Ezekiel 16

Ang Paliwanag

May mga kabanata sa Bibliya na hindi mo maririnig sa Linggo ng mga bata. Ezekiel 16 ay isa sa kanila. Hindi dahil hindi ito Salita ng Diyos, kundi dahil masyadong hubad ang mga imahe, masyadong mabagsik ang mga salita. Kung nabasa mo na ito nang buo, malamang may bahagi sa loob mo na napa-"tama ba talaga ang nabasa ko?"

Ang Diyos ay nagsasalita sa isang propeta na nasa pagkatapon sa Babilonia. Ang tinutukoy: ang Jerusalem, ang lungsod ng Diyos, ang bayan na tinawag niyang kaniya. At ang paraan ng pagsasalita niya ay isang talinghaga, isang matinding kuwento ng pag-aasawa.

Nagsisimula ito sa isang sanggol na itinapon. Hindi napalinis, hindi nabalot ng tela, hindi kinuskos ng asin. "Sa araw na ipinanganak ka, habang naliligo sa sarili mong dugo, mayroong nasuklam sa iyong buhay, itinapon ka sa isang malawak na kaparangan." Walang isang mata na nahabag. Walang pamilya, walang pangalan, walang kinabukasan. Iyon ang pinagmulan ng Jerusalem sa mata ng Diyos: hindi isang marangal na lahi, kundi isang batang inabandona sa gilid ng bukid.

Pagkatapos ay dumaan ang Diyos. "Sinabi ko sa iyo habang duguan, 'Mabuhay ka!'" Wala siyang kinuhang kapalit. Nagpasya lang siyang buhayin ang batang hindi nagkakaroon ng pag-asang mabuhay.

Ang sumunod ay isang mahabang paglalarawan ng pag-ibig na hindi tipid. Balabal na pantakip sa kahubaran. Tubig, langis, pinong lino, seda, mga alahas, hikaw, korona. Pinong harina, pulot-pukyutan, langis. "Ikaw ay naging isang reyna." At lumaganap ang kaniyang katanyagan sa mga bansa dahil sa kagandahang hindi kaniya kundi ibinigay: "ito ay ganap sa karangyaang ibinigay ko sa iyo."

At doon pumihit ang lahat. Talata 15: "Ngunit nagtiwala ka sa iyong sariling kagandahan." Ang mga regalo ay naging kasangkapan ng pagtataksil. Ang ginto at pilak ay ginawang mga diyus-diyosan. Ang mga naburdahang damit ay ibinalot sa mga imahe. Ang pagkaing bigay ng Diyos ay inihandog sa harapan ng mga rebulto. At pinakamabigat sa lahat: ang mga anak. "Pinatay mo ang aking mga anak at inialay mo silang handog sa mga imahe sa pamamagitan ng apoy."

Ang paglalarawan ng Diyos ay walang paligoy: parang bayarang babae, ngunit mas malala, dahil kahit bayad ay hindi tinatanggap. Siya pa ang nagbabayad sa kaniyang mga mangingibig, kina Egipto, Asiria, Caldea. At kahit doon, "hindi ka pa rin nasiyahan." Iyan ang tunay na trahedya sa kabanatang ito. Hindi lamang pagtataksil, kundi pagtataksil na hindi kailanman nabubusog.

Kaya may hatol. Ilalantad, ibibigay sa kamay ng mga kaaway, huhubaran, susunugin ang mga bahay. Ihinahayag ng Diyos ang katotohanan: ang inakala ng Jerusalem na kalayaan ay pagkawasak sa dulo. At may mapait na paghahambing: ang Samaria at ang Sodoma ay mas mabuti pa. Sa talata 49 sinasabi kung ano talaga ang kasalanan ng Sodoma: "malaya siyang nagmataas, walang malasakit at walang pakialam sa anumang bagay. Hindi niya pinalakas ang mga kamay ng mga mahihirap at mga taong nangangailangan."

At pagkatapos, sa dulo, hindi mo inaasahan ang mangyayari. Talata 60: "Ngunit aalalahanin ko sa aking isipan ang ginawa kong kasunduan sa iyo noong bata ka pa, at gagawa ako sa iyo ng isang kasunduang walang hanggan." Sa dulo ng pinakamatinding paglilitis sa Bibliya ay may kapatawaran na hindi hinihingi at hindi kinita.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Kung mabigat pakinggan ang kabanata, iyon ang punto. Ito ay tinig ng isang Diyos na may pakialam. Ang kabaligtaran ng pagmamahal ay hindi galit, kundi pagwawalang-bahala. Ang Diyos na tumitig sa isang bayan at nagsabing "Mabuhay ka!" ay hindi kayang tumingin nang walang damdamin habang winawasak nito ang sarili.

Pero may mas malalim pa. Ipinapaalala ng kabanatang ito kung saan nagmula ang lahat. Ang bayan ng Diyos ay hindi naging bayan dahil sila ang pinakamaganda, pinakamalakas, o pinakamarangal. Sanggol lang sila sa bukid. Ang buong kagandahan nila ay hiram. At ang kasalanan ay nagsimula sa isang maliit na paglilipat: nakalimutan nila kung sino ang nagbigay, at nagtiwala sa regalo kaysa sa Nagbigay.

Iyan ang laging pinakadelikadong sandali sa buhay ng tao. Hindi ang sandali ng kahinaan, kundi ang sandali kung kailan sa wakas mayroon ka nang taglay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Nagtatapos ang kabanata sa isang pangakong hindi nakabatay sa tao: "hindi dahil sa iyong tipan," sabi sa talata 61. "Itatatag ko mismo ang aking kasunduan sa iyo." Ang bagong tipan ay hindi pinirmahan ng bayan. Ang Diyos mismo ang pumirma.

Sa Bagong Tipan ay makikita natin kung paano. Si Jesus ang inilantad sa halip natin, hinubaran sa krus, ipinahiya sa harap ng maraming tao. Ang kahihiyang inilarawan sa Ezekiel 16 ay hindi naglaho sa hangin. Dinala ito ng isa. At ang huling salita ng kabanata ay eksakto ang salitang nagpapatibay ng buong Ebanghelyo: "kapag pinatawad na kita sa lahat ng iyong ginawa."

Para sa Iyo

May kultura tayong nagsasabi na dapat mong gawan ng paraan ang sariling halaga. Ganda, marka, followers, talento, pagkakakilanlan na ikaw ang bumuo. At ang mensahe ng kabanatang ito ay hindi "sikapin mong maging mas mabuti." Ito ay: lahat ng magandang bagay sa iyo ay regalo, at ang tanong lang ay kung kanino mo ito ibibigay.

Napakadaling gawin ang ginawa ng Jerusalem. Kumuha ng bagay na ibinigay ng Diyos, ang iyong talino, iyong katawan, iyong kakayahang magpatawa ng mga tao, at ibaling ito sa isang bagay na hindi ka kayang buhayin. At ang pinakamalungkot na linya sa kabanata ay hindi ang hatol. Ito ay: "hindi ka pa rin nasiyahan." Alam mo iyon. Alam nating lahat kung anong pakiramdam ang makuha ang gusto mo at hindi mabusog.

Balikan mo ang talata 6. Bago pa may anumang maiaalay ka, may tumingin na sa iyo at nagsabing mabuhay ka. Diyan ka nakatayo. Hindi sa iyong pagganap.

Pag-usapan Natin

Ano ang bagay sa buhay mo ngayon na regalo ng Diyos ngunit unti-unti mo nang ginagawang batayan ng iyong halaga? Maging tapat: paano ito nagsimula?

Sa talata 49, ang kasalanan ng Sodoma ay pagmamataas at pagwawalang-bahala sa nangangailangan. Kung ganoon ang panukat, gaano kalinis talaga ang paligid mo, at gaano kalinis ka?

Sabay Nating Ipanalangin

Panginoon, ikaw ang dumaan noong wala nang tumitingin sa akin, at sinabi mong mabuhay ako. Patawarin mo ako sa mga bagay na binigay mo na ginawa kong pundasyon ng sarili kong pagmamataas. Turuan mo akong tumingin sa iyo bago ako tumingin sa salamin. At salamat po na ang tipan ay itinatag mo mismo, hindi ako. Amen.