1 Samuel 23:11

Ang Teksto

Nakatayo si David sa loob ng lungsod na kaka-iligtas pa lang niya, hawak ni Abiatar ang epod, at dalawang tanong ang ibinubuka niya sa harap ng Diyos. Una: isusuko ba ako ng mga taga-Keila sa kamay ni Saul? Pangalawa: talaga bang bababa si Saul, gaya ng narinig ko? Hindi ito pilosopiya kundi tanong ng taong nakakulong sa isang lungsod na may tarangkahan at rehas, na alam niyang maaaring maging bitag. At sumagot ang Panginoon, maikli, walang paliwanag, walang pampalubag-loob: "Bababa siya." Ang hinihingi ni David ay hindi pangako ng kaligtasan kundi katotohanan tungkol sa panganib, at iyon mismo ang ibinigay sa kanya.

Ang Ubod

May isang bagay dito na madaling malampasan: tinatanong ni David ang Diyos tungkol sa hinaharap na hindi pa nangyayari, at sinasagot siya ng Diyos. Hindi pa bumababa si Saul. Hindi pa siya isinusuko ng Keila. Ang sinasabi ng Panginoon ay kung ano ang mangyayari kung mananatili si David, at dahil sinabi niya, umalis si David at hindi na natupad ang sinabi. Nangangahulugan ito na ang kaalaman ng Diyos ay hindi isang bakal na kadena kundi isang biyaya: ibinubunyag niya ang bitag upang may magawa ka pa. Hindi mo kailangang hulaan ang loob ng mga tao, hindi mo kailangang magbakasakali sa katapatan ng lungsod na iniligtas mo. Ang Diyos na nagsasalita ay ang Diyos na nagliligtas, at ang unang anyo ng pagliligtas niya rito ay katapatan sa pagsasabi ng masakit na totoo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang hugis ng pangyayari: iniligtas ni David ang Keila mula sa mga Filisteo, at ngayon tinatanong niya kung isusuko siya ng mismong lungsod na iniligtas niya. Ang tagapagligtas na ipinagkakanulo ng mga iniligtas, hindi dahil sa galit kundi dahil sa takot at kalkulasyon. Sa Ebanghelyo ni Juan, pumarito si Jesus sa kaniyang sariling bayan at hindi siya tinanggap ng kaniyang sarili; sa Jerusalem na matagal niyang hinangad tipunin, siya rin isinuko. Pero may isang matalas na pagkakaiba. Umalis si David nang malaman niya; hindi umalis si Jesus. Alam niya ang magtatraydor, alam niya ang bababa sa Getsemani na may mga sulo at tabak, at nanatili siya. Ang hari na hinirang pero tinutugis ay anino; ang Hari na hinirang at tinanggap ang pagkakanulo ay ang katuparan.

Ang Salamin

May mga sugat na hindi galing sa kaaway kundi sa mga taong pinaglaanan mo. Ang kasamahan sa trabaho na tinuruan mo at ngayon ay tahimik habang sinisiraan ka. Ang kapatid na sinaklolohan mo noong siya ang gipit at ngayon ay nasa panig ng iba sa usapang mana. Ang simbahan na pinaglingkuran mo nang labinlimang taon at hindi tumayo para sa iyo nang kailanganin mo. Ang tukso ay magkulong sa pait o magpanggap na okey lang. Ginawa ni David ang pangatlong bagay: dinala niya ang tanong sa Diyos nang hubad, kahit alam niyang maaaring masakit ang sagot. Hindi siya humingi ng kaaliwan, humingi siya ng katotohanan. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang tanong na matagal mo nang iniiwasan itanong sa Diyos dahil natatakot ka sa sagot, at basahin mo iyon nang malakas sa panalangin.

Ang Pangunahing Tauhan

Si David dito ay hindi ang higanteng mamamatay ni Goliat kundi isang lalaking may anim na raang takot na tauhan, nakakulong sa lungsod na may rehas, at dalawang beses na nagtanong bago kumilos. Dalawang beses din siyang nagtanong bago salakayin ang Keila. Ito ang hugis ng kaniyang pagkatao sa yugtong ito: hinirang na, pero hindi pa nakaupo; may pangako, pero walang seguridad. At ang kagamitan ng kaniyang pagtatanong, ang epod, ay nasa kaniya lamang dahil si Abiatar ang nag-iisang nakatakas sa patayan ni Saul sa mga pari. Ibig sabihin, bawat sagot na natatanggap ni David ay may bakas ng dugo. Hindi siya basta nagtatanong; nagtatanong siya mula sa lugar ng pagkawasak, at doon niya natutunang hindi magmadali.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, ang kabanatang bago nito, kung saan pinapatay ni Saul ang mga pari ng Nob dahil tinulungan nila si David. Alam ng mga taga-Keila ang balitang iyon. Kaya ang posibleng pagtataksil nila ay hindi lamang kahihiyan kundi takot ng isang bayang nakakita kung ano ang ginagawa ni Saul sa tumutulong kay David. Pangalawa, ang panaghoy ni Jesus sa Jerusalem sa Lucas, ang lungsod na pumapatay sa mga propetang isinusugo sa kaniya. Parehong lungsod, parehong pagpili sa pagitan ng kaligtasan at kaligtasan ng sarili. Pero habang umaalis si David sa Keila upang mabuhay, pumasok si Jesus sa Jerusalem upang mamatay, at doon nagwakas ang anino.

Ang Tanong

Sinabi ng Diyos na isusuko si David ng mga taga-Keila, pero hindi naman nangyari. Hinahatulan ba ng Diyos ang mga tao sa hindi nila ginawa? Hindi. Ang sinasagot ng Panginoon ay tanong tungkol sa kung ano ang magaganap kung mananatili si David, hindi hatol sa kaluluwa ng Keila. Pero may nakakakilabot pa ring bagay dito: nakikita ng Diyos kung ano ang gagawin natin sa ilalim ng tunay na panggigipit, at hindi palaging kaaya-aya ang nakikita niya. Hindi garantiya ng katapatan ang utang na loob. Hindi ko ito maipapaliwanag nang paikot. Ang tanging kaaliwan ay ito: ang parehong Diyos na nakakakita sa aming posibleng pagtataksil ay ang Diyos na nagpadala pa rin ng tagapagligtas, at hindi siya tumakas.

Pagninilay

Anong tanong ang hindi mo itinatanong sa Diyos dahil mas gusto mo pang hindi malaman ang sagot kaysa harapin ang kailangan mong gawin?

Saan ka na naging taga-Keila: tinanggap ang tulong ng isang tao, pero hindi tumayo para sa kaniya noong may halaga iyon?