2 Mga Taga-Corinto 5:18

Ang Teksto

Ang buong bagong nilalang na binanggit sa talata 17 ay hindi produkto ng ating pagsisikap: "Ang lahat ng mga bagay na ito ay nagmula sa Diyos." Siya ang unang gumalaw. Nakipagkasundo siya sa atin sa pamamagitan ni Cristo, at pagkatapos ay may ibinigay siyang hindi natin hinihingi: isang ministeryo, isang trabaho, isang atas. Ang mga pinagkasundo ay ginagawa niyang tagapagdala ng pagkakasundo.

Ang Ubod

Pansinin kung sino ang kumikilos at sino ang tumatanggap. Hindi tayo ang nakipagkasundo sa Diyos; siya ang nakipagkasundo sa atin. Sa mundo ng tao, ang nasaktan ang naghihintay ng paghingi ng tawad. Dito, ang nasaktan ang lumalakad papunta sa nakasakit. Iyan ang biyaya, at hindi iyan malambot na damdamin lamang: may namatay para mangyari ito.

At tapos ang hindi inaasahang sugpong: "at binigyan niya tayo ng ministeryo sa pagkakasundo." Hindi tayo binigyan ng kapayapaan para itago sa bulsa. Ang natanggap ay agad na ipinapasa. Ang taong nakaranas ng pakikipagkasundo ay hindi na makababalik sa dating paraan ng pakikitungo sa kapwa, dahil ang mismong estilo ng Diyos, ang unang lumapit, ang siya na ngayong pamantayan ng buhay niya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa buong Kasulatan, ang Diyos ang laging naghahabol. Sa halamanan, siya ang tumawag: "Nasaan ka?" Sa Sinai, siya ang bumaba. Ang buong sistema ng handog sa templo ay hindi paraan ng tao para pumasok sa Diyos, kundi paraang ibinigay ng Diyos para tanggapin ang tao. Ang talata 21 ang huling anyo nito: "Si Jesus ay ginawa niyang handog para sa ating mga kasalanan."

Ang bago sa talata 18 ay ito: sa Lumang Tipan, ang gawain ng pakikipagkasundo ay nakalaan sa pari. Ngayon ay ipinamahagi na ito. Ang buong iglesia, kasama ang mga tao sa Corinto na kilala sa away at paghahati, ay naging tagapaglingkod ng pagkakasundo. Ang atas na dating nasa loob ng banal na lugar ay nasa palengke na ngayon.

Ang Salamin

Kaya tanungin natin ito nang tapat. May kapatid ka bang tatlong taon mo nang hindi kinakausap dahil sa mana, at sinasabi mong "hinihintay ko lang siyang mag-una"? Iyan ay eksaktong hindi ang paraan ng Diyos. May katrabaho ka bang minaliit ka sa harap ng iba, at ang inaasal mo ay magalang na lamig na kayang tumagal ng sampung taon? May anak ka bang lumayo, at ang pintuan ay teknikal na bukas pero hindi ka kailanman tumawag?

Ang talatang ito ay hindi nagsasabing "magpatawad ka kapag humingi na siya ng tawad." Sinasabi nitong ang Diyos ay lumapit habang tayo ay malayo pa. Ang ministeryo ng pagkakasundo ay hindi lamang pagsasalita tungkol kay Jesus; ito ay ang pamumuhay sa parehong direksyon ng kaniyang paglapit. At kadalasan ang gastos nito ay ang pagbitaw sa karapatan mong maging tama.

Ngayong araw: pumili ng isang pangalan, ang taong iniiwasan mo, at magpadala ng isang mensahe na walang paliwanag, walang pagtatanggol sa sarili, walang paalala ng kaniyang kasalanan. Isang pangungusap lang: "Naiisip kita. Gusto kitang makausap ulit." Ipadala mo bago matapos ang araw.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga taga-Corinto ay hindi neutral na mambabasa. Sila ang iglesiang nagkabaha-bagha dahil sa mga paboritong guro, nagdedemandahan sa hukuman, naghahati sa Hapunan ng Panginoon ayon sa katayuan sa lipunan. At marami sa kanila ang tumalikod na kay Pablo, naakit sa mga mangangaral na mas magaling magsalita, "mga taong nagmamalaki sa mga panlabas na anyo" (talata 12).

Kaya nang isulat ni Pablo ang "binigyan niya tayo ng ministeryo sa pagkakasundo," may tunog itong hindi kaaya-aya sa kanilang tainga. Sila mismo ang mga bihag ng away, at sinasabi sa kanila na sila ang mga sugo ng kapayapaan. Isipin mo ang isang pamilyang nag-aaway sa hapag na binibigyan ng tungkulin bilang tagapamagitan. Ang atas ay isa ring pagsaway.

Ang Detalye

Ang salitang isinalin bilang "ministeryo" ay diakonia sa Griyego: ang gawain ng lingkod na naghahain sa hapag, nagbubuhat, naglilinis. Hindi ito titulo. Hindi ito posisyon na ipinagmamalaki. Kung sinabi ni Pablo na binigyan tayo ng "awtoridad ng pagkakasundo," ibang usapan iyon; magiging tayo ang hukom ng sino ang karapat-dapat.

Pero diakonia ay ibinababa tayo. Ang tagadala ng pagkakasundo ay hindi nakatayo sa gitna na parang arbitro; siya ay lumuluhod sa tabi ng mesa. Kaya nga sa talata 20 ay hindi siya nag-uutos kundi nakikiusap: "Ipinakikiusap namin sa inyo." Ang tono ng pakikipagkasundo ay hindi tono ng nanalo. Kapag ang paglapit mo sa kapatid mo ay may amoy ng pagiging mas mataas, hindi mo pa nadadala ang mensahe.

Ang Tanong

Ano ang gagawin mo kung ang pakikipagkasundo ay hindi tinanggap? Ang teksto ay tahimik dito, at hindi natin dapat punuan ang katahimikan ng mga pangako. Ang Diyos mismo ay nakikiusap sa talata 20, na nangangahulugang may posibilidad ng pagtanggi. Kung ang kaniyang pag-abot ay maaaring tanggihan, gayundin ang sa atin.

May mga relasyong hindi na bumabalik. May kaligtasan din na hindi dapat ipagsapalaran; ang paglapit ay hindi nangangahulugang pagbabalik sa panganib. Ang ipinagkatiwala sa atin ay ang ministeryo, hindi ang resulta. Iyon ang mabigat at iyon din ang nagpapalaya: hindi mo hawak ang puso ng iba. Ang hawak mo ay ang unang hakbang, at iyon ang inaasahan sa iyo.

Pagninilay

Sino ang taong hinihintay mong lumapit muna sa iyo, at ano ang tunay na dahilan kung bakit hindi ikaw ang gumagalaw?

Sa mga paraan mong makipag-ayos, alin ang may amoy ng lingkod at alin ang may amoy ng nanalo?