Malakias 4

Ang Paliwanag

Ito ang huling kabanata ng Lumang Tipan bago tumahimik ang Diyos sa mga daang taon, hanggang sa dumating si Juan Bautista. Kaya bigat ang mga salitang ito. Sinasabi ni Yahweh ng mga hukbo na darating ang isang araw, tulad ng isang pugon na nagliliyab, kung saan ang mga mayabang at ang mga gumagawa ng masama ay masusunog na parang dayami, walang matitira, kahit ugat man o sanga. Malinaw ang larawan: kung ano ang tuyo at walang buhay, iyon ang matutupok.

Ngunit hindi lahat ay ganito ang kalalabasan. Sa mga may takot sa pangalan ng Diyos, may ibang pangako: sisikat ang araw ng katuwiran, may kagalingan sa mga pakpak nito. Sila ay lalabas na lumulukso, tulad ng isang guyang matagal na nakakulong at biglang pinakawalan sa malawak na parang. Sila mismo ang tatapak sa mga masasama, na parang mga abo lamang sa ilalim ng kanilang mga paa.

Bago magtapos, dalawang bilin ang iniwan ng Diyos. Una, alalahanin ang utos ni Moises, ang kasunduan na ibinigay sa Horeb, para sa buong Israel. Ito ang paalala na hindi bago ang mensaheng ito. Ang Diyos ay hindi biglang nagbabago ng plano; hinihiling niya sa kanila na bumalik sa dati nang sinabi niya.

Pangalawa, ipinangako niya na susuguin niya si Elias bilang propeta bago dumating ang dakila at katakut-takot na araw ni Yahweh. Ang gawain ni Elias ay ito: ipapanumbalik niya ang puso ng mga ama sa mga anak, at ang puso ng mga anak sa kanilang mga ama, upang hindi na kailangang wasakin ng Diyos ang lupain sa kanyang pagdating.

Ano ang Kahulugan Nito?

Ang teksto na ito ay hindi ginawa para takutin ka lang at pagkatapos ay iwan kang nangangamba. Ito ay tungkol sa katarungan, isang bagay na hinahangad ng bawat kabataan na may konsensya. Kung nabubuhay ka sa mundo na kung saan minsan ang masama ay nagwawagi, ang mayayaman at makapangyarihan ay lumalampas sa batas, at ang tapat ay nasasaktan, ang salitang ito ay hindi lang babala, ito ay pag-asa. Sinasabi ng Diyos na hindi walang hanggan ang kawalang-katarungan. Darating ang araw na ito, at sa araw na iyon, ang lahat ay lilinaw.

Ngunit mahalagang hindi maligaw tayo rito. Ang kabanatang ito ay hindi hinahati ang mundo sa "mabuti kontra masama" sa paraang simple, kung saan tayo ang mabuti at ang ibang tao ang masama. Ang tanong na itinatanong ng Malakias ay: sino ang may takot sa pangalan ng Diyos? Iyon ay hindi tungkol sa pagiging perpekto, kundi tungkol sa ugnayan. May takot ang taong iginagalang ang Diyos, kumikilala sa kanyang awtoridad, at hindi nagtatago sa kanya. Ang "araw ng katuwiran" ay hindi para sa mga hindi nagkakamali, kundi para sa mga humaharap sa Diyos nang may katapatan.

Napansin mo rin siguro na ang mensahe ay nagtatapos hindi sa apoy, kundi sa isang pangako ng pagbabalik-loob. Ang huling salita ng Lumang Tipan ay hindi tungkol sa paghihiganti, kundi tungkol sa pagsasama-sama ng mga puso, mga ama at mga anak, mga henerasyon na naghiwalay, ibabalik ni Elias.

Ang Kabuuang Kuwento

Kung nagbasa ka na ng Bagong Tipan, kilala mo na siguro ang pangalang Elias. Sinabi mismo ni Jesus na si Juan Bautista ang katuparan ng propesiyang ito, ang isa na darating "sa espiritu at kapangyarihan ni Elias" upang ihanda ang daan ng Panginoon. Ang malaking hiwalay na tumahimik sa pagitan ng Malakias at ng unang kabanata ng Ebanghelyo ni Mateo ay hindi kawalan ng pag-asa, kundi paghihintay. At sa katahimikang iyon, dumating si Juan, sumigaw sa ilang, at pagkatapos, dumating si Jesus.

Ang "araw na paparating, na nagliliyab na parang isang pugon" ay hindi natupad nang husto sa kapanganakan ni Kristo. Ang unang pagdating ni Jesus ay hindi apoy na wumasak, ito ay araw na "may kagalingan sa mga pakpak nito," isang Manunubos na nagpapagaling, nagpapatawad, nagbubukas ng daan. Ngunit ang Bibliya ay nagsasabi rin na darating siya sa ikalawang pagkakataon, at sa panahong iyon, ang katarungan na inilarawan sa Malakias 4 ay ganap na matupad. Ang kasalukuyang panahon natin ay katulad ng panahon sa pagitan ng Malakias at Mateo: naghihintay, dinadala ang katapatan sa gitna ng kawalang-katarungan, umaasa sa isang Diyos na nangako na ayusin ang lahat.

Para sa Iyo

May mga gabi na tila hindi mahalaga kung ikaw ay tapat o hindi. Nakikita mo ang mga taong nagsisinungaling at umuunlad, mga taong may kapangyarihan at inaabuso ito, at tila walang bayad na kahihinatnan. Ang Malakias 4 ay hindi nag-aanyaya sa iyo na magalit at maghiganti, kundi nag-aanyaya sa iyo na magtiwala. Kung tunay kang may takot sa Diyos, hindi ibig sabihin nito na dapat mo nang malutas ang lahat, na dapat mo mismong ipaghiganti ang katarungan. Ibig sabihin, maaari kang mabuhay nang tapat sa gitna ng kalituhan, kahit hindi mo pa nakikita ang wakas ng kuwento.

May bahagi din ng propesiyang ito na personal: ang pagbabalik-loob ng mga puso ng magulang at anak. Kung may pagitan sa inyo sa tahanan, kung may sugat na hindi pa gumagaling, kilalanin na ang Diyos mismo ay nagmamalasakit sa mga ugnayang iyon. Hindi ito maliit na bagay sa kanyang mata.

Pag-usapan Ito

Sa iyong palagay, bakit binigyang-diin ng Diyos ang ugnayan ng mga ama at mga anak bago pa man ang "dakila at katakut-takot na araw"? Ano kaya ang kaugnayan ng pagbabalik-loob na ito sa katarungan na binanggit sa unang bahagi ng kabanata?

Kung talagang mananampalataya ka na darating ang isang araw kung saan magiging matuwid ang lahat, paano nito nabago ang paraan mong tingnan ang kawalang-katarungan na nakikita mo ngayon?

Manalangin Tayo

Panginoon, hirap kaming maghintay sa katarungan na hindi namin nakikita. Turuan mo kaming magtiwala sa iyo, hindi dahil madali ang lahat, kundi dahil ikaw ay tapat. Ibalik mo ang mga pusong nagkahiwalay sa aming mga tahanan, at bigyan mo kami ng lakas na mabuhay nang tapat habang naghihintay sa iyong araw. Amen.