Amos 7

Ang Teksto

Tatlong pangitain ang sunod-sunod na dumating kay Amos: isang pulutong ng balang na kumakain ng huling pananim, isang apoy na tumutuyo kahit ang tubig sa ilalim ng lupa, at isang hulog na inilalagay sa gitna ng bayan. Sa unang dalawa, sumingit si Amos: "Panginoong Yahweh, isinasamo ko patawarin mo sila; paano makaliligtas si Jacob? sapagkat napakaliit niya," at dalawang beses na nahabag si Yahweh. Sa pangatlo, wala nang panalangin. Pagkatapos, pinalayas ang propeta ni Amazias, ang pari ng Bethel, at binigyan ni Amos ng isang sagot na tumatagos sa mismong tahanan ng pari.

Ang Ubod

Ang pinakamabigat na bagay sa kabanatang ito ay hindi ang balang ni ang apoy, kundi ang katahimikan ni Amos sa pangatlong pangitain. Dalawang beses siyang namagitan at dalawang beses na "nahabag si Yahweh." Ibig sabihin, tunay ang bunga ng pamamagitan; hindi palabas ang panalangin. Ngunit dumarating ang sandali na ang Diyos mismo ang naglalagay ng hulog, ang panukat na nagpapakita kung gaano na kahilig ang pader, at ang hatol ay hindi na kapritso kundi pagsukat: "Hindi ko na sila kaaawaan pa." Mahaba ang pasensiya ng Diyos, hindi walang hanggan sa loob ng kasaysayan. At ang nakakagulat: ipinakita niya kay Amos ang paparating na sakuna bago mangyari, na ang ibig sabihin ay inaanyayahan niya ang propeta sa pakikipagtalo. Kahit ang hatol ay dumaraan muna sa isang pag-uusap.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang tuloy-tuloy na linya sa Kasulatan: ang mga taong tumatayo sa pagitan ng Diyos at ng nagkasalang bayan. Si Abraham na nakikipagtawaran para sa Sodoma, si Moises sa paanan ng bundok pagkatapos ng gintong baka, si Samuel, si Amos dito sa kaniyang dalawang maiksing panalangin. Bawat isa sa kanila ay nagsasalita, at bawat isa sa kanila ay may hangganan. Doon papunta ang linya: sa Isa na hindi lamang nagsasalita para sa bayan kundi tumatayo sa lugar ng bayan, na tumanggap sa kaniyang katawan ng hulog na sumusukat sa atin. Hindi ito pinilit na alegorya; ito ang lohika ng buong Kasulatan. Kapag natahimik ang tagapamagitan sa pangatlong pangitain, nararamdaman natin ang kakulangan na hindi mapupunan ng sinumang propeta.

Ang Salamin

May kilala ka bang tao na alam mong may darating na kabayaran sa kaniyang pinili? Isang kapatid na nasa utang, isang anak na tumalikod, isang kaibigan sa trabaho na nagsisinungaling nang paulit-ulit. Ang unang instinct natin ay maghanap ng argumento kung bakit hindi siya nararapat sa parusa. Hindi ganoon ang panalangin ni Amos. Hindi niya sinabing mabuti ang Israel; sinabi niyang maliit ang Israel. Awa ang hinihingi niya, hindi katarungan. Pero may ibang salamin din dito, at mas matalim: si Amazias. Hindi siya masamang tao sa harap ng mata ng tao. Pinoprotektahan niya ang institusyon, ang kaayusan, ang kaniyang posisyon. "Hindi kayang pasanin ng lupain ang lahat ng kaniyang mga salita." Ilang beses na nating sinabi iyan tungkol sa isang tinig na tama ngunit hindi kanais-nais sa ating simbahan, sa ating tahanan, sa ating komite?

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ang wikang "nahabag si Yahweh" ay dumadaloy mula sa Exodo 32, kung saan namagitan si Moises at hindi itinuloy ng Diyos ang naisip niyang gawin. Sinasadya ni Amos ang alingawngaw: ginagawa niya ang gawain ni Moises sa isang bayang matagal nang tumalikod. Ngunit may kasalungat na tinig. Sa Jeremias 15, sinabi ng Diyos na kahit sina Moises at Samuel ay tumayo sa harap niya, hindi na siya lilingon sa bayang ito; at sa Ezekiel 22 naghahanap siya ng isang taong tatayo sa sirang pader at wala siyang natagpuan. Ang katahimikan ni Amos sa pangatlong pangitain ay ang simula ng ganoong hapdi. At ang hulog? Sa 2 Hari 21 gagamitin ng Diyos ang parehong larawan ng panukat, ngayon laban sa Jerusalem. Ang sinukat sa Bethel ay susukatin din sa Juda. Walang exempted.

Ang Pangunahing Tauhan

"Hindi ako isang propeta o anak ng isang propeta. Isa akong pastol, at ako ang nangangalaga sa mga puno ng sikamoro." Tinatanggihan ni Amos ang titulo dahil sa bibig ni Amazias, ang salitang propeta ay isang trabaho: kumain ng tinapay kapalit ng magagandang salita. Ayaw ni Amos ng ganoong kalakal. Wala siyang guild, wala siyang seminaryo, wala siyang pinagkakautangan sa Bethel. Isa siyang taong may hawak na kawan at nag-aalaga ng mababang puno, at sapat na iyon para sa Diyos na kinuha siya mula roon. Ngunit tingnan ang kabuuan ng tao: siya ring nakikiusap para sa Israel ang sumasagot kay Amazias ng pinakamabagsik na salita sa buong aklat, tungkol sa asawa at mga anak ng pari. Hindi siya malamig na tagapagbalita ng hatol. Siya ay taong nasasakop ng salita na hindi niya pinili.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang Bethel ay hindi ordinaryong templo. Ito ang santuwaryong itinayo ng dinastiya upang hindi na kailanganin pang bumaba sa Jerusalem, at tinawag ito ni Amazias sa mismong tunay na pangalan: "santuwaryo ng hari at isang maharlikang tahanan." Sa panahon ni Jeroboam II, malawak ang teritoryo at umaapaw ang kita ng mga naghahari. Kaya nang sabihin ng isang taga-Juda na "mamamatay si Jeroboam sa pamamagitan ng espada," hindi teolohiya ang naunang naramdaman ng nakikinig kundi rebelyon. Isang dayuhang pastol ang humahamon sa relihiyon ng estado. Halos apatnapung taon lang ang lumipas at nagsalita ang Asirya: nabihag ang Israel, gaya ng sinabi. Ang mga nagtago ng aklat na ito ay ang mga nakaligtas na natuto ng isang bagay na napakamahal ang bayad, na ang tinig na pinalayas ay tinig ng Diyos.

Pagninilay

Kanino ka huling nanalangin nang hindi ipinagtatanggol ang taong iyon, kundi umaasa lamang sa awa?

Saang bahagi ng buhay mo may tinig na tama ngunit tinatabihan mo, dahil ang paggalang doon ay may halaga sa iyong kapayapaan o posisyon?