2 Mga Cronica 25

Ang Teksto

Dalawamput-limang taon si Amazias nang umupo sa trono, at ganito ang hatol ng Cronista sa kaniya: "Ginawa niya kung ano ang matuwid sa mata ni Yahweh, ngunit hindi niya ginawa ito nang may ganap na pusong tapat." Pinarusahan niya ang mga pumatay sa kaniyang ama ngunit hindi ang mga anak ng mga ito, alinsunod sa aklat ni Moises; pinauwi niya ang isandaang libong upahang sundalo ng Israel nang sabihin iyon ng lingkod ng Diyos; tinalo niya ang Edom sa lambak ng Asin. At pagkatapos ng tagumpay na iyon, dinala niya pauwi ang mga diyos ng Seir at yumuko sa harap ng mga ito. Pinatahimik niya ang propetang sumaway sa kaniya, hinamon si Joas ng Israel, natalo, nabihag, at namatay sa kamay ng mga kababayang nagsabwatan laban sa kaniya.

Ang Puso ng Teksto

Ang buong kabanata ay nakabitin sa isang maliit na salita sa talata 2: "ngunit." May pagsunod si Amazias, totoong pagsunod, may dokumentadong pagkilala sa kautusan at may pagiging handang mawalan ng isandaang talentong pilak. Ang kulang ay hindi gawa kundi puso. At ipinapakita ng kabanata kung ano ang hitsura ng hating puso kapag dumating ang tagumpay: ang taong nakinig sa propeta sa talata 9 ay siya ring nagbanta ng pagpatay sa propeta sa talata 16. Ang tanong ng Diyos ay nananatiling pinakamatalim na linya rito: "Bakit mo sinamba ang mga diyos ng mga tao na hindi man lamang nakapagligtas ng sarili nitong mga tao laban sa iyong mga kamay?" Walang sagot si Amazias. Walang sagot ang sinuman sa atin kapag ganoon kalinaw ang katangahan ng ating pinanghahawakan.

Ang Hibla sa Kabuuan

Pansinin kung ano ang sinipi ng hari sa talata 4: ang batas sa Deuteronomio 24:16, na ang ama ay hindi mamamatay para sa anak ni ang anak para sa ama, kundi "ang bawat tao ay dapat mamatay para sa kaniyang sariling kasalanan." Bihira sa Lumang Tipan na isang hari ang hayagang sumunod sa isang partikular na utos nang ganito; ito ang pinakamaliwanag na sandali ni Amazias. At dito mismo bumubukas ang isang bintana papunta sa ebanghelyo. Ang batas ay naglalagay ng hangganan sa paghihiganti ng tao: walang pamilyang pupuksain dahil sa kasalanan ng isa. Ngunit ang hindi maiuutos ng batas, at hindi rin maipagbabawal, ay ang kusang-loob na pagpasok ng isang matuwid sa kamatayan ng iba. Hindi binabali ni Cristo ang talata 4; tinatawid niya ito mula sa kabilang panig, bilang handog at hindi bilang parusa.

Ang Salamin

Ang pinaka-tao sa buong kabanata ay ang tanong ni Amazias sa talata 9: "Ngunit ano ang aming gagawin sa isandaang talento na aking ibinigay sa hukbo ng Israel?" Narinig niya ang kalooban ng Diyos at ang una niyang isinagot ay ang nagastos na. Kilala natin ito. Ang kontratang pinirmahan na, ang negosyong pinuhunanan na, ang relasyong dalawang taon mo nang binubuhusan, ang posisyon sa trabahong pinaghirapan mo. Kapag may bumulong na mali ang direksyon, hindi tayo nagtatalo tungkol sa katotohanan; nagtatalo tayo tungkol sa gastos. At kapag masyadong masakit ang singil, pinatatahimik natin ang bumulong, gaya ni Amazias: "Tumigil ka." Minsan hindi naman sa pamamagitan ng banta kundi sa pamamagitan ng hindi na pag-text pabalik. Kaya ngayon: isulat sa papel ang pangalan ng taong huling nagbigay sa iyo ng babalang hindi mo pinakinggan, at padalhan siya ng maikling mensahe ngayong araw din: "Yung sinabi mo sa akin noon, puwede mo bang ulitin? Nakikinig na ako."

Konteksto

Nasa ikawalong siglo BC tayo, sa isang Juda na gumagaling pa lang mula sa trauma: pinatay sa sabwatan ang amang si Joas, at panghihina ang naiwan sa trono. Ang Edom, na matagal nang nagrebelde, ang humahawak sa mga ruta ng kalakalan patimog; ang pagbawi doon ay usapin ng tanso, asin, at kita, hindi lamang karangalan. Ang pag-upa ng isandaang libong mandirigma mula sa hilaga sa halagang isandaang talentong pilak ay nagsasabi ng dalawang bagay nang sabay: may pera si Amazias, pero kulang siya sa tiwala sa sariling hukbo. Si Joas ng Israel naman ay nasa pag-angat, ikatlong henerasyon ng dinastiya ni Jehu. At ang labanan ay nangyari sa Beth-semes, loob na loob ng teritoryo ng Juda. Ang apatnaraang kubit na gibang pader ng Jerusalem ay hindi militar na detalye lamang; para sa mga unang bumasa nito pagkatapos ng pagkatapon, ang gibang pader ang mismong sugat na kanilang inaayos.

Ang Tanong

Nakakabagabag ang talata 20: "hindi nakinig si Amazias dahil ang kaganapang ito ay mula sa Diyos." Kaya ba siya naging bingi dahil pinabingi siya ng Diyos? Hindi pinapakinis ng teksto ang bagay na ito, at hindi ko rin dapat pakinisin. Pero pansinin ang pagkakasunod-sunod. Bago ang talata 20 ay may talata 16, kung saan siya mismo ang nagpatahimik sa propeta. Ang paghatol ng Diyos dito ay hindi pagpasok sa isang malayang puso at pagpilipit dito; ito ay pagpapatibay sa isang pasyang paulit-ulit nang ginawa. May punto kung saan ang Diyos ay tumitigil sa pakikipagtalo at hinahayaan ang tao sa gusto niya, at iyon mismo ang parusa. Hindi ito nagbibigay ng ginhawa. Dapat lang na huwag.

Ang Detalye

Ang sagot ni Joas ay hindi banta kundi talinghaga: isang dawag sa Lebanon na humihingi ng anak ng sedar para sa kaniyang anak, at isang mabangis na hayop na dumaan at tinapakan ang dawag. Ito ay pangungutya na may alaala; ganito rin nangusap si Jotam sa Hukom 9 nang kausapin niya ang Sikem tungkol sa mga punong naghahanap ng hari at sa dawag na nag-alok ng lilim. Ang mensahe ay pareho: ang maliit na nagpapanggap na malaki ay nauuwi sa apoy o sa paa ng hayop. At tingnan ang susunod na linya ni Joas: "itinaas ka ng iyong puso." Ganoon kalinaw ang pagkakabalangkas ng kabanata. Nagsimula si Amazias na walang ganap na puso, nagtapos na may nakataas na puso. Ang puwang na iniwan ng hindi buong pagtatalaga ay napuno ng pagmamalaki.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ang pagsunod ay may kasamang halagang nagastos na, at ano ang sinasabi mo sa sarili mo upang hindi mo ito bitawan?

Sino ang huling taong pinatahimik mo, hindi sa galit kundi sa katahimikan, dahil hindi mo kayang pakinggan ang sinasabi niya?