Mga Bilang 25

Ang Paliwanag

Nasa Sitim ang Israel. Ilang hakbang na lang mula sa lupang ipinangako, matapos ang apatnapung taon ng disyerto. Nabuhay sila sa mana, nakita nila ang tubig na bumukal sa bato, natakasan nila ang mga hukbo. At doon, sa dulo ng mahabang paglalakbay, sila ay bumagsak. Hindi sa labanan. Sa isang imbitasyon.

Nagsimula ito sa mga relasyon: "nagsimulang makipagtalik ang mga lalaki sa mga babae ng Moab." Pagkatapos ay may pagkain: inanyayahan ng mga Moabita ang mga Israelita sa mga handaan para sa kanilang mga diyos. Kumain sila. Pagkatapos ay yumukod sila. Ganito ang pagkakasunod-sunod sa teksto, at hindi iyon aksidente. Walang biglaang pagtalikod sa Diyos. May unang hakbang, may pangalawa, at bago mo pa malaman, nakaluhod ka na sa harap ni Baal ng Peor. Sumiklab ang galit ni Yahweh laban sa Israel.

Ang sumunod ay hindi madaling basahin. Iniutos ng Diyos na parusahan ang mga pinuno at ilantad sila sa liwanag ng araw. Sa gitna ng lahat ng ito, may isang salot na kumakalat sa kampo, at umiiyak ang sambayanan sa pasukan ng tolda ng pagpupulong. At sa mismong sandaling iyon, sa harap ng lahat, may isang Israelita na dumaan na may kasamang babaeng Midianita, papasok sa kaniyang tolda. Walang kahihiyan. Habang namamatay ang mga kapatid niya.

Si Finehas, apo ni Aaron, ay tumayo, humawak ng sibat, sinundan sila, at isinaksak ang sibat sa kanilang dalawa. At natigil ang salot. Dalawampu't apat na libo ang namatay.

Pagkatapos ay ibinigay ng teksto ang mga pangalan, at mahalaga iyon. Si Zimri, anak ni Salu, isang pinuno mula sa tribu ni Simeon. Si Cozbi, anak ni Zur, isang pangulo sa Midian. Hindi ito dalawang nawawalang kabataan sa likod ng kampo. Ito ay dalawang anak ng mga pinuno, at ang kanilang kasalanan ay pampubliko at politikal. At sinabi ng Diyos kay Finehas: dahil masigasig siya, tumatanggap siya ng "kasunduan ng kapayapaan," isang walang hanggang pagkapari, sapagkat "nagbayad siya ng kasalanan para sa mga tao ng Israel."

Ano ang Kahulugan Nito?

Baka nakaramdam ka ng pagkasuklam habang binabasa mo ito. Mabuti. Hindi ito kuwentong pambata, at hindi ito dapat gawing malumanay. Ngunit huwag mong ilibing agad ang tanong sa ilalim ng iyong pagkasuklam.

Ang paghahanay ng teksto ay sinasabi sa atin na ang pagsamba ay hindi kailanman neutral. Ang mga tao ay hindi nagpasyang mag-iba ng relihiyon; sila ay naakit sa isang bagay na malapit sa katawan at sa tiyan. Pagkatapos ay sumunod ang teolohiya. Ganoon pa rin ito ngayon: kadalasan hindi tayo unang kinukumbinsi at pagkatapos ay nagbabago ng pamumuhay. Nagbabago muna ang pamumuhay, at pagkatapos ay hinahanap natin ang mga argumento na magbibigay-katwiran doon.

At ang galit ng Diyos? Sa Kasulatan, ang galit ng Diyos ay hindi masamang timpla o pagkasumpungin. Ito ay ang galit ng isang tapat na kabiyak. Sinabi niya sa Israel: kayo ay akin. Ang idolatriya ay hindi teoretikal na pagkakamali; ito ay pagtataksil. Ang Diyos na walang nararamdaman sa pagtataksil ay Diyos na hindi talaga nagmamahal.

Isa pang bagay na hindi dapat lampasan: ang salot ay tumigil. Nagsimula ang kabanata sa paglapastangan at nagtapos sa isang kasunduan ng kapayapaan. Kahit sa pinakamadilim na bahagi, hindi lubusang nilipol ng Diyos ang Israel. Ang mismong kabanatang nakakagulat sa atin ay kabanata rin ng pagtitimpi.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang linya na dapat mong pansinin: "Nagbayad siya ng kasalanan para sa mga tao ng Israel." Iyon ay pananalitang pang-pari. Karaniwang nangyayari ang pagbabayad ng kasalanan sa altar, sa pamamagitan ng dugo, sa harap ng Diyos. Dito ay nangyari ito sa pinakamarumi at pinakabayolenteng paraan, at gumana ito nang bahagya lamang: tumigil ang salot, ngunit dalawampu't apat na libo ang naunang namatay. Si Finehas ay makakapagpigil ng galit, ngunit hindi niya kayang alisin ang kasalanan.

Kaya't nananatili ang bukas na tanong: sino ang paring may kasunduan ng kapayapaan na tunay na tapos na? Ang Bagong Tipan ay tumugon: si Jesus. Ang pari na hindi humawak ng sibat kundi tumayo sa pagitan, at ang sibat ay tumagos sa kaniyang sariling tagiliran. Sa Golgota, ang isa na hindi nagkasala ang tumayo sa lugar ng mga Zimri, at doon tunay na natigil ang salot, hindi lamang sa isang kampo kundi sa buong mundo.

At tandaan mo ito: ang kasunduan ng kapayapaan ay ibinigay pagkatapos ng gulo, hindi bago. Ang biyaya ng Diyos ay hindi nagsisimula sa mga taong disente.

Para sa Iyo

Walang tolda ni Baal sa iyong nayon. Ngunit alam mo ang paghahanay: relasyon, handaan, pagyukod. Ang unang hakbang ay halos hindi mo namamalayan, dahil hindi ito idolatriya sa pakiramdam, kundi pakikisama lamang. Gusto mong maisama. Ayaw mong maging ang taong nagsasabi ng hindi.

Ang tunay na tanong ay hindi kung nagkakasala ka. Ang tanong ay: ano ang pinapanatili mong kalahating bukas? Anong pinto ang sinasadya mong hindi isara, dahil kapag isinara mo iyon, matatapos na talaga? Isang chat na dapat mo nang burahin. Isang bagay na binubuksan mo sa gabi kapag walang ibang gising. Isang barkada kung saan kailangan mong maging ibang tao para tanggapin.

Kaya narito ang hamon, at hindi ito madali. Sa linggong ito, pumili ng isa, hindi lima, at isara mo nang tuluyan. Hindi "susubukan ko," kundi ganap na tapos. Pagkatapos ay sabihin mo sa isang tao na pinagkakatiwalaan mo na ginawa mo iyon at bakit. Ang tapang ni Finehas na dapat mong tularan ay hindi ang tapang na saksakin ang kapwa. Wala ka nang sibat na hahawakan; ginawa na iyon ni Jesus para sa iyo. Ang natitira ay ang kasigasigan na maging walang awa sa iyong sariling kompromiso. Iyon ang uri ng kabanalan na hindi maganda tingnan mula sa labas, ngunit iyon ang nagpapanatili ng isang buhay na buo.

Pag-usapan Natin

Ano ang "kalahating bukas na pinto" sa buhay mo ngayon, at ano talaga ang pumipigil sa iyo na isara ito?

Nagagalit ka ba sa Diyos dahil sa kabanatang ito, o nagagalit ka sa kasalanan na naging dahilan nito? Maging tapat, at ipaliwanag mo kung bakit.

Manalangin Tayo

Panginoon, hindi madali ang kabanatang ito, at hindi rin madali ang sarili ko. Salamat na hindi ka walang pakialam sa akin. Ipakita mo sa akin kung saan ako yumuyukod nang hindi ko namamalayan, at bigyan mo ako ng lakas na isara ang pintong iyon. Salamat, Jesus, na tumayo ka sa lugar ko. Amen.