2 Mga Taga-Tesalonica 2

Ang Teksto

Isipin ang isang maliit na kongregasyon sa Tesalonica, nagkukumpulan sa isang silid na may usok ng lampara, at may isang kapatid na nagtataas ng sulat: "Galing ito kay Pablo. Dumating na ang araw ng Panginoon." Sa gitna ng ganoong ligalig, sumulat si Pablo: huwag kaagad kayong mabalisa, hindi pa dumarating ang araw na iyon, sapagkat mauuna ang pagbagsak at ang paghahayag sa taong suwail na uupo sa templo at itatanghal ang sarili bilang Diyos. Pagkatapos niyang ilarawan ang panlilinlang na iyon at ang mabilis na pagwawakas nito sa pagdating ni Cristo, biglang lumingon si Pablo sa kaniyang mga mahal: pinili kayo ng Diyos, kaya maging matatag kayo.

Ang Ubod

Ang teksto ay hindi isang mapa ng hinaharap kundi isang gamot sa gulat. Dalawang katotohanan ang magkasabay dito: tunay na kumikilos ang kasamaan, at hindi ito kailanman malaya. "Ang hiwaga ng kawalan ng batas ay kumikilos na," sabi ni Pablo, ngunit may isang pumipigil, at may takdang panahon ng paghahayag. Ang taong suwail ay hindi kalaban na kapantay ng Diyos; siya ay papatayin "sa pamamagitan ng hininga ng kaniyang bibig." Isang hininga. Hindi digmaan, hindi mahabang labanan. Ang buong makinarya ng kabulaanan, mga tanda at maling himala, ay natutunaw sa unang salita ng Panginoong dumarating. Ganito nag-aliw ang Diyos: hindi sa pagtanggi na may kadiliman, kundi sa pagpapakita kung gaano ito kababaw.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May matandang tunog ang larawan ni Pablo. Sa Daniel 11 may hari na "magmamalaki laban sa lahat," at ang templo ay nilalapastangan. Ang tukso ng tao mula pa sa hardin ay iisa: ang gustong umupo sa luklukan ng Diyos. Ang taong suwail ay ang huling, pinakamalinaw na bersyon ng lumang kasinungalingang iyon. At doon nakatayo ang Cristo bilang tunay na kabaligtaran: siya na may karapatang lumuklok ay nagpakababa hanggang krus, at siya ang itinaas ng Ama. Kaya ang salungatan sa dulo ng kasaysayan ay hindi lamang labanan ng kapangyarihan kundi ng dalawang uri ng kadakilaan: ang nag-aangat sa sarili, at ang nagbibigay ng sarili. Ang pangalawa ang nagwawagi, at nagwawagi nang buong ginhawa.

Ang Salamin

Kilala natin ang panic ng Tesalonica. Isang balita sa telepono, isang tsismis sa trabaho na may tanggalan, isang doktor na sinabing "may nakita kaming bukol," isang video na nagsasabing ito na ang huling taon ng mundo. Ang kaba ay hindi laging pagkakasala, pero ang mabilis nating pagpapaubaya sa kaba ay may sinasabi tungkol sa kung saan tunay na nakaangkla ang puso natin. Tanungin ang sarili: sinong tinig ang agad kong pinapapasok? Ang matinding tinig, ang nagmamadali, ang may pinakadramatikong ulat? Sinasabi ni Pablo, tumindig ka. Hawakang mahigpit ang naituro na. Hindi bagong sensasyon ang kailangan mo kundi ang lumang ebanghelyo, at sa gitna ng lahat, ang gawaing mabuti at salitang mabuti sa harap mo ngayong araw.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa likod ng teksto, ang Diyos mismo ang gumagalaw, at hindi laging kumportable ang paraan. "Ipinapadala ng Diyos sa kanila ang gawa ng kamalian upang sila ay maniwala sa kasinungalingan." Hindi ito Diyos na sumisilip lamang sa kasaysayan; siya ang naglalagay ng hangganan sa kasamaan at siya rin ang nagtatakda ng bigat ng pagtanggi. At gayunman, ang parehong Diyos ang tinutukoy sa dulo: ang "Diyos Ama na nagmamahal sa atin at nagbigay sa atin ng walang hanggang kaaliwan at mabuting pag-asa." Iisang Diyos, hindi dalawa. Ang kaniyang katigasan sa harap ng kabulaanan at ang kaniyang lambing sa harap ng nanghihinang mananampalataya ay galing sa isang puso na hindi tinitiis ang kasinungalingang nagwawasak sa kaniyang mga anak.

Ang Mga Nakikinig Noon

Ang mga Tesalonica ay bagong Kristiyano, karamihan mula sa paganismo, nasa lungsod na may tapat na paggalang sa emperador. Nang basahin nila ang tungkol sa isang taong "itatanghal ang sarili bilang Diyos," hindi ito abstraktong hula; may mga templo sa kanilang lungsod na may rebulto ng pinarangalang tao. Nakaranas na rin sila ng pag-uusig. Kaya ang kanilang tanong ay hindi teoretikal: kung tapos na ang araw ng Panginoon, naiwan ba kami? At ang tinig ni Pablo ay may init ng ama: "mga kapatid na iniibig ng Panginoon," "unang bunga ng kaligtasan." Hindi kayo naiwan. Kayo ang simula ng ani.

Ang Tanong

At ito ang hindi natin madaling lulunin: bakit ang Diyos pa ang magpapadala ng gawa ng kamalian? Bakit hindi lang niya pigilan ang kasinungalingan? Sinusundan ni Pablo ang lohika sa loob ng talata 10: dumarating ito sa mga hindi tinanggap "ang pag-ibig ng katotohanan." Ang paghatol ay hindi arbitraryo; ito ang pagbibigay sa tao ng eksaktong hinihingi niya. Kung tinanggihan mo nang paulit-ulit ang liwanag, huli na ang dilim ay naging kanlungan. Hindi ito nag-aalis ng lahat ng bigat sa talata 11. Nananatili ang misteryo ng kung paano magkasama ang malayang pagtanggi ng tao at ang aktibong kamay ng Diyos, at hindi ito nilinaw ni Pablo. Sinasabi lamang niya kung nasaan ang ligtas na lugar: sa katotohanang tinanggap ninyo, sa Cristong dumarating, matatag.

Pagninilay

Anong tinig o balita ang pinakamabilis kong pinapasok sa puso ko, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa pinagkakatiwalaan ko?

Sa anong konkretong "mabuting gawa at salita" ngayong linggo maipapakita ko na ang pag-asa ko ay hindi nagpapakabalisa?