Malakias 3

Ang Paliwanag

Ang huling propeta ng Lumang Tipan ay nagsalita sa isang henerasyong pagod. Nakabalik na sila mula sa pagkatapon, naitayo muli ang templo, umaandar ang mga paghahandog. Pero walang nangyayari. Walang kaluwalhatiang bumababa, walang hari mula kay David, walang pagbabago. At dahil doon, unti-unting lumamig ang puso ng bayan. Ginagawa nila ang ritwal, pero wala na roon ang loob nila.

Sa gitna niyan, sumasagot ang Diyos: “Tingnan ninyo, malapit ko ng isugo ang aking mensahero at ihahanda niya ang daan sa harapan ko.” Darating ang Panginoon. Pero hindi sa paraang inaasahan nila. Kaya kaagad ang tanong sa talata 2: “Ngunit sino ang makapagtitiis sa araw ng kaniyang pagdating?”

Dalawang larawan ang ginamit. Una, ang apoy ng panday na naglilinang ng pilak. Hindi iyon apoy na sumusunog lang; iyon ang apoy na nagpapakulo sa metal hanggang lumutang ang dumi sa ibabaw, para maalis ito. Pangalawa, ang sabong panlaba, ang matapang na sabon na kinukuskos sa tela hanggang mawala ang mantsa. Parehong masakit. Parehong nakakabura ng isang bagay. At parehong hindi pumapatay, kundi naglilinis.

Sinong lilinisin? Ang mga anak ni Levi, ang mga pari mismo, ang mga taong akala mo ay ayos na. Nagsisimula ang paglilinis sa loob ng templo bago tumungo sa labas.

Pagkatapos, kongkreto ang listahan ng Diyos sa talata 5: mga manghuhula, mangangalunya, sinungaling na saksi, at ang mga nang-aapi sa mga inuupahang manggagawa sa kanilang sahod, sa mga balo, sa mga ulila, sa mga dayuhan. Pansinin: pinagsasama niya ang mga bagay na inuuri natin bilang “relihiyosong kasalanan” at “panlipunang kawalang-katarungan.” Para sa Diyos, iisa lang iyon. Ang pagkakait ng sahod sa isang manggagawa ay kasingbigat ng pagtalikod sa kaniya.

Tapos ang linya na siyang buhay ng buong kabanata: “Sapagkat akong si Yahweh ay hindi nagbabago; kaya kayong mga tao ni Jacob ay hindi pa nalilipol.” Buhay pa sila hindi dahil mabait sila, kundi dahil hindi nagbabago ang Diyos.

Sumusunod ang paanyaya: “Manumbalik kayo sa akin at manunumbalik din ako sa inyo.” At ang sagot ng bayan ay isang tanong na mukhang inosente pero talagang matigas: “Paano kami manunumbalik?” Ibig sabihin, wala kaming nakikitang mali sa amin.

Kaya binanggit ng Diyos ang isang bagay na hindi maikakaila: ang ikapu. Hindi lang tungkol sa pera iyon. Ang ikapu ang nagpapakain sa mga Levita at sa mga mahihirap. Nang itago nila ito, ang totoo, sinasabi nila: hindi kami nagtitiwala na may sapat na Diyos para sa amin. Doon sila hinamon: “subukan ninyo ako ngayon sa ganito.” Isa lang itong beses sa buong Kasulatan na hinahamon ng Diyos ang tao na subukan siya.

Sa huling bahagi, lumilitaw ang tunay na sakit sa loob nila: “Walang kabuluhan ang maglingkod sa Diyos.” Nakikita nila ang mga mayayabang na umaasenso at ang masasamang nakakatakas. Kilala mo ang pakiramdam na iyon. At sa gitna ng bulungang iyon, may maliit na grupo na nag-usap-usap sa isa't isa nang may takot sa Diyos. At may isinulat: “isang aklat ng alaala.” Hindi nakalimutan ng Diyos ang mga nanatili.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang pinakamapanganib na kondisyon ng puso ay hindi ang bukas na pagtanggi. Ito ang pagpapatuloy sa relihiyon habang patay na ang tiwala. Nagagawa mong sumamba, umawit, umupo sa serbisyo, habang sa loob mo ay: wala namang silbi ito.

Sinasagot ito ng Diyos sa dalawang paraan. Una, hindi niya pinabulaanan na masakit ang buhay ng katapatan. Hindi niya sinabing “nagkakamali kayo sa nakikita ninyo.” Nakikita rin niya ang mga umaangat sa pandaraya. Pero sinasabi niya na hindi pa tapos ang kuwento: “muli ninyong makikita ang pagkakaiba sa pagitan ng matuwid at masama.”

Pangalawa, ipinapakita niya na ang kaniyang pagdating ay hindi pampalubag-loob. Apoy siya. Sabon siya. Kung hinihiling mong lumapit ang Diyos sa buhay mo, humihiling ka ng isang bagay na babago sa iyo, at hindi iyon laging komportable. Ang dumi na aalisin ng apoy ay mga bagay na matagal mo nang kasama.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Makalipas ang halos apat na raang taon ng katahimikan, may lalaking lumitaw sa ilang, kumakain ng balang, sumisigaw ng pagsisisi. Si Juan Bautista. Siya ang mensaherong naghahanda ng daan. At ang sumunod sa kaniya ay ang “Panginoon na inyong hinahanap,” na pumasok sa templo at nagtaob ng mga mesa.

Pero narito ang hindi inaasahan. Si Jesus ang nagdala ng apoy, at siya rin ang pumasok sa apoy. Ang paghatol na nararapat sa listahan ng talata 5 ay dumaan sa kaniya. Kaya kapag pinapadalisay ka niya ngayon, hindi ito ginagawa ng isang hukom na malayo, kundi ng isang taong may mga peklat sa kamay. Ang panday ay nakaupo, sabi ng talata 3. Hindi siya umaalis sa apoy. Binabantayan niya ang init hanggang makita niya ang sariling repleksiyon sa pilak.

At ang aklat ng alaala? Sinabi ng Diyos tungkol sa mga nasa loob nito: “Sila ay magiging akin, ang tangi kong kayamanan.” Hindi ka proyekto. Ikaw ang kayamanan.

Para sa Iyo

Malamang hindi ka aamin na iniisip mong walang kabuluhan ang maglingkod sa Diyos. Pero may mas tahimik na bersiyon niyan: ang unti-unting pagtigil sa pananalangin dahil parang walang sumasagot. Ang pagpunta sa simbahan na naka-off ang isip. Ang pagsasabing “naniniwala ako” habang wala nang naaapektuhang desisyon sa buhay mo.

Ang tanong sa iyo ay hindi “gaano ka kabuti?” kundi “handa ka bang linisin?” Iyon ay ibang tanong. At nangangahulugan iyon ng pagpapangalan ng isang bagay na alam mong dumi. Hindi pangkalahatan. Isa, tiyak, ngayong linggo.

At tandaan ang talata 16: nag-usap sila sa isa't isa. Hindi nabuhay ang pananampalataya nila nang mag-isa sa loob ng ulo. Kailangan mo ng dalawa o tatlong tao na kaya mong sabihan ng totoo tungkol sa Diyos, kasama ang mga pagdududa mo. Kung wala ka niyan, iyon ang unang kailangan mong ayusin.

Pag-usapan Natin

Kung tapat ka: saan sa buhay mo lihim kang sumasang-ayon sa talata 14, na “walang kabuluhan ang maglingkod sa Diyos”? Ano ang nagtulak sa iyo doon?

Ang paglilinis ay masakit. Ano ang isang bagay sa buhay mo na alam mong gusto ng Diyos na alisin, pero ayaw mong bitawan dahil masyadong mahal ang halaga?

Manalangin Tayo

Panginoon, hindi ka nagbabago, kahit paiba-iba ang puso ko. May mga araw na parang walang saysay ang lahat, at alam mo iyon. Huwag mo akong iwan sa kalamigan ko. Kung apoy ka, sunugin mo ang dapat masunog sa akin, at pakiusap, manatili kang nakaupo hanggang matapos. Isulat mo ang pangalan ko sa iyong aklat. Amen.