Isaias 50

Ang Teksto

Bumubukas ang kabanata sa isang legal na tanong: nasaan ang papeles? "Nasaan ang katibayan ng paghihiwalay na ginamit ko para hiwalayan ang inyong ina?" Ang punto ng Diyos: hindi niya binasura ang kaniyang bayan, hindi rin niya sila ipinagbili para makabayad ng utang; sila mismo ang nagbenta ng kanilang sarili sa pamamagitan ng kasalanan at paghihimagsik. Pagkatapos, lumitaw ang isang ibang tinig, ang lingkod na tinuruan ng Panginoon araw-araw, na hindi tumutol nang dumating ang bugbog, ang pagbunot ng balbas at ang panunura. Nagtatapos ang kabanata sa dalawang landas: ang isa'y lumalakad sa dilim habang nakasandal sa Diyos, ang isa'y nagsisindi ng sariling apoy at nagigising sa kirot.

Ang Ubod

Dalawang bagay ang pinagsasama ng kabanata, at hindi sila mapaghihiwalay. Una, buo pa rin ang kapangyarihan ng Diyos: "Masyado bang maiksi ang kamay ko para tubusin kayo?" Hindi kahinaan ng Diyos ang dahilan ng pagkabihag, kundi ang katahimikan ng bayan: dumating siya, walang naroroon; tumawag siya, walang sumagot. Ikalawa, ang paraan kung paano gumagalaw ang kamay na iyon sa kasaysayan ay hindi sa pamamagitan ng lakas na dumudurog, kundi sa isang lingkod na nagbibigay ng likod sa mga bumubugbog. Iyon ang nakakagulat na etika ng tekstong ito: ang pagtitiis na hindi naghihiganti ay hindi pagsuko sa kasamaan, kundi ang aktuwal na paraan ng pagliligtas ng Diyos. Ang biyaya ay may hugis ng isang katawang tumanggap ng sakit.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi kailangang pilitin ang koneksiyon kay Cristo; ang mga Ebanghelyo mismo ang gumawa nito. Sa paglilitis kay Jesus, dinuraan siya sa mukha at sinampal, gaya ng lingkod na hindi itinago ang kaniyang mukha "mula sa pamamahiya at panunura." At bago pa siya umakyat sa Jerusalem, sinasabi ni Lucas na itinuon ni Jesus ang kaniyang mukha patungo roon, katulad ng "ginawa kong matigas na bato ang mukha ko" dito. Ang tigas na iyon ay hindi katigasan ng ulo o pagkamanhid; galing iyon sa tiyak na pag-asa: "Siya na magpapawalang-sala sa akin ay malapit lang." Kaya nakatayo ang buong kasaysayan ng kaligtasan sa isang Lingkod na tumangging ipagtanggol ang sarili, dahil alam niya kung sino ang magtatanggol sa kaniya.

Ang Salamin

Ang teksto ay may ngipin. May pagkakataon sa trabaho kung saan tama ka, at alam mong tama ka, at ang paglalabas ng ebidensiya ay magpapabagsak sa iba. Ang lingkod dito ay hindi nagbanat ng bisig; nagsabi lang siya: hayaan ninyong lumapit ang nag-aakusa. Kaya ba mong hintayin ang paglilinis ng Diyos sa pangalan mo, kahit tumagal ng taon? Sa pamilya: may sakit na inilagay sa iyo na hindi mo naman ginawa, at ang pinakamadaling gawin ay ipasa ito sa iba. At may bersikulo 11, na tumatama sa ibang paraan: "lahat kayong nagsisindi ng apoy." Iyan ang buhay na pinapatakbo ng sariling ilaw, ang plano B na inihanda mo dahil hindi mo talaga pinagkakatiwalaan ang Diyos sa pera, sa hinaharap, sa katawan mo. Mainit iyon sa simula. Malamig sa huli.

Ang Detalye

"Ginigising niya ako bawat umaga; ginigising niya ang tainga ko." Ang salitang Hebreo sa likod ng "marunong" ay limudim, ang mga tinuruan, mga alagad. Hindi likas na talento ang lingkod; siya ay estudyante. At ang kaniyang aralin ay hindi minsanang karanasan kundi pang-araw-araw na paggising ng tainga. Tingnan ang pagkakasunod: bago siya nagsalita ng "nakakatulong na salita sa napapagod," binuksan muna ang kaniyang tainga. Iyon ang pinakapraktikal na bahagi ng kabanata. Ang kakayahang magbigay ng tamang salita sa taong bagsak na, ang kapatid na nawalan ng trabaho, ang anak na tahimik na buong linggo, ay hindi galing sa magandang pagkatao. Galing iyon sa tahimik na pakikinig tuwing umaga, na paulit-ulit, kahit walang nararamdaman.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang lingkod ay hindi bato. Alam niya ang salitang "kahihiyan" at nararamdaman niya ito; kaya nga sinabi niyang hindi niya itinago ang kaniyang mukha, isang desisyon na kailangang gawin ng taong may pakiramdam pa. Ang kaniyang tapang ay hindi pagkawalang-bahala kundi tiwala sa hukom. Pansinin ang wika ng korte sa mga bersikulo 8 at 9: "Sino ang sasalungat sa akin? Tumayo tayo at harapin ang bawat isa." Kalmado siya hindi dahil mahina ang kaso ng kaniyang mga kalaban, kundi dahil malapit ang kaniyang Tagapagtanggol. At ang mga umaakusa? "Masisira sila tulad ng damit." Hindi sila sinugod ng lingkod; hinayaan niyang gawin ng panahon at ng Diyos ang kanilang gawain. Iyon ang tibay na hindi nagmamalaki.

Ang Interteksto

Sinasagot ng Bagong Tipan ang tanong ng bersikulo 9 nang tuwiran. Nang itanong ni Pablo sa Roma 8 kung sino ang mag-aakusa sa mga hinirang ng Diyos, at sino ang hahatol, hinihiram niya ang eksena sa korte na ito at ipinapatong sa atin. Ang kumpiyansa na dala ng Lingkod, ipinapasa niya sa mga sumusunod sa kaniya. Kaya ang bersikulo 10 ay hindi malabong pangako: may lumalakad "sa malalim na kadiliman nang walang liwanag," at ang tanging inaasahan niya ay ang pangalan ni Yahweh. Ito ang etika ng kabanata sa isang linya: pumili ka bawat araw kung sasandal ka sa Diyos sa dilim, o magsisindi ka ng sarili mong sulo at aakalain mong iyon na ang umaga.

Pagninilay

Sa aling bahagi ng buhay ko ako ang nagsisindi ng sariling apoy, at ano ang totoong dahilan kung bakit hindi ko ito pinapatay?

May akusasyon bang hindi ko na kailangang sagutin dahil malapit ang Diyos na magpapawalang-sala sa akin, at ano ang magbabago kung tumigil ako sa pagtatanggol sa sarili?