2 Mga Taga-Corinto 10

Ang Teksto

Isipin mo ang isang silid sa Corinto. Sinindihan na ang mga lampara, nagtipon ang mga mananampalataya, at may tumayo para basahin nang malakas ang sulat na galing kay Pablo. Pero bago pa matapos ang pambungad, may nagbulong sa likod, at ang bulong na iyon ay may ngipin: "Ang kaniyang mga sulat ay mahalaga at makapangyarihan, ngunit ang kaniyang katawan ay mahina. Ang kaniyang mga salita ay hindi karapat-dapat na pakinggan." Ganito ang eksena ng kabanata sampu. Ipinagtatanggol ni Pablo ang kaniyang awtoridad hindi sa pamamagitan ng pagpapamalas ng lakas kundi sa pag-amin ng kahinaan; sinabi niyang ang kaniyang mga sandata ay hindi makalaman, at nagtapos siya sa isang panuntunan na sumisira sa lahat ng paghahambing: hindi ang sumasang-ayon sa sarili ang tunay na sinasang-ayunan, kundi siya na sinasang-ayunan ng Panginoon.

Ang Puso ng Mensahe

Bakit hindi ipinagpilitan ni Pablo ang kaniyang karapatan sa pamamagitan ng lakas? Dahil ang kapangyarihan na ibinigay sa kaniya ay may layunin: "upang kayo ay pagtibayin at hindi upang kayo ay wasakin." Iyon ang buod. May awtoridad sa iglesia, tunay at hindi pakitang-tao, pero ang hugis ng awtoridad na ito ay sumusunod sa hugis ng krus. Kaya nananawagan siya "sa kababaang loob at kahinahunan ni Cristo," hindi sa tinig ng isang kumander. Ang giyera ay totoo, may mga kuta na dapat wasakin, may mga maling pangangatuwiran na dapat ibagsak, pero ang armas ay salita, panalangin, katapatan, pagtitiis. Ang Diyos ay hindi nakikipagkumpetensiya sa mundo sa laro ng mundo. Siya ay lumalaban sa paraang mukhang kahinaan hanggang sa mabuksan nito ang bilangguan ng isipan.

Ang Ugnayan sa Malaking Kuwento

Ang linyang "binibihag namin ang lahat ng kaisipan para sa pagsunod kay Cristo" ay tunog militar, at hindi iyon aksidente. Ang mga Romano ay may prusisyon ng tagumpay: ang mananakop ay pumapasok sa lungsod, at ang mga bihag ay kasunod. Ginagamit ni Pablo ang larawang iyon, pero binaligtad. Ang tunay na Mananakop ay pumasok sa Jerusalem sakay ng asno at umakyat sa krus, at doon niya inalis ang armas ng mga kapangyarihan. Ito ang linyang tumatakbo mula sa maliit na Israel na pinipili ng Diyos sa halip na ang mga imperyo, hanggang sa isang Mesiyas na walang kagandahan sa paningin ng tao, hanggang sa isang apostol na payat, pagod, at pinagtatawanan. Ang kaligtasan ay hindi kailanman dumaan sa impresyon. Dumaan ito sa katapatan sa gitna ng kahihiyan.

Ang Salamin

May bulong din sa buhay mo. Baka sa trabaho: "magaling siya sa email, pero sa pulong ay wala siyang bigat." Baka sa loob ng iglesia: ang paghahambing na ginagawa nating parang normal, kung sino ang mas maraming tagasunod, kung sino ang mas kinikilala, kung kaninong ministeryo ang mas lumalago. Sabi ni Pablo tungkol sa mga naghahambing sa isa't isa: "wala silang mga alam." Masakit iyon dahil tumatama. Ang paghahambing ay hindi lamang kasalanan ng pagmamataas; ito rin ay pinagmumulan ng lihim na kahihiyan mo tuwing gabi, kapag hinahalo mo ang tingin ng tao sa tingin ng Diyos. May hangganan na itinakda sa iyo ang Diyos, at doon lang, sa loob ng hangganang iyon, matatagpuan ang kapayapaan. Ngayon, isulat mo sa papel ang pangalan ng taong madalas mong ikumpara sa sarili mo, at ipanalangin mo siya nang buong linaw: "Panginoon, pagpalain mo siya nang higit pa sa akin." Sabihin mo iyon nang malakas, kahit mahirap.

Ang Pangunahing Tauhan

Nakakaantig si Pablo sa kabanatang ito dahil hindi siya nagpanggap na hindi siya nasaktan. Nabanggit niya ang tsismis nang tuwiran, halos sinipi. Hindi rin siya nagpakatahimik na parang santo; may bahagi ng galit sa kaniyang tinig, at may bahagi ng pilit na pagtatanggol. Pero pansinin ang ginagawa niya sa sakit na iyon. Hindi niya ito ginagamit para dumurog. "Nakikiusap ako sa inyo na, kapag ako ay nasa harapan ninyo, hindi ko kailangang maging matapang." Iyon ang tinig ng isang ama na hindi gustong magtaas ng kamay. Ang espiritwal na tanawin niya ay ganito: alam niyang siya ay mahina, alam niyang tinawag siya, at hindi niya pinagtutugma ang dalawa. Dinadala niya ang parehong katotohanan nang sabay, at doon nagmumula ang kaniyang lakas.

Ang Larawan ng Mga Tumatanggap

Ang Corinto ay lungsod ng daungan, negosyo, kompetisyon. Ang mga bisitang guro ay binabayaran ayon sa impresyon: matikas na tindig, malakas na tinig, sanay sa retorika. Ang taong hindi maganda ang presensya sa harapan ay talunan sa merkado ng mga ideya. Kaya nang dumating ang mga "sinugo" na mas magaling magsalita kaysa kay Pablo, natural lang na naisip ng ilan sa Corinto na sila ang mas may bigat. Sa pandinig nila, ang sinasabi ni Pablo ay halos kabaliwan: ipinagmamalaki mo ang kahinaan? Sinasabi mong ang hangganan na itinakda ng Diyos ang paligid ng iyong ambisyon? Sa lungsod na iyon, ang bawat linya sa kabanatang ito ay pag-atake sa buong kultura ng pagpapakitang-tao.

Ang Kaugnayan sa Ibang Teksto

Ang pangungusap sa talata 17, "hayaan ang nagmamalaki, na magmalaki sa Panginoon," ay galing sa Jeremias 9, kung saan sinasabi ng Diyos na huwag magmalaki ang matalino sa kaniyang karunungan o ang malakas sa kaniyang lakas. Ipinapakita ng sipi na hindi bagong ideya ito ni Pablo; ito ay panuntunan ng tipan mismo. At pagkatapos ng kabanatang ito, sa kabanata labindalawa, ipinagmamalaki ni Pablo ang kaniyang tinik at ang sagot ng Panginoon tungkol sa kapangyarihang nagiging ganap sa kahinaan. Kung susundan mo ang dalawang tekstong ito, mababasa mo ang kabanata sampu hindi bilang pagtatanggol ng sarili kundi bilang pag-amin: ang tanging awtoridad na hindi nawawala ay ang hiniram sa Panginoon.

Pagninilay

Saan ka gumagamit ng makalamang sandata, impresyon, katalinuhan, presyon, sa isang labang espiritwal talaga ang kalikasan?

Ano ang hangganan na itinakda ng Diyos para sa iyo ngayon, at bakit mahirap para sa iyo na tumira sa loob nito?