2 Mga Cronica 14

The Text

Namatay si Abias, at ang kaniyang anak na si Asa ang umupo sa trono ng Juda. Ang unang galaw ni Asa ay hindi digmaan kundi paglilinis: pinabagsak niya ang mga altar ng mga diyus-diyosan, ang mga sagradong batong poste at ang mga imahe ni Ashera, at inutusan niya ang buong Juda na "hanapin si Yahweh." Dahil tahimik ang lupain, nagtayo siya ng matitibay na pader, tore at tarangkahan, at nagpalakas ng hukbo mula sa Juda at Benjamin. Pagkatapos ay dumating si Zera na taga-Etiopia na may hukbong isang milyon. Sa lambak malapit sa Maresa, hindi muna sumugod si Asa kundi tumangis sa Panginoon, at ang Panginoon mismo ang humampas sa kaaway hanggang sa tumakas sila patungong Gerar.

Ang Puso ng Teksto

Ang buong kabanata ay nakasabit sa isang pangungusap ni Asa: "walang iba kundi ikaw lamang ang tumutulong sa mga mahihina kapag humaharap sa mga kaaway." Ito ang tinig ng batang si David sa harap ni Goliat, at ng tatlong daan ni Gideon laban sa libu-libo; paulit-ulit na inilalagay ng Kasulatan ang Israel sa posisyon ng kulang, para maging maliwanag kung sino ang talagang nananalo. Pansinin ang huling hiling ni Asa: "huwag mong hayaang matalo ka ng tao." Hindi ang kaligtasan ng Juda ang panghuling isyu kundi ang karangalan ng pangalan ng Diyos, katulad ng pakiusap ni Moises sa disyerto. Ang pananampalataya rito ay hindi pagwawalang-bahala sa paghahanda, may pader at hukbo si Asa, kundi ang pag-amin na ang pader at hukbo ay hindi ang pinagkakatiwalaan.

Ang Hibla ng Kuwento

Ang pandiwang namamayani sa kabanatang ito ay "hanapin." Inutusan ni Asa ang Juda na "hanapin si Yahweh," at ipinaliwanag niya ang kanilang kaligtasan sa salitang iyon: "Sa atin pa rin ang lupain dahil hinanap natin si Yahweh na ating Diyos." Para sa manunulat ng Mga Cronica, ito ang pulso ng buong kasaysayan ng Juda: hindi ang laki ng hukbo kundi ang direksyon ng puso. Kaya naman may kakaibang bigat ang sinabi ni Jesus sa Mateo 6:33, na hanapin muna ang kaharian ng Diyos at ang lahat ay idaragdag; hindi iyon bagong aral kundi ang lumang aral na ngayon ay nakabuhos sa isang Tao. Si Asa ay nanalangin para sa mahihina; si Cristo ay naging mahina, at doon mismo sa kahinaan ng krus natalo ang kaaway na hindi kayang talunin ng tatlong daang libong sandata.

Ang Salamin

Mapanlinlang ang kapayapaan ng unang sampung taon. Doon nagtatayo ng pader si Asa, at doon din tayo nagtatayo: ang naipon, ang segurong pangkalusugan, ang resume na pinagbubuti, ang pangalan sa trabaho na binabantayan nang maingat. Walang masama roon. Ang tanong ay kung ano ang nangyayari sa loob mo kapag may dumating na isang milyong kawal, ang diagnosis, ang sulat mula sa bangko, ang anak na lumayo. Doon lumalabas kung ang pader ba ay kagamitan o diyos. Napakatapat ng panalangin ni Asa: hindi niya ikinaila ang bilang ng kaaway, hinarap niya ito nang malakas, "narito kami laban sa ganito karaming bilang." Ngayong araw, isulat sa papel ang pangalan ng isang bagay na kinatatakutan mong harapin sa linggong ito, pagkatapos ay basahin nang malakas ang mga salita ni Asa sa talatang 11 na parang sa iyo nakasulat.

Ang Tanong

Hindi maiiwasan ang talatang 14 at 15. Pagkatapos ng himala ay may pandarambong: winasak ang mga nayon sa paligid ng Gerar, sinalakay ang mga tolda ng mga pastol na pagala-gala, kinuha ang mga tupa at kamelyo. Ang mga Bedouin na iyon ay hindi ang hukbo ni Zera. Madaling sabihin na ganito ang digmaan noong panahong iyon, at totoo naman, pero hindi iyon pampawala ng kirot. Hindi tahasang pinupuri ng teksto ang bahaging ito; iniuulat lamang ito, at hinahayaan tayong hindi kumportable. Marahil dito nagsisimula ang isang mas mapait na katotohanan: kahit ang tagumpay na ibinigay ng Diyos ay maaaring dalhin ng tao sa lugar na hindi na niya iniutos. Ang parehong Asa na tumangis sa talatang 11 ay magtatapos sa kabanata 16 na umaasa sa hari ng Aram. Ang pananampalataya ay hindi natatapos sa isang labanan.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Asa ay batang hari na namana ang isang digmaan mula sa kaniyang ama at ang mga altar na itinayo ng kaniyang mga ninuno. May lakas ng loob siyang buwagin ang relihiyon ng kaniyang sariling angkan, kasama na ang imahe ni Ashera na malamang ay minana pa niya sa palasyo. Hindi iyon maliit; ang pagsira sa dambana ng iyong lolo ay paghamon sa buong sistema ng kapangyarihan sa paligid mo. At sa lambak ng Sefata, ang salitang ginamit ay "tumangis," hindi "nanalangin" lamang. Isang hari na nakikita ng tatlong daang libong kawal, sumisigaw sa Diyos. Dalawang bagay ang magkasama sa kaniya: masinop na paghahanda at hubad na pag-asa. Ang pagkahulog niya sa bandang huli ang nagpapagaan sa atin na tanggapin siya bilang tunay na tao, hindi estatwa ng kabanalan.

Konteksto

Nasa ikasiyam na siglo BC tayo, Juda matapos mahati ang kaharian, isang maliit na estado sa pagitan ng Ehipto sa timog at ng mga dambuhala sa hilaga. Ang Maresa at Gerar ay nasa Shephelah, ang mababang burol na siyang pintuan papasok sa Jerusalem; sino ang may hawak doon, siya ang may hawak sa daan ng kalakalan at ng mga hukbo. Ang pagpapatibay ng mga lungsod ay hindi lamang depensa kundi pahayag ng pagiging lehitimong hari. Pero tandaan kung sino ang unang bumasa nito: mga Judio na bagong balik mula sa pagkatapon, walang hari, walang hukbo, may marupok na pader lamang sa Jerusalem. Sa kanila sinasabi ng kabanatang ito na ang lakas ng Juda ay hindi kailanman ang bilang nito, at kaya may pag-asa pa rin sila.

Mga Tanong para sa Pagninilay

Anong "pader" sa buhay mo ang matino at kailangan, pero tahimik nang naging pinagkakatiwalaan mo sa halip na gamit lamang?

Kung ang panghuling hiling ni Asa ay para sa karangalan ng pangalan ng Diyos at hindi para sa sarili niyang kaligtasan, paano nito mababago ang hinihiling mo sa panalangin mo ngayong linggo?