagsuko: "Ama, ipinagkakatiwala ko ang aking espiritu sa iyong mga kamay." Namatay siya. Ang senturion, isang Romano na walang dahilan upang maniwala, ay napilitang aminin: tunay ngang matuwid ang taong ito.

Isang lalaking kagalang-galang, si Jose ng Arimatea, ang lumapit kay Pilato at hiniling ang katawan ni Jesus. Inilibing niya ito sa isang bagong libingang inukit sa bato. Napanood ng mga babae kung saan. At sa Araw ng Pamamahinga, lahat ay tahimik. Para sa lahat ng tagamasid, tapos na ang kwento.

Ano ang Kahulugan Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi lamang tungkol sa kalupitan ng tao, bagaman nakikita natin ang kalupitan sa bawat anggulo: sa mga akusador na nagsisinungaling, sa gobernador na walang tapang, sa maraming taong humihiyaw para sa dugo, sa mga kawal na kumukutya. Ito rin ay tungkol sa isang pasya na ginawa ni Jesus bago pa man dumating ang krus: pipiliin niya ang pagpapatawad sa halip na paghihiganti, pagsuko sa halip na proteksyon sa sarili. Hindi siya biktima lamang ng kalupitan. Siya ay naglalakad sa landas na alam niyang kailangan niyang lakaran, at naglalakad siya rito na nananalig sa Ama.

Ang Nag-uugnay na Sinulid

Ang pagkamatay ni Jesus sa gitna ng dalawang kriminal ay hindi aksidente. Siya ang isa na dumating upang tuparin ang kasalanan ng marami, inilagay sa gitna ng mga makasalanan, tinawag na manlalabag kahit siya mismo ay walang sala. Ang pangako niya sa magnanakaw, "makakasama ko ka sa paraiso," ay naglalagay ng puso ng buong Ebanghelyo sa isang pangungusap: walang kondisyon kundi pagtitiwala, walang gawa na kailangan, lamang isang tao na humiling, "alalahanin mo ako." Ang punit na kurtina ay nagsasabi ng parehong bagay sa ibang paraan: ang daan patungo sa Diyos, na dati sinarado, ay bukas na.

Para Sa Iyo

May pagkakataon na ikaw mismo ay nasa gitna ng dagundong, kung saan mas madaling sumama sa maraming boses kaysa manindigan para sa katotohanan, tulad ni Pilato. Itanong sa sarili mo kung may oras na pinili mo ang katahimikan o pagsang-ayon dahil mas madali iyon, kahit alam mong mali. Pero tingnan din ang magnanakaw sa krus. Walang sapat na oras siyang maging mabuting tao, walang listahan ng magandang gawa. Tanging katapatan at pagtitiwala sa huling minuto. Kung iniisip mo na huli ka na, na masyadong marumi ang kasaysayan mo para lapitan ang Diyos, basahin ulit ang sagot na ibinigay kay Jesus sa taong iyon. Hindi ito naglalagay ng dahilan upang balewalain ang kasalanan. Ito ay naglalagay ng pag-asa sa harap ng kahit pinakamadilim mong gabi.

Pag-usapan Natin Ito

Si Pilato ay naniniwalang inosente si Jesus pero binitay niya rin siya dahil sa presyon ng maraming tao. Kailan ka huling pumili ng madaling daan kaysa sa tama, kahit alam mo ang totoo?

Bakit kaya mas madaling maniwala ang magnanakaw sa krus kaysa sa mga pinuno na araw-araw nagbabasa ng Kasulatan? Ano ang masasabi nito tungkol sa pagtitiwala kumpara sa kaalaman lamang?

Pagdarasal Tayo

Panginoon, salamat na hindi mo iniwasan ang krus, kahit kami ang dapat na nagbayad. Turuan mo kaming magpatawad tulad ng pinatawad mo ang mga kumutya sa iyo. Kung kami ngayon ay nahihirapang magtiwala, alalahanin mo kami, tulad ng hiniling ng magnanakaw sa iyong tabi. Amen.