1 Samuel 6

Ang Teksto

Limang gintong bukol at limang gintong daga: iyon ang naging pamaalam ng mga Filisteo sa kaban ng Panginoon matapos ang pitong buwan ng salot. Sa payo ng kanilang mga pari at manghuhula, inilagay nila ang kaban sa bagong kariton na hinila ng dalawang nagpapasusong baka na hindi pa nasingkawan, pinakawalan, at hinayaang magpasya ang Diyos ng Israel kung saan ito pupunta. Tuwid na naglakad ang mga baka pa-Beth-semes, kung saan tuwang-tuwa ang mga nag-aani ng trigo, hanggang pitumpung tao roon ang pinatay dahil tumingin sila sa kaban. Nagluksa ang bayan at itinapon ang kaban sa Kiriath Jearim.

Ang Ubod

May relihiyon na gumagana bilang pamamahala ng pinsala. Iyon ang ginawa ng mga Filisteo: hindi nila sinamba si Yahweh, pinatahimik nila siya. "Marahil aalisin niya ang kanyang kamay mula sa inyo," sabi ng mga pari, at ang buong plano ay may nakabukod na tarangkahan sa dulo: kung hindi tuwid maglakad ang mga baka, "malalaman nating nagkataon lang na nangyari ito sa atin." Ganito kalinaw ang tekstong ito: maaaring gawin ang lahat ng tamang ritwal at manatiling hindi nagbabago ang puso. Ang Diyos dito ay hindi humihingi ng ginto. Hindi siya nasusuhulan. At kahit ang bayang tumatanggap sa kaban ay hindi awtomatikong ligtas, dahil ang kabanalan ay hindi pag-aari ng sinuman, ni ng Israel.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang salita ang nagbibigkis ng kabanatang ito sa buong kuwento ng kaligtasan. Ang isa ay "handog pambayad para sa kasalanan": alam pati ng mga Filisteo na ang pagkakasala sa Diyos ay may halaga, na hindi sapat ang pagsisisi kung wala nang naibabayad. Ang problema, gintong daga ang inialay nila. Ang ikalawa ay ang bulalas sa Beth-semes: "Sino ang makakatayo sa harapan ni Yahweh, ang banal na Diyos na ito?" Iyon ang tanong na hindi nasagot ng Israel sa loob ng maraming siglo, hanggang dumating ang Isa na tumayo nang buo sa harap ng Ama at kinuha sa kaniyang katawan ang bigat ng kabanalang pumatay ng pitumpu. Sa kaniya ay hindi na natin kailangang ilagay ang Diyos sa kariton at ipadala sa iba.

Ang Salamin

May pagkakataon na nakikitungo tayo sa Diyos na parang inaalis natin ang isang bagay sa bahay na masyadong mapanganib itapon. Umaasa kang bumuti ang lagay ng kapatid mo, kaya nangako kang magbibigay ng malaki sa simbahan; may kasalanang hindi mo pa binibitiwan, kaya dinadagdagan mo ang paglilingkod para may maipantapat. Iyon ay gintong daga. Nagsimula rin ang mga Filisteo sa tanong na madalas nating tanong: paano ko mapapaalis ang problemang ito nang hindi nagbabago ang buhay ko? At tingnan ang bitag sa talata 9. Kapag humupa na ang sakit, madali nating sabihin na nagkataon lang ang lahat. Ang matalim na tanong ng tekstong ito ay hindi kung nagdarasal ka, kundi kung may hinihingi kang tunay sa iyo ang pagdarasal na iyon: oras, pera, isang pag-amin, isang relasyong itinuwid.

Ang Tanong

Bakit nakaalis nang buhay ang mga Filisteo, na nagnakaw ng kaban, at namatay ang pitumpung Israelita na natuwa nang bumalik ito? Walang paliwanag ang teksto. Sinasabi lamang na tumingin sila sa kaban, at "nagluksa ang mga tao." Hindi ito makatas na hustisya. At hindi ito puwedeng lambutin sa pagsasabing hindi naman talaga galit ang Diyos, dahil ang eksaktong bilang ng mga patay ay isinulat nang malinaw. Ang pinakamalapit na masasabi natin: ang malapit sa Diyos ay may mas mabigat na responsibilidad, hindi mas magaan. Ang mga alam ang kaniyang pangalan ay hindi sinusukat sa parehong panukat ng mga hindi. May bahagi rito na nananatiling madilim, at ang tamang tugon ay hindi paliwanag kundi ang tanong na sila mismo ang nagtanong: sino ang makakatayo?

Ang Detalye

Ang mga baka. Nagpapasuso sila, ibig sabihin may mga guyang nakakulong sa bahay, at sila ay "hindi pa nasingkawan," kaya wala silang karanasan sa pagbunot ng kariton. Bawat instinct sa katawan nila ay humihila pabalik. At iyon nga ang narinig ng mga namumuno: "umuungal sila habang lumalakad, at hindi sila lumihis patabi maging sa kanan o sa kaliwa." Naglakad silang tuwid habang nananaghoy. Doon may larawan ng pagsunod na hindi natin madalas ipinapangaral: hindi laging pakiramdam ng kapayapaan ang pagsunod. May mga pagpasya, sa trabaho, sa pamilya, sa pagpapatawad, kung saan alam mo ang tuwid na daan at buong nilalaman mo ay umuungal. Ang tanda ng tapat na paglalakad ay hindi ang katahimikan sa loob. Ito ay ang hindi paglihis.

Ang Konteksto

Nakaligtaan ito sa pagitan ng dalawang sakuna. Sa Afek nawala ang kaban sa labanan at namatay ang mga anak ni Eli, at hindi pa bumangon ang Israel sa pagkabigo. Ang limang lungsod ng Filisteo, sina Asdod, Gaza, Ashkelon, Gat at Ekron, ay may mas matibay na sandata at mas maayos na alyansa; sila ang nangingibabaw sa lupain. Sa kanilang pananaw, nakuha nila ang diyos ng isang mahinang bayan bilang tropeo, at karaniwan nga iyon noon: inilalagay sa templo ng nagwagi ang mga diyos ng natalo. Kaya nakakagulat na ito ay dumating na parang bilanggong nagwagi at umalis nang may pabuya. Sa Beth-semes, isang bayang Israelita sa hangganan, mga taong nag-aani ng trigo ang sumalubong, ordinaryong mga magsasaka, hindi mga pari, sa gitna ng panahon ng anihan.

Pagninilay

Ano ang gintong daga sa buhay mo ngayon: alay na ibinibigay mo sa Diyos para hindi mo na kailanganing baguhin ang isang bagay na alam mong dapat mabago?

Saan ka umuungal habang naglalakad, at ano ang magpapanatili sa iyong hindi lumihis sa kanan ni sa kaliwa sa susunod na tatlong buwan?