Zefanias 3

Ang Paliwanag

Nagsisimula ang kabanatang ito na parang isang paratang sa hukuman. Walang pangalang binanggit, pero alam ng lahat kung sinong lungsod ang tinutukoy: ang Jerusalem, ang lungsod ng Diyos. "Kaawa-awa ang mapanghimagsik na lungsod! Nadungisan ang marahas na lungsod!" Hindi ito banyagang lungsod ng mga pagano. Ito ang lugar kung saan may templo, may mga pari, may mga pista. At doon mismo nabubulok ang lahat.

Apat na sisi ang binibitawan ni Zefanias sa talata 2: hindi nakinig sa tinig ng Diyos, hindi tumanggap ng pagtutuwid, hindi nagtiwala kay Yahweh, hindi lumapit sa kaniyang Diyos. Pansinin: hindi sinasabi na tumigil silang maniwala. Nandiyan pa rin ang relihiyon. Ang nawala ay ang pakikinig at ang paglapit.

Tapos tinutukan ng propeta ang mga nasa itaas. Ang mga prinsipe ay "umaatungal na mga leon." Ang mga hukom ay "mga lobo sa gabi na walang iniiwanang ngangatngatin sa umaga," ibig sabihin, kinakain nila ang buong biktima at wala nang natitirang buto pagsapit ng umaga. Ang mga propeta ay walang galang at taksil. Ang mga pari, na dapat sana ang tagapag-ingat ng banal, ang mismong lumalapastangan dito. Ang mga institusyong itinayo para protektahan ang mahina ang siya mismong nanloloob.

At sa gitna ng gulong iyon, may isang linya na parang bato sa gitna ng agos: "Matuwid si Yahweh sa kaniyang kalagitnaan! Wala siyang ginagawang mali! Araw-araw niyang ibinibigay ang kaniyang katarungan." Tuwing umaga, matapat siya. Ngunit ang nakakabahalang dulo ng talata: "hindi nahihiya ang mga makasalanan." Nakikita nila ang liwanag at hindi sila kumukurap.

Kaya nagsalita ang Diyos tungkol sa paghatol. Nilipol niya ang mga bansa, iniisip niyang matututo ang Jerusalem sa nakita nito, pero sabik pa rin silang bumangon tuwing umaga para sirain ang lahat ng kanilang mga gawain. Sa talata 8 ay tila umabot na sa dulo ang lahat: apoy, poot, tinutupok ang buong lupain.

At doon, sa pinakamadilim na punto, dumating ang salitang "Ngunit."

"Ngunit magbibigay ako ng dalisay na mga labi sa mga tao." Hindi sila ang naglilinis ng sarili nila. Ang Diyos ang nagbibigay. Titipunin niya ang mga tao mula pa sa kabila ng ilog ng Etopia, sa dulo ng kilalang mundo noon. Aalisin niya ang mayayabang, at ang matitira ay "isang mababa at mahihirap na mga tao" na ang tanging kanlungan ay ang pangalan ni Yahweh. Kakain sila, hihiga, at walang mananakot sa kanila.

Nagtatapos ang kabanata sa isang awit. "Umawit ka anak ng Zion!" Inalis ang kaparusahan, pinalayas ang mga kaaway, at si Yahweh na mismo ang hari. Ang pinakapuso nito ay talata 17: "Nasa iyong kalagitnaan si Yahweh na iyong Diyos, isang makapangyarihang magliligtas sa iyo. Magdiriwang siya sa iyo nang may kagalakan at mananahimik siya dahil sa kaniyang pag-ibig sa iyo."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Dalawang bagay ang hindi dapat paghiwalayin dito, kahit mas madali sanang piliin ang isa.

Una: seryoso ang Diyos sa kasamaan. Hindi siya ang uri ng lolo sa langit na tumatango sa lahat. Ang galit ng Diyos sa Zefanias ay hindi pagsabog ng masamang timpla. Galit ito ng isang nagmamahal na nakikita kung paano nilalamon ng mga makapangyarihan ang mahihina. Kung walang poot ang Diyos laban sa inhustisya, hindi siya karapat-dapat sambahin.

Pangalawa: ang huling salita ay hindi apoy kundi awit. At hindi tayo ang umaawit muna. Ang Diyos ang umaawit. Basahin mong muli ang talata 17. Sinasabi nito na ang Diyos ay "masisiyahan" at "sisigaw nang may kagalakan" dahil sa kaniyang bayan. Hindi tiniis. Hindi pinagpasensiyahan. Kinagalakan.

Ang mga taong iniligtas ay hindi ang mga malalakas. Sila ang "mababa at mahihirap," ang mga lumpo, ang mga palaboy, ang mga nakaranas ng kahihiyan. Ang mga taong itinapon ng sistema ang siyang tinipon ng Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Nasa iyong kalagitnaan si Yahweh na iyong Diyos." Iyan ang buong Bibliya sa isang linya. Ang Diyos na naroon na sa gitna ng Jerusalem bilang matuwid na Hukom sa talata 5 ay siya ring darating sa gitna ng kaniyang bayan bilang Tagapagligtas sa talata 17.

Naganap iyon nang totoo. Naglakad si Jesus sa mga lansangan ng Jerusalem na inakusahan ni Zefanias. Kinaharap niya ang parehong mga leon at lobo sa kapangyarihan. At sa halip na ibuhos ang apoy ng talata 8 sa lungsod, dinala niya iyon sa kaniyang sarili sa krus. Doon nagtagpo ang paghatol at ang awit.

Ang "dalisay na mga labi" ay hindi pangarap lamang. Sa Pentecostes, nagsalita ang mga tao mula sa lahat ng bansa at pinuri ang Diyos nang magkakasama. Nagsisimula nang matupad ang talata 9.

Para sa Iyo

May isang salita sa kabanatang ito na malamang ay pamilyar sa iyo kaysa sa inaamin mo: kahihiyan. "Aalisin ko ang kanilang kahihiyan," sabi ng Diyos sa talata 19. Hindi lang "patatawarin ko ang inyong mga kasalanan," kundi aalisin ko ang kahihiyan.

Marami sa inyo ang nabubuhay na may nakabuntot na tinig: hindi ka sapat, kilalanin lang nila ang totoong ikaw ay iiwan ka nila. Sinasabi ng Zefanias na ang tinig na iyon ay hindi ang tinig ng Diyos. Ang tinig ng Diyos ay umaawit sa iyo.

Pero huwag mo itong gawing malambot na unan. May kasamang kondisyon ang kagalakan sa dulo: aalisin ng Diyos ang mga mayayabang. Ang mga naligtas ay ang mga tumigil sa pagpapanggap na sila ang may kontrol. Ang pagpapaalis ng kahihiyan ay nagsisimula sa isang bagay na kasing sakit: ang pag-amin. Tumigil ka sa pagtatago ng katotohanan tungkol sa iyong sarili, kahit sa isang tao lamang na mapagkakatiwalaan mo.

At isa pa. Kung talagang galit ang Diyos sa mga umaatungal na leon na kumakain sa mahihina, hindi ka pwedeng manood lang. Sa iyong paaralan, sa iyong grupo, sa iyong feed, may mga taong ngangatngatin. Ang tumahimik ay panig na rin.

Pag-usapan Natin

Alin ang mas mahirap paniwalaan para sa iyo: na galit ang Diyos sa kasamaan, o na siya ay umaawit sa kagalakan dahil sa iyo? Bakit iyon?

Saan sa iyong buhay ka mas kagaya ng mga hindi "tumanggap ng pagtutuwid" (talata 2) kaysa sa mga "mababa at mahihirap" (talata 12)?

Manalangin Tayo

Diyos naming matuwid, hindi ka nagbubulag-bulagan sa kasamaan, at hindi mo rin kami binibitawan. Turuan mo kaming makinig at tumanggap ng pagtutuwid. Alisin mo ang aming kahihiyan at ang aming kayabangan. Salamat na ikaw ay nasa aming kalagitnaan, at na hindi mo kami tinitiis lamang kundi kinagagalakan. Amen.