2 Mga Hari 22

Ang Teksto

Walong taon pa lang si Josias nang maupo siya sa trono ng Juda, at tatlumpu't isang taon siyang naghari sa Jerusalem. Sa ikalabingwalong taon ng kaniyang paghahari ay ipinag-utos niya ang pagkukumpuni ng templo, at habang inaayos ito ay natagpuan ni Hilkias na punong pari ang "Aklat ng Batas." Nang basahin ito ni Safan sa harap ng hari, pinunit ni Josias ang kaniyang damit at nagsugo ng mga tauhan sa propetang si Hulda, na nagpahayag na tiyak na darating ang sakuna sa Jerusalem, ngunit hindi ito masasaksihan ng mata ni Josias dahil naantig ang kaniyang puso.

Ang Ubod

May isang bagay na hindi kaaya-aya sa kabanatang ito: hindi napipigilan ng pagbabalik-loob ni Josias ang hatol. Nagsisi ang hari, at ang sagot ng Diyos ay hindi "kaya't hindi ko na ipapadala ang sakuna," kundi "hindi mo na ito makikita." Ang salita ni Yahweh ay may bigat na hindi natutunaw ng magandang intensiyon ng isang tao. Sinasabi nito ang isang bagay na madaling makaligtaan tungkol sa Diyos: ang kaniyang galit ay tunay, hindi teatro, at ang kaniyang awa ay hindi pagbabago ng isip kundi pagpasok sa loob ng hatol. Ang biyaya sa kabanatang ito ay hindi pagkansela ng kahihinatnan; ito ay ang Diyos na nakikinig sa isang taong nasugatan ng kaniyang sariling salita. "Nakinig din ako sa iyo," sabi niya, at iyon ang pinakamalaking bagay na nangyari sa kabanata.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sinasabi sa talata 2 na hindi lumiko si Josias "sa kanan man o sa kaliwa." Hindi ito basta paglalarawan; ito ang eksaktong pananalita ng Deuteronomio tungkol sa hari na dapat kumopya ng batas at magbasa nito sa buong buhay niya para hindi siya lumihis. Kaya may kakatwang ironiya: ang hari na inilalarawan sa wika ng Deuteronomio ay hindi pa pala nakita ang aklat mismo. Ang aklat na dapat nasa tabi ng trono ay natagpuan sa likod ng mga guho ng templo. At doon nakikita natin ang sinulid patungo kay Cristo: hindi sapat ang isang matuwid na hari para iligtas ang isang bayan, gaano man kalambot ang kaniyang puso. Kailangan ng isang Hari na hindi lamang tumutugon sa batas kundi siya na mismong sumasalo sa sumpa nito.

Ang Salamin

Marahil kilala mo ang sandaling iyon: nakabukas ang Bibliya, at biglang hindi ka na nagbabasa kundi binabasa ka. Ang natural na tugon natin ay hindi ang pagpunit ng damit kundi ang paghahanap ng ibang paliwanag, o ang pagsasabing hindi ito para sa akin, kundi para sa mga nasa labas. Napansin mo ba ang ginawa ni Josias? Isinama niya ang sarili sa pagkakasala ng mga ninuno: "hindi nakinig ang ating mga ninuno." Hindi siya naglayo. Marami sa atin ang nagbabasa ng Kasulatan gaya ng pagbabasa ng balita, may opinyon, may distansya. Ang tanong ay kung kailan ka huling naantig hanggang sa punto ng pagbabago ng iyong pera, iyong kalendaryo, iyong kasunduan sa trabaho, at hindi lang ng iyong pananaw.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Josias ay anak ng isang pinaslang na ama at apo ng pinakamalupit na hari ng Juda. Walong taon lang siya nang maupo sa trono, isang batang lumaki sa loob ng korte na puno ng dugo at kompromiso. Ang kaniyang unang malaking hakbang ay hindi digmaan kundi karpintero: troso, bato, mason. May tiwala sa mga manggagawa, kaya nga "hindi kinailangan ang pagbibigay-sulit para sa pera." Ganoon ang tao niya, tuwid, mahinahon, mapagtiwala. At nang tumama sa kaniya ang salita ng Diyos, hindi siya nagtanggol. Pinunit niya ang damit at nagtanong. Hindi siya naging bayani sa pamamagitan ng lakas kundi sa pamamagitan ng bukas na puso na tinawag ng Diyos na "malambot." Sa isang mundo ng matigas na trono, iyon ang pinakabihirang katangian.

Konteksto

Nasa ikalabingwalong taon tayo ng paghahari ni Josias, mga 622 BC. Ang Asiria, ang imperyong lumamon sa hilagang kaharian, ay unti-unti nang gumuguho, at ang Babilonia ay tumataas. Sa bakod na ito ng gumagalaw na kapangyarihan, may kaunting espasyo si Juda para huminga, at ginamit ito ni Josias sa reporma. Ang templo mismo ay pinabayaan sa loob ng mga dekada ng paghahari ni Manases at Amon, at ang pagkatagpo ng aklat sa loob nito ay hindi arkeolohikal na aksidente kundi hatol sa mga nakalipas na henerasyon. Kapansin-pansin din: hindi propetang lalaki ang sinapit nila kundi si Hulda, isang babae sa ikalawang purok ng Jerusalem, na ang salita ay tinanggap na salita ng Diyos ng buong delegasyon ng hari nang walang tanong.

Ang Tanong

Ipinangako ni Hulda na "maisasama ka sa iyong libingan nang may kapayapaan." Ngunit sa susunod na kabanata, si Josias ay namatay sa Megido sa isang labanan laban kay Faraon Neco, tinamaan at iniuwing patay sa karwahe. Paano naging kapayapaan iyon? Hindi natin dapat ito pagandahin. Marahil ang ibig sabihin ng "kapayapaan" ay hindi mahinahong pagpanaw sa kama kundi ang hindi pagkakita sa pagbagsak ng Jerusalem, na tahasang sinabi sa talata 20. Namatay siya bago pa nadurog ang lahat. Iyon ay tunay na awa, ngunit awa na kaunti para sa isang taong umaasa ng higit. At iyon din ang nagpapaalala sa atin: ang mga pangako ng Diyos ay hindi laging tumutupad sa hugis na inaasahan natin, at ang buong pagtupad ay nasa kabila pa ng libingan.

Pagninilay

Kung babasahin sa iyo ngayon ang Kasulatan gaya ng pagbasa ni Safan sa hari, saang bahagi mo pipiliing tumawa nang mahina o magpalit ng usapan?

Ano ang isang konkretong bagay sa iyong buhay na kailangang "kumpunihin," gaya ng templo, bago ka pa man makahanap ng anumang bagong pahayag mula sa Diyos?