Mga Bilang 6

The Explanation

Sa kabanata na ito, dalawang magkaibang bahagi ang pinagsama ng Diyos, at kapwa ito tungkol sa pagiging bukod-tangi para sa kaniya. Una, tungkol sa panata ng Nazareo (talata 1-21). Kung sinuman, lalaki man o babae, ang gustong ibukod ang buhay niya kay Yahweh sa pamamagitan ng espesyal na panata, may tatlong bagay siyang dapat sundin. Hindi siya dapat uminom ng alak o kumain ng anumang bagay na galing sa ubas, kahit pasas o balat lang. Hindi siya dapat gupitan ang buhok niya, kaya't nagiging mahaba ito bilang tanda na siya ay nakalaan sa Diyos. At hindi siya dapat lumapit sa isang bangkay, kahit ito ang bangkay ng kaniyang ama o ina, dahil ang kamatayan ay kasalungat ng kabanalan na kaniyang hinahangad.

Kung sakaling madungisan siya nang hindi sinasadya, halimbawa kung may biglang namatay sa tabi niya, hindi ito ang katapusan. Kailangan niyang dumaan sa isang proseso ng paglilinis: ahitan ang ulo, maghandog ng mga alay, at simulan ulit ang bilang ng mga araw ng kaniyang panata. Kapag natapos na ang buong panahon ng panata, may isang seremonya ng pagtatapos: mga handog, ang pag-ahit ng buhok bilang panghuling tanda ng pagbubukod, at pagkatapos noon, muli siyang maaaring uminom ng alak. Ang panata ay may hangganan, hindi ito habambuhay maliban kung sinabi niyang ganoon.

Pangalawa, sa dulo ng kabanata (talata 22-27), binigyan ng Diyos si Moises ng eksaktong mga salita na dapat sabihin ni Aaron at ng kaniyang mga anak na pari sa mga tao. Ito ang kilala natin bilang ang pagpapala ng pari: "Pagpalain ka nawa ni Yahweh at ingatan. Pasisikatin nawa ni Yahweh ang kaniyang liwanag sa iyo, titingin sa iyo, at mahabag sa iyo. Tingnan ka nawa si Yahweh nang may kabutihang loob at bigyan ka ng kapayapaan." At sinabi ng Diyos: sa ganitong paraan, ilalagay nila ang pangalan ko sa mga tao ng Israel, at pagpapalain ko sila.

What Does This Mean?

May tayong madaling malimutan tungkol sa panatang ito: hindi ito tungkol sa pagpapakita kung gaano ka relihiyoso. Hindi rin ito tungkol sa panuntunan para lang sa panuntunan. Ang bawat detalye, ang alak, ang buhok, ang bangkay, ay may layunin: gawing kita, ramdam, at buhay ang katotohanang ang taong ito ay nakalaan para sa Diyos. Ang pagbubukod ay hindi paghihiwalay dahil sa poot sa mundo, ito ay isang paraan ng sinasabi, "May bagay dito na mas mahalaga kaysa sa karaniwang buhay ko."

Kapansin-pansin din: ang panata ay boluntaryo. Wala tayong nabasang utos na obligado ang lahat na maging Nazareo. Ito ay isang bukas na pagpapasya, isang taong pumipili na sabihing, "Sa panahon na ito, ihahandog ko ang buhay ko sa Diyos sa isang partikular na paraan." Ganito ang uri ng pananampalataya na hindi lamang pagsunod dahil pinipilit, kundi pagpili mula sa puso.

At ang pagpapala sa dulo? Ito ay hindi isang magic na formula. Ito ay panalangin, isang kahilingan na ang Diyos mismo ang gumawa ng ilang bagay: bantayan, magbigay-liwanag, kaawaan, magbigay ng kapayapaan. Ang lahat ng ito ay galing sa Diyos, hindi galing sa taong nagsasalita. Kaya't sinabi ng Diyos, "ang aking pangalan," hindi pangalan ng pari. Ang pari ay tagapamagitan lamang.

The Common Thread

Sa Bibliya, may mga taong ipinanganak na bilang Nazareo mula pa sa sinapupunan, tulad ni Samson at ni Samuel. Sila ay tanda ng espesyal na plano ng Diyos, kahit bago pa sila ipinanganak. Ngayon, kung iniisip mo si Jesus, mahalagang malinaw: hindi siya Nazareo sa teknikal na kahulugan ng batas na ito, siya ay uminom ng alak sa mga piging. Pero ang tema ng pagbubukod, ang buhay na buo-buong nakalaan para sa Ama, ito ang buhay na ganap na ginawa niya. Habambuhay siyang ibinukod, hindi para sa isang panahon lamang.

At ang pagpapala? Isipin mong mabuti: ang mismong pangalan ng Diyos na ilalagay sa mga tao. Ito ay tumutuloy sa buong kasaysayan hanggang sa punto na sa pamamagitan ni Jesus, ang mga tao ay hindi lamang biblesing mula sa labas, kundi ang Espiritu Santo mismo ay tumitira sa kanila. Ang liwanag ng mukha ng Diyos na binanggit sa pagpapala ay nakikita natin ganap sa mukha ni Kristo, sinasabi ng Bibliya na sa kaniya nakikita natin ang kaluwalhatian ng Diyos.

For You

Marahil hindi ka kailanman magiging Nazareo, wala nang panata tungkol sa buhok o alak ngayon. Pero ang tanong na dala ng kabanata ay tanong pa rin para sa'yo: may bagay ka bang kusang-loob na ihahandog sa Diyos, kahit ito ay hindi kailangan, kahit ito ay may kapalit? Ang pananampalataya na naramdaman lang, walang sakripisyo, walang pinipili, ay madaling maging mababaw. Isipin: ano ang isang bagay sa buhay mo, oras, pera, atensyon, na kaya mong ilaan bilang tanda na ang Diyos ay mahalaga sa'yo, hindi dahil kailangan mo, kundi dahil pinili mo?

At kapag nabasa mo ang pagpapala sa dulo, huwag itong basahin bilang lumang teksto lamang. Basahin ito bilang totoong hangarin ng Diyos para sa'yo: gustong bantayan ka niya, gustong tingnan ka niya nang may kabutihang loob, gustong bigyan ka ng kapayapaan na hindi mawawala kahit gumuho ang mundo mo.

Talk About It

Kung isang bagay ang kailangan mong iwan o ihandog sa Diyos ngayon bilang tanda ng pagbubukod mo sa kaniya, ano kaya ito, at bakit mahirap ito para sa'yo?

Ang pagpapala sa talata 24-26 ay tungkol sa pagbabantay, liwanag, awa, at kapayapaan mula sa Diyos. Alin dito ang pinaka-kailangan mo ngayon, at bakit?

Praying Together

Panginoon, hindi madali ang ilaan ang buhay ko sa iyo kapag ang lahat sa paligid ko ay nagsasabing mag-focus lang sa sarili. Turuan mo akong pumili, hindi dahil pinipilit, kundi dahil mahal kita. Pagpalain mo ako at ingatan, pasikatin mo ang iyong liwanag sa akin, at bigyan mo ako ng kapayapaan na hindi maibibigay ng mundo. Amen.