1 Corinto 14

Ang Teksto

Sinusulatan ni Pablo ang isang iglesya na mahilig sa mga kaloob na kahanga-hanga, at ang sinasabi niya ay simple ngunit matalas: mas mahalaga ang salitang naiintindihan kaysa sa salitang kamangha-mangha. Kaya niya inuuna ang propesiya kaysa sa pagsasalita ng iba't ibang wika, hindi dahil mababa ang huli, kundi dahil "pinalalakas ng sinumang nagsasalita ng ibang wika ang kaniyang sarili, ngunit pinalalakas ng sinumang nagpapahayag ng propesiya ang iglesiya." Ang buong kabanata ay pagsasaayos ng pagsamba: magsalitan, magpaliwanag, makinig, tumahimik kung kailangan, "gawin ang lahat na may angkop at kaayusan."

Ang Puso ng Aral

May isang panukat si Pablo na hindi nagbabago sa buong kabanata: nakakapagpatibay ba ito ng iba? Hindi tinatanong ni Pablo kung gaano kalalim ang naramdaman mo, kung gaano ka-espirituwal ang tunog. Tinatanong niya kung may natulungan. Ito ay teolohiya ng Diyos na nagsasalita upang maunawaan, hindi upang mamangha lamang tayo. Ang Diyos na nagpapakilala ng kaniyang sarili sa salita ay hindi mahilig sa hamog at misteryo para sa sarili nitong kapakanan. "Ang Diyos ay hindi Diyos ng kalituhan kundi ng kapayapaan." Ang kaayusan dito ay hindi burukrasya kundi larawan ng katangian ng Diyos. At ang pag-ibig, na siyang pinakauna sa talata 1, ang nagiging tunay na sukatan ng lahat ng kaloob.

Ang Ugnayan sa Buong Kasaysayan

Mula pa sa Babel, ang kalituhan ng wika ay hatol: hindi na magkaintindihan ang tao. Sa Pentecostes, binaligtad ito ng Espiritu, narinig ng bawat isa ang mga dakilang gawa ng Diyos sa sariling wika. Ang punto kailanman ng kaloob ay hindi ang pagkabaog ng pag-unawa kundi ang pagbabalik nito. Kaya nga tumutugma si Pablo sa buong daloy ng kasaysayan ng kaligtasan nang sabihin niyang mas mabuti ang limang salitang naiintindihan. Si Cristo mismo ang Salitang nagkatawang-tao, ang Diyos na sumasalita sa wika ng tao upang maabot tayo. Ang iglesya na sumasamba nang walang malay sa kapwa ay tumatalikod sa mismong pattern ng pagkakatawang-tao.

Ang Salamin

Alamin mo kung ano ang inilalantad nito sa iyo. May bahagi sa atin na gustong makita bilang malalim. Ang panalanging maganda ang pananalita sa pulong, ang komentong nagpapakita na mas marami kang nabasa, ang pagbabahagi na tunog-mapagpakumbaba pero hinahabol ang paghanga. Hindi ito sinasabi ni Pablo na hindi espirituwal; sinasabi niyang walang pakinabang. "Nagpapasalamat ako sa Diyos na ako ay nagsasalita ng iba't ibang wika nang higit pa sa inyong lahat," pero sa iglesya, limang salita. Tanungin mo ang sarili mo pagkatapos ng susunod na pagtitipon: may umuwi bang mas malakas dahil nagsalita ako, o mas maganda lang ang tingin nila sa akin? At sa bahay, sa opisina, sa grupo mo: nagsasalita ka ba para maunawaan, o para masukat?

Ang Pangunahing Tauhan

Si Pablo dito ay hindi ang taong walang karanasan sa kamangha-manghang bagay. Siya ang nagsasabing higit siya sa lahat sa kaloob na pinagtatalunan nila, at doon nagmumula ang bigat ng kaniyang argumento: hindi siya nagsasalita mula sa pagkainggit. Ang tinatalikuran niya ay isang bagay na kaniya talaga. May nakikita tayong pastol na handang magpaliit para lumaki ang iba, isang taong natutong ipagpaliban ang sariling kasiyahan sa Diyos alang-alang sa nakaupong tagalabas na wala pang alam. Yaon ang landscape ng puso niya: masigasig, hindi malamig sa Espiritu, ngunit ang init na iyon ay ginabayan ng pag-ibig. At bilang apostol, hindi siya nagpapaalam; sinasabi niyang ito ay "mga kautusan ng Panginoon."

Ang Kaugnay na Kasulatan

Ang sinipi ni Pablo sa talata 21 ay galing kay Isaias, kung saan sinabi ng Diyos na sasalitain niya ang bayan sa pamamagitan ng dila ng dayuhan. Hindi iyon pagpapala kundi hatol: dahil ayaw nilang makinig sa malinaw na salita, mga dayuhang sundalo na ang magsasalita sa kanila. Kaya nga banayad na babala: ang wikang hindi naiintindihan ay maaaring tanda ng paghatol, hindi ng kalapitan. At bago pa ito, sa naunang kabanata, sinabi niyang kahit magsalita siya ng mga wika ng mga anghel, kung walang pag-ibig ay isa lamang siyang maingay na batingaw. Ang kabanata 14 ay ang praktikal na sukat ng kabanata 13.

Ang Detalye

Pansinin ang isang taong halos hindi napapansin: ang tagalabas sa talata 16. Hindi siya nagtuturo, hindi nagsasalita ng wika, hindi propeta. Ang tanging tanong ni Pablo tungkol sa kaniya ay ito: makapagsasabi ba siya ng "Amen"? Iyon lang. At sa tanong na iyon nakasalalay ang buong kabanata. Ang Amen ay hindi pormalidad; ito ay pagsang-ayon ng puso, "totoo iyan, akin din iyan." Ang isang pagsamba ay sinusukat hindi sa kasiyahan ng nauuna kundi sa kakayahan ng huli na sumang-ayon. Kaya nga sa talata 25, ang bunga ay hindi papuri sa nagsalita kundi pagpapatirapa ng dayuhan: "ang Diyos ay tunay na nasa inyong kalagitnaan."

Tungkol sa talata 34, mabigat ito at hindi ko babawasan ang bigat. Ngunit sa kabanata 11 ay ipinapalagay mismo ni Pablo na nananalangin at nagpapahayag ang mga kababaihan sa pagtitipon, kaya ang bawal dito ay pinakamalamang na ang gumugulong panghihimasok sa pagsusuri ng propesiya, hindi lahat ng pagsasalita. Ang konteksto ay pareho pa rin: kaayusan, hindi katahimikan bilang layunin.

Kanino ako huling nagsalita nang hindi ko iniisip kung paano ako pakinggan?

Sino ang tagalabas sa iyong pagtitipon, at ano ang kailangang magbago para makapagsabi siya ng Amen?