Nehemias 8

The Explanation

Pagkatapos ng mahabang panahon ng pagkabihag at ng mahirap na gawain ng muling pagtatayo ng pader ng Jerusalem, may nangyaring kakaiba. Hindi sila nagtipon para sa isang seremonya o pagdiriwang lamang. Nagtipon sila, buong bayan, lalaki at babae, bata at matanda, sa isang liwasan, at humingi sila kay Ezra na basahin ang Aklat ng Batas ni Moises. Walang nag-utos sa kanila. Sila mismo ang humiling.

Buong umaga hanggang tanghali, nakatayo si Ezra sa isang entabladong kahoy, hinaharap niya ang libo-libong tao, at binasa niya ang salita ng Diyos. Hindi lang basahan ito. Kasama niya ang mga Levita na naglibot sa mga tao para ipaliwanag ang binabasa, dahil marami sa kanila ay hindi na naiintindihan ang wikang ginamit sa batas. Kailangan ng paliwanag. Kailangan ng pagsasalin sa wika na naiintindihan nila araw-araw.

Nang marinig nila ang mga salita, umiyak sila. Hindi luha ng pagkukunwari. Totoong luha, dahil narinig nila kung gaano sila lumihis, kung gaano matagal na wala silang narinig na ganito mula sa Diyos. Pero si Nehemias at si Ezra ay hindi hinayaan silang manatili sa lungkot. Sinabi nila: huwag kayong magdalamhati, dahil ang araw na ito ay banal, at ang kagalakan ni Yahweh ang inyong lakas. At sa sumunod na araw, natuklasan nila ang tungkol sa Kapistahan ng mga Kubol, isang pagdiriwang na hindi na naganap mula pa noong panahon ni Josue. Ginawa nila ito, nanirahan sa pansamantalang mga kubol, at ang teksto ay sinasabi: lubos-lubos ang kagalakan nila.

What Does This Mean?

Ang tagpong ito ay hindi tungkol sa isang relihiyosong ritwal na dapat tapusin. Ito ay tungkol sa isang bayan na muling natagpuan ang kanilang identidad matapos ang taon-taong pagkalito, pagkawala, at kabiguan. Hindi sila nagtipon para maramdaman lang nilang mabuti sila. Nagtipon sila dahil gutom sila sa katotohanan tungkol sa kung sino sila at kung sino ang Diyos na kanilang pinaglilingkuran.

Mahalaga rito ang tatlong bagay. Una, hindi sapat ang pagbasa lamang. Kailangan ng pagpapaliwanag, ng pag-unawa. Ang Diyos ay hindi nagbigay ng salita para malito tayo; nagbigay siya nito para maintindihan. Ikalawa, ang tamang tugon sa salita ng Diyos ay hindi lamang guilt o takot. Totoo, umiyak sila nang marinig nila kung gaano sila kalayo sa kalooban ng Diyos. Pero ang huling tugon na hinangad ng Diyos ay hindi lungkot na walang katapusan, kundi kagalakan. Ikatlo, ang kagalakang ito ay hindi kagalakan ng ignorancia. Ito ay kagalakan na dumarating pagkatapos maintindihan mo ang totoo, kahit mahirap itong marinig.

The Common Thread

Sa buong kabanatang ito, ang salita ng Diyos ang gitna ng lahat. Nakatayo si Ezra sa isang entabladong kahoy, itinaas ang aklat, at ang buong bayan tumayo dahil dumating ang salita ng Diyos sa kanilang kalagitnaan. Ganito rin sa Ebanghelyo ni Juan, may isang salita na naparito, hindi nakasulat sa aklat lamang, kundi nagkatawang-tao. Si Jesus mismo ay tinawag na Salita, at kapag hinaharap natin siya, katulad din nating dumarating tayo sa tabing daan, gutom sa katotohanan, kailangan ng linaw at paliwanag.

Pero mayroong isa pang koneksyon na mas malalim. Umiyak ang bayan nang marinig nila kung gaano sila kalayo sa Diyos. Ito ang parehong damdamin na naramdaman ng sinuman na totoong nakikita ang kaniyang sariling kasalanan. Pero ang tugon ng Diyos, dito at sa buong Kasulatan, ay hindi lamang panghina ng loob. Ang tugon ng Diyos ay kagalakan, dahil ang Diyos na ito ay Diyos na nagpapatawad, muling nagtitipon, at nagbibigay ng lakas kahit sa mga taong may dahilan para mamighati. Ang kagalakan ni Yahweh ang inyong lakas, sabi ni Nehemias. Ito ang parehong Diyos na, sa krus ni Kristo, hinarap ang lahat ng dahilan natin para malungkot, at ipinagpalit ito ng tunay na kagalakan, hindi dahil kinukubli natin ang totoo, kundi dahil hinarap na natin ito at nalampasan.

For You

May malaking tukso sa iyong edad na basahin ang Bibliya bilang isang aklat na alam mo na, kahit hindi pa totoong nauunawaan mo ito, o iwasan na lang itong basahin dahil parang wala itong kaugnayan sa buhay mo. Ang kabanatang ito ay nagpapakita ng ibang daan. Ang bayan ng Israel ay hindi nasiyahan na lang sa lumang alaala tungkol sa Diyos. Gutom sila, hiniling nila mismo na basahin ang batas, at hinintay nila ang paliwanag hanggang maintindihan nila ito.

Kung ang pananampalataya mo ngayon ay parang isang bagay na ginawa mo dati pero hindi mo talaga naiintindihan, hindi ka mag-isa. Marami sa mga taong nagtitipon sa liwasan noon ay hindi na naiintindihan ang sariling wika ng kanilang mga ninuno. Kailangan pa nila ng tulong. Ang tanong ay hindi kung perpekto ang pagkakaunawa mo. Ang tanong ay kung handa ka bang lumapit, humingi ng paliwanag, at hayaan mong tunay na maantig ka ng narinig mo, kahit magdulot ito ng luha bago dumating ang kagalakan.

At isang bagay pa. Kapag nakita mo na ang totoo tungkol sa iyong sarili, huwag manatili roon nang matagal. Ang Diyos na nagpapakita sa atin ng ating kasalanan ay hindi Diyos na iniiwan tayo sa lungkot. Siya ang Diyos na nagsasabi, huwag kang magdalamhati, dahil ang kagalakan ko ang iyong lakas.

Talk About It

Kailan ka huling talagang naantig ng salita ng Diyos, hanggang sa pumasok ito sa iyong puso at hindi lang sa iyong isip?

Bakit kaya mahirap para sa marami sa atin na maniwala na maaaring magkasabay ang pagkakita sa sariling kasalanan at ang totoong kagalakan?

Praying Together

Panginoon, madali kaming magbasa ng iyong salita nang walang unawa, o iwasan itong basahin dahil natatakot kami sa kung ano ang mahahanap namin. Buksan mo ang aming mga mata upang maintindihan kung sino ka, at kung sino kami sa harap mo. Kung kailangan naming umiyak dahil sa totoo, bigyan mo kami ng lakas na hindi manatili roon. Ipaalala mo sa amin araw-araw na ang iyong kagalakan ang aming lakas. Amen.