1 Corinto 12

Ang Teksto

Isang iglesyang nagtatalo kung sino ang may pinakamagandang kaloob ang tinutugunan dito ni Pablo. Sinimulan niya sa isang pagsubok na hindi tungkol sa damdamin kundi sa pagtatapat: walang makapagsasabing "Si Jesus ay Panginoon" kung hindi sa pamamagitan ng Banal na Espiritu. Mula roon ay inilatag niya ang pangunahing paulit-ulit na sagot sa kanilang kompetisyon: iba't ibang kaloob, iisang Espiritu; iba't ibang ministeryo, parehong Panginoon. Pagkatapos ay lumipat siya sa larawan ng katawan: maraming bahagi, isang katawan, at walang bahaging may karapatang magsabi ng "Hindi kita kailangan." Ang mga tila mahina at hindi marangal ay siya pang pinagkakalooban ng Diyos ng higit na karangalan, upang walang pagkakabaha-bahagi at upang magdusa at magsaya ang lahat nang sabay. Nagtatapos ang kabanata sa isang pangako: may ipapakita pa siyang "napakahusay na paraan."

Ang Ubod

Ang buong argumento ay nakabitin sa isang maliit na salita: kaloob. Hindi tagumpay, hindi antas, hindi gantimpala sa sigasig, kundi bagay na ibinigay ayon sa pinili ng Espiritu, hindi ayon sa pinili mo. Doon namamatay ang bawat espiritwal na ranggo. Kung bigay lahat, walang maipagyayabang ninuman, at ang tanging makatuwirang tanong ay hindi "Gaano ako kahalaga?" kundi "Para kanino ito?" Malinaw ang sagot ni Pablo sa talatang pito: ang paghahayag ng Espiritu ay "kapaki-pakinabang sa lahat." Ganito gumagalaw ang Diyos na ito. Siya ang nag-aayos ng bawat bahagi, at kakaiba ang kaniyang panlasa sa karangalan: binibigyan niya ng higit na dangal ang mga nagkukulang nito. Ang parehong Diyos na pumili ng isang alipurin na bayan at namatay sa krus ang siya ring bumubuo ng kaniyang iglesya mula sa mga bahaging itinatago ng mundo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi bagong imbento ang larawan ng katawan. Ginamit ito ng mga Romanong pulitiko para patahimikin ang mga mahihirap: manatili kayo sa inyong puwesto, ang paa ay paa. Binaligtad ni Pablo ang paggamit. Sa kaniya, hindi ang ulo ang nagsasalita para sa lahat kundi ang Diyos ang nag-aayos, at ang unang biktima ng larawan ay ang mga nasa itaas. Nakaugat ito sa isang mas matandang gawi ng Diyos: pinili niya ang bunso, ang baog, ang alipin sa Ehipto, at tinapos ang kaniyang pagpili sa isang Mesiyas na ipinako sa labas ng lungsod. Sa talatang labintatlo, ang mga hangganang pinakamatibay sa sinaunang mundo, Judio at Griego, nakagapos at malaya, ay nilusaw sa isang bautismo. Hindi ito pagpapantay sa papel. Ito ay ang krus na dumadaloy pababa sa isang kongregasyon.

Ang Salamin

May bahagi sa iyo na gustong malaman kung saan ka nakapuwesto. Sa trabaho, sa pamilya, sa grupong pinamumunuan mo. At may dalawang paraan para mabali ang leeg mo rito. Ang una ay ang tinig ng paa sa talatang labinlima: hindi naman ako kamay, kaya wala akong halaga. Ganito ang nangyayari kapag umupo ka sa huling hanay at sinabi sa sarili mong hindi ka naman kailangan dahil hindi ka marunong magsalita sa harap. Ang ikalawa ay ang tinig ng mata sa talatang dalawampu't isa: "Hindi kita kailangan." Mas magalang ito sa totoong buhay. Hindi mo sinasabi; hindi mo lang inaanyayahan ang tao, hindi mo tinatanong, hindi mo binabanggit ang pangalan niya. Pareho silang kasinungalingan tungkol sa katawang itinayo ng Diyos.

At ganito ito sumasakit: ang pinakamalaking bahagi ng paglago mo ay magmumula sa mga taong hindi mo pinipili. Hindi mo pinili ang Espiritu; siya ang pumili, "ayon sa pinili niya." Kaya ang taong nakakainis sa Bible study, ang tahimik na tiyahin, ang kapatid na masyadong emosyonal kung manalangin, hindi sila bitbit mo. Sila ang kailangan mo. Ngayong araw: isipin ang isang taong halos hindi mo napapansin sa iyong kongregasyon o grupo, at padalhan siya ng maikling mensahe na nagsasabi nang tahasan kung ano ang ginagawa niya na kailangan mo. Hindi papuri. Pag-amin.

Ang Profile

Ang Corinto ay daungang lungsod na gumagana sa tingin at dangal. Kung may puwesto ka, alam ng lahat; kung wala, alam din. Dinadala ng mga mananampalataya ang kaugaliang iyon sa pagtitipon. Marami sa kanila ay dating "mga pagano" na "naligaw… sa mga diyus-diyosang hindi nagsasalita," at sa mga templong iyon ay normal ang ecstatic na pagsasalita; naging palatandaan iyon ng espiritwal na antas. Kaya nang may nagsalita ng wika sa pagtitipon, naisip nila: iyon ang nasa itaas. Narinig nila kay Pablo ang isang bagay na nakakakilabot sa kanilang kultura. Ang kaniyang listahan sa talatang dalawampu't walo ay naglalagay ng "mga nagbibigay ng tulong" at "pamamahala," mga gawain ng alipin at kasambahay sa kanilang lipunan, sa parehong listahan ng apostol at propeta.

Ang Detalye

Pansinin ang kakaibang lohika ng talatang dalawampu't tatlo. Ang mga bahaging inaakala nating hindi maganda ay "binibigyan natin ng mas malaking karangalan." Alam ito ni Pablo mula sa pang-araw-araw na kahihiyan ng katawan: ang mga bahaging tinatakpan natin ng damit ang siyang tumatanggap ng pinakamaingat na pag-aalaga. Walang nagpapaganda ng kaniyang mukha nang ganoon kadalas. At pagkatapos niyang sabihing ginawa ito mismo ng Diyos sa iglesya, saka lumalabas ang layunin sa talatang dalawampu't lima: upang walang maging pagkakabaha-bahagi. Ang pagbibigay ng dangal sa itinuturing na mababa ay hindi kagandahang-loob. Ito ang tinatahi ng Diyos para hindi mapunit ang katawan. Kapag may nahihiya sa inyong grupo, hindi iyon personal niyang problema. Iyon ay sugat sa buong katawan.

Ang Tanong

Kung ang Espiritu ang namimigay "ayon sa pinili niya," bakit tayo uutusan sa talatang tatlumpu't isa na "masigasig ninyong hanapin ang mas higit na mga kaloob"? Hinahanap mo ang isang bagay na hindi mo maaangkin. At may mas matalim pa: tinanong niya sa talatang dalawampu't siyam kung lahat ba ay propeta, at ang sagot ay hindi. Kaya may mga bagay na hahanapin mo nang taimtim at hindi ibibigay sa iyo. Hindi ito pinapaganda ni Pablo. Hindi siya nagsasabing may natatanging kaloob ang bawat isa na katumbas naman ng iba. Ang sinasabi lang niya ay isa ang nagbabahagi, at pinili niya. Ang nananatili ay tiwala, hindi paliwanag: ang Isa na nagbabahagi ay ang Isa ring nagpakamatay para sa iyo. At ang "napakahusay na paraan" na susunod ay bukas sa lahat.

Repleksyon

Kanino mo huling sinabi, sa gawa kung hindi sa salita, ang "Hindi kita kailangan"?

Kapag may nagdurusa sa iyong kongregasyon, nararamdaman mo ba iyon bilang balita o bilang sakit?