Ano ang Kaligtasan Ayon sa Bibliya?

Panimula

May isang tanong na tahimik na dumadaloy sa maraming puso: alam kong may Diyos, at alam kong makasalanan ako — paano nga ba ako maliligtas? Hindi kailangang mapabilang ka sa mga nasa likod ng rehas para madama ang bigat ng tanong na iyon; tanong ito ng bawat puso sa isang panahon ng buhay. Kapag natutulog na ang bahay at ikaw ang gising, kapag inilibing mo ang isang mahal sa buhay, kapag natanto mong kaya mong saktan ang mga taong minamahal mo, may kirot na sumasagi: paano nga ba ako maaayos sa harap ng banal na Diyos?

Sa gabay na ito, tutuklasin natin kung ano talaga ang ibig sabihin ng kaligtasan ayon sa Bibliya, hindi bilang isang teknikal na termino ng mga teologo, kundi bilang tunay na balita ng buhay para sa mga taong pagod na, nagkasala, at umaasa.

Ang tuon ng gabay na ito

Marami sa atin ang inakalang ang kaligtasan ay isang tiket palabas ng impiyerno, o isang gantimpala sa mabubuting gawa. Sa gabay na ito, iisa ang aking igigiit: ang kaligtasan sa Bibliya ay hindi pagkukumpuni ng sirang tao, kundi paglikha ng bagong tao. Hindi ito Diyos na nag-aayos ng nabasag na plorera; ito ang Diyos na bumubuhay ng patay. Kapag natanto natin iyan, mababago ang paraan natin ng pananalangin, ng pagsisisi, at ng pag-asa. Hindi tayo bumabalik-balik sa Diyos para humingi ng "isa pang tsansa" na parang estudyante sa guro. Ang bagong kapanganakan ay gawa ng Diyos sa atin, hindi proyektong paulit-ulit nating sinisimulan. Kung gaano katiyak ang pananatili ng isang mananampalataya ay isa sa mga tanong na taimtim na pinag-iiba-ibahan ng mga Kristiyano, at tatalakayin natin ito nang tapat sa ibaba.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa kaligtasan?

Sa orihinal na wika ng Bibliya, ang salitang isinasalin nating "kaligtasan" ay may lawak na mas malalim kaysa sa iniisip natin. Sa Hebreo, ang yeshuah ay nangangahulugang pagpapalaya, pagbibigay ng kaluwagan, pagsagip sa isang taong nalulunod. Sa Griego, ang soteria ay nagdadala ng ideya ng kagalingan, kabuuan, kaayusan. Kaya kapag sinabi ng Bibliya na tayo ay iniligtas, hindi lang ito tungkol sa pagtakas mula sa parusa. Ito ay tungkol sa pagbabalik sa pagkakaayos ng isang buhay na sinira ng kasalanan.

Isaalang-alang ang sinasabi ng Efeso 2:8-9: sa biyaya tayo naligtas, sa pamamagitan ng pananampalataya; hindi ito mula sa ating sarili, kundi kaloob ng Diyos, at hindi sa pamamagitan ng mga gawa, upang walang sinumang makapagmalaki. Pansinin ang tatlong salita: biyaya, pananampalataya, kaloob. Wala rito ang salitang "gawa" bilang kondisyon. Kaya nga hindi ito nakukumpuni, ipinagkakaloob ito. Hindi mo mapipilit ang Diyos na iligtas ka sa pamamagitan ng pagpupursigi mo; ang tanging magagawa mo ay tanggapin ang bigay.

Ipinapaliwanag ni Pablo sa Roma 10:9-10 kung paano nangyayari ang pagtanggap na ito: kung ipapahayag ng iyong bibig na si Jesus ay Panginoon at sasampalataya ka sa iyong puso na binuhay siya ng Diyos mula sa mga patay, ikaw ay maliligtas; sapagkat sa puso sumasampalataya ang tao tungo sa katuwiran, at sa bibig nagpapahayag tungo sa kaligtasan. Dalawang bagay ang pinagsasama rito: ang panloob na pananalig at ang panlabas na pagpapahayag. Hindi lihim na relihiyon ang kaligtasan. Umaahon ito mula sa puso patungo sa bibig, mula sa personal na pananampalataya patungo sa hayagang pagsunod kay Kristo.

At bakit kailangan pa ang lahat ng ito? Ito ang sagot ng Roma 6:23: ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan, ngunit ang kaloob ng Diyos ay buhay na walang hanggan kay Cristo Jesus na ating Panginoon. May utang tayo. Ang kabayaran ng kasalanan hindi lang parusa, kundi kamatayan, hiwalay sa Diyos. Ngunit ang tugon ng Diyos ay hindi diskuwento, kundi kaloob. Isang salita iyan na hindi maaaring bilhin, kitain, o bayaran. Kaya nga sa Tito 3:5 sinabi: "Hindi dahil sa mga gawa ng katuwiran na ating nagawa, kundi ayon sa kaniyang awa, tayo ay kaniyang iniligtas, sa pamamagitan ng paghuhugas ng bagong kapanganakan at pagpapanibago ng Espiritu Santo."

Pansinin ang pangungusap: "paghuhugas ng bagong kapanganakan." Hindi paglalaba ng lumang damit. Bagong kapanganakan. Ito ang tuon ng gabay na ito. Ang kaligtasan ay hindi retoke sa lumang buhay; ito ay pagsilang sa isang bago.

Hindi ka pinapaayos, ikaw ay ipinapanganak na muli.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Kung babasahin natin ang Bibliya mula Genesis hanggang Pahayag, mapapansin nating hindi ito isang koleksyon ng magkakahiwalay na kuwento kundi isang mahabang kuwento tungkol sa kaligtasan. Sa Genesis 3, matapos magkasala sina Adan at Eba, dalawang bagay ang ginawa ng Diyos: nangako siya ng isang tagapagligtas na dudurog sa ulo ng ahas, at gumawa siya ng kasuotan mula sa balat ng hayop para takpan ang kanilang kahubaran. Ang kaligtasan, mula sa umpisa, ay may kasamang dugo at pangako.

Sa panahon ni Noe, nang bumaha sa buong lupa, ang arka ay hindi ginawa ni Noe upang iligtas ang sarili; ang Diyos ang nag-utos ng disenyo. Kay Abraham, hindi ang kaniyang kabutihan ang pinuri, kundi ang kaniyang pananampalataya. Sa Exodo, hindi ang dugo ng mga Israelita ang nagligtas sa kanila sa Ehipto, kundi ang dugo ng kordero na ipinahid sa hamba ng pinto. Sa disyerto, nang matinik sila ng mga makamandag na ahas, iniutos ng Diyos kay Moises na gumawa ng tansong ahas at itaas ito; sinumang tumingin ay maliligtas. Walang gamot, walang ritwal, tumingin lang.

Sa aklat ng mga Awit, walang tigil ang panalangin: "Iligtas mo ako, O Diyos!" Sa mga Propeta, lalo lalo na sa Isaias 53, may inilalarawang lingkod na susugatan para sa ating mga pagsalangsang. Bawat pahina ng Lumang Tipan, kung babasahin nang buo, ay parang daliri na nakaturo sa isang darating pa lamang.

At pagdating sa Mateo, Marcos, Lucas, at Juan, kunin natin ang isang talata: Juan 3:16, "Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan na ibinigay niya ang kaniyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumasampalataya sa kaniya ay hindi mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan." Dito nagtatagpo ang mga pangako. Ang Anak na ipinangako sa Eden, ang korderong itinaas sa hamba ng pinto ng Ehipto, ang tansong ahas sa disyerto, ang sugatang lingkod ni Isaias, lahat sila ay tumuturo sa isang tao: si Jesus.

Sinabi ni Pedro sa Gawa 4:12: "At walang kaligtasan sa kaninuman; sapagkat walang ibang pangalan sa silong ng langit na ibinigay sa mga tao na sukat nating ikaligtas." Sa buong Bibliya, iisa lang ang pintuan. Iisa lang ang pangalan. At sa Pahayag, sa katapusan ng lahat, makikita natin ang libu-libong tao mula sa bawat lahi at wika na nakatayo sa harap ng trono, at ang awit nila ay hindi tungkol sa kanilang sarili. Ang awit nila ay: "Karapatdapat ang Kordero na pinatay." Doon nagtatapos ang kuwento ng kaligtasan, hindi sa gawa ng tao, kundi sa awit ng papuri sa Kordero.

Mga karaniwang maling akala

Napakaraming panlilinlang ang naipasok sa loob ng simbahan tungkol sa kaligtasan, at ilan sa mga ito ay tila magaganda pa nga sa unang tingin. Isa-isahin natin ang apat na pinakamalimit.

Una, ang akala na ang kaligtasan ay makakamtan sa pamamagitan ng mabuting gawa. Ito ang pinakamatandang kabalintunaan ng pusong makasalanan. Iniisip nating kung tama ang bilang ng ating kabutihan kumpara sa kasamaan, papasa tayo. Ngunit sinasabi ng Efeso 2:8-9 na hindi sa pamamagitan ng mga gawa ang kaligtasan, upang walang sinumang makapagmalaki. Ang problema ng gawa ay hindi lamang na hindi ito sapat; ang problema ay ginagawa nitong may pang-uupat ka sa Diyos. Ngunit ang Diyos ay hindi utang ng sinuman. Kung nakuha mo ito sa gawa, hindi na ito biyaya.

Ikalawa, ang akala na kapag minsang inaming Panginoon si Jesus, wala nang epekto sa buhay. Ang totoo, ang tunay na pananampalataya ay laging nagbubunga. Sinabi ni Santiago na ang pananampalatayang walang gawa ay patay. Hindi ibig sabihin na ang gawa ang nagliligtas, kundi ang tunay na kaligtasan ay lumilikha ng bagong pag-uugali. Kung wala talagang nabago sa buhay pagkatapos ng iyong "pagtanggap kay Kristo," makatuwiran namang tanungin kung ano nga ba talaga ang tinanggap mo. Ang bagong kapanganakan ay laging nagdadala ng bagong hininga.

Ikatlo, ang akala na tayo ay iniligtas ng ating pananampalataya sa halip na ng Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya. Marami ang nagbibilang ng lakas ng kanilang pananampalataya: "Mahina ang pananampalataya ko, baka hindi ako maligtas." Ngunit ang nagliligtas ay hindi ang lakas ng iyong paghawak kay Kristo, kundi ang lakas ng paghawak ni Kristo sa iyo. Kahit maliit na parang butil ng mustasa, sapat na ang pananampalataya kung ito ay nakatuon sa tamang tao. Hindi ang tibay ng bangka ang pinag-uusapan, kundi ang tibay ng tinatawiran.

Ikaapat, ang akala na si Kristo ang nagbukas ng pinto ngunit ikaw ang bahalang tapusin ang iba. Ito ang lihim na Katolisismong-Protestante na gumagapang sa maraming iglesya. Nagsisimula raw sa biyaya ngunit nagtatapos sa gawa. Ngunit malinaw ang Tito 3:5: "Hindi dahil sa mga gawa ng katuwiran na ating nagawa, kundi ayon sa kaniyang awa, tayo ay kaniyang iniligtas." Ang buong daan ng kaligtasan, mula umpisa hanggang katapusan, ay biyaya. Hindi ka sinimulan sa biyaya para tapusin sa gawa. Ang bagong nilikha ay hindi kailangang likhain ulit ng kaniyang sarili.

Isabuhay ito ngayon

Paano nga ba magiging totoo ang kaligtasan sa iyong buhay ngayong araw, hindi bilang teolohiyang naka-file sa utak kundi bilang bumubuhos na tubig sa uhaw na kaluluwa?

Kapag pumasok ka sa opisina bukas at may kasamahan kang minamaliit ka, hindi ka pupunta doon bilang isang taong nagpapatunay ng sarili. Ikaw ay bagong nilikha kay Kristo, at ang halaga mo ay hindi naka-depende sa opinyon niya. Kapag humaharap ka sa iyong asawa, alam mong hindi ka perpekto, ngunit alam mo ring ang iyong pagkakakilanlan ay hindi bilang "mabuting asawa" kundi bilang "anak ng Diyos." Iyan ang nagpapalaya sa iyo na humingi ng tawad nang walang pagtatanggol.

Kapag tumatanggi ang bata sa iyo, o hindi mo alam kung paano magbayad ng bill sa susunod na linggo, may mababalikang katotohanan: hindi mo binili ang iyong kaligtasan, kaya hindi mo rin ito matatalo. Sa kalagayang alanganin, ito ang batong hindi natitinag.

Sa mga pinakamalungkot na gabi, kapag nakahiga ka at pakiramdam mo ay walang nagmamalasakit sa iyo, alalahanin ang salita: "gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos." Hindi "kung tapat ka." Hindi "kung matatag ka sa pananampalataya." Gayon na lamang. Ang salitang "gayon" na iyon ay may sukat na kasing lawak ng krus.

At kapag muli kang nagkasala, dahil magkakasala ka pa, huwag kang kumaripas ng takbo palayo sa Diyos na parang batang nabasag ng pinggan. Bumalik ka. Ang kaligtasan mo ay hindi nangaligaw dahil sa isang pagkadapa. Ang isang tunay na anak ay tinutulungan mag-ayos, hindi pinaaalis. Kaya ang tunay na pagsisisi ay hindi paglayo, kundi paglapit. At sa bawat paglapit, matutuklasan mong hindi ka ipinalayas; ikaw ay hinihintay.

Ang kaligtasan ay nagpapalaya sa iyo na kumilos, hindi upang manatiling nagtatago.

Ang Salamin

Nais kong maglagi ka rito sandali. Marahil ay ilang taon ka nang nasa iglesya. Alam mo ang mga awitin, ang mga talata, ang paraan ng pagpalakpak. Ngunit kailangan kong itanong sa iyo: naligtas ka na ba, o marunong ka na lang sa mga salita?

May kaibahan iyan. Maraming pumupunta sa serbisyo tuwing Linggo, ngunit ang kanilang puso ay pagod pa rin, ang kanilang pag-uugali sa bahay ay malayo pa rin sa Kristo, at kung tapatan sila, hindi nila alam kung ligtas nga ba sila. Marahil ang problema ay hindi ka pa tumitingin sa mukha ni Jesus at nagsabing, "Ikaw lang. Wala akong ibang inaasahan. Ikaw lang ang aking pag-asa."

O baka naman, tinanggap mo na si Kristo, ngunit binubuhat mo pa rin ang iyong pagkakasala tulad ng bag na hindi mo maiwan sa lupa. Nakakalimutan mong ang bagong kapanganakan ay tunay na bago. Wala kang utang na hindi na binayaran. Wala kang nakaraang hindi na napahiran ng dugo ni Kristo. Bawat araw na buhat mo pa rin ang bigat na inako na ni Kristo ay araw ng pag-aalinlangan sa kaniyang ginawa.

Sa iyo naman na hindi pa kailanman gumawa ng malinaw na desisyon, hindi mo kailangan ng pormal na tanawin, mga ilaw, o musika. Kailangan mo lang ng bukas na puso at nakayukong ulo. Sabihin mo sa kaniya: "Panginoong Jesus, ako ay makasalanan. Naniniwala akong ikaw ay namatay para sa akin at ikaw ay muling nabuhay. Tinatanggap kita bilang aking Tagapagligtas at Panginoon. Baguhin mo ako." Wala nang mas simple, wala nang mas mabigat, at wala nang mas mapagpalaya kaysa panalanging iyan.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Sa mga bata, ang kaligtasan ay maaaring ipaliwanag sa napakasimpleng paraan: "Alam mo yung pakiramdam kapag may nagawa ka na masama at natatakot kang sabihin sa nanay o tatay mo? Nangyayari yun sa lahat ng tao. Lahat tayo ay may mga masasamang bagay na nagagawa, at nagpapalayo iyan sa atin sa Diyos. Ngunit binigay ng Diyos ang kaniyang Anak na si Jesus para bayaran ang lahat ng mali natin. Kaya kapag sinabi natin kay Jesus, 'Sorry po sa mga kasalanan ko, ikaw na ang mag-aalaga ng puso ko,' tinatanggap niya tayo bilang mga anak niya, at kasama na tayo niya magpakailanman."

Ang pinakamahalaga sa mga bata ay hindi ang gulat, kundi ang pag-ibig. Hindi natin sila tinatakot pa-Diyos; iniaalay natin sila sa isang Diyos na yakap-yakap na sila. Sa Faith.network, may mga natatanging paliwanag ang kaligtasan para sa iba't ibang gulang: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taon, may mga kuwento at larawan na akma sa kanilang murang isipan. Para sa mga bata na pito hanggang labindalawa, may mas malalim ngunit malinaw pa ring gabay. At para sa mga tinedyer na labindalawa pataas, may mas prangkang usapin tungkol sa pananampalataya, pagdududa, at pagsunod. Hikayatin ang mga bata na kausapin din natin sa antas nila, hindi lamang bilang maliliit na bersyon ng ating sarili, kundi bilang mga tao ring niyayakap ng Ama.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang kaligtasan ayon sa Bibliya ay hindi tsansang muli para sa isang taong sirang-sira; ito ay bagong pagkalikha para sa isang taong dating patay. Ito ang pangunahing tuon ng gabay na ito. Sa umaga ng iyong bagong buhay kay Kristo, hindi ka lumang tao na inayos ng Diyos; ikaw ay bagong nilalang na sinilangan mula sa itaas. Kaya hindi ka mamumuhay bilang taong takot na baka mahulog, kundi bilang taong nakasandal sa isang Ama na hindi bumibitaw.

Kung tinawag ng gabay na ito ang iyong puso na sumandal muli, o sa unang beses, kay Kristo, huwag mong pigilin ang tinig na iyan. Kausapin mo siya. Basahin mo ang buong ebanghelyo ni Juan. Hanapin mo ang isang iglesyang tunay na nagtuturo ng biyaya. At tandaan mo, ang naumpisahan ng Diyos sa iyo ay kaniyang tatapusin. Hindi ka kaniyang iiwan sa kalagitnaan. Sa Kordero na pinatay, may awiting inihanda ang langit para sa iyo, at ang iyong pangalan ay nakasulat na roon, hindi sa tinta ng iyong pagsisikap kundi sa dugo ng kaniyang katapatan.