Deuteronomio 28

Ang Teksto

Nakatayo si Moises sa kapatagan ng Moab, ang Jordan sa dulo ng tanawin, at binubuksan niya sa harap ng buong bayan ang dalawang pinto. Sa unang labing-apat na talata: ang pagpapala sa lungsod at sa kabukiran, sa sinapupunan at sa kawan, sa buslo at sa labangan ng pagmamasa, kayo ang magiging "ulo at hindi buntot." Pagkatapos, sa talata 15, tumatalikod ang pangungusap: "Pero kung hindi kayo makikinig…" At hindi na ito tumitigil. Limampu't apat na talata ng sumpa, umiikot sa parehong mga larawan ngunit binaligtad: tanso ang langit, bakal ang lupa, kinakain ng balang ang binhi, ninanakaw ang mga anak, at sa dulo, mga bapor pabalik sa Ehipto kung saan walang bibili sa iyo kahit ipagbili mo ang sarili mo.

Ang Puso ng Teksto

Ang hindi mapalampas: hindi pantay ang timbang. Labing-apat na talata ng pagpapala, mahigit limampu ng sumpa. Hindi ito dahil mas malupit ang Diyos kaysa mapagbigay; ito ay dahil alam ni Moises kung sino ang kaniyang kinakausap. Pero pansinin ang talata 20: "dahil sa inyong mga masasamang mga gawain kung saan itinakwil ninyo ako." Hindi paglabag sa patakaran ang isyu. Pagtalikod sa isang Persona. At talata 47 ang nagbubunyag ng pinakamalalim na sugat: hindi dahil nagkasala sila sa kahirapan, kundi "dahil hindi ninyo sinamba si Yahweh na inyong Diyos ng may kasiyahan at kagalakan ng puso nang kayo ay nasa kasaganahan." Ang kasalanan dito ay hindi paghihimagsik sa gutom kundi walang galak na pagsunod sa sobra. Tipan ito, hindi kontrata: ang Diyos na nagbigkis ng kaniyang sarili sa isang bayan ay may karapatang masaktan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang nakakatakot sa kabanatang ito ay hindi ito nanatiling teorya. Nang bumagsak ang Jerusalem at nilamon ng gutom ang lungsod, isinulat ng Panaghoy na niluto ng mga mahabaging ina ang sarili nilang mga anak. Natupad ang talata 53 nang literal. Ang listahan ni Moises ay naging kasaysayan. Kaya naman kapag sinabi ni Pablo na si Cristo ay "naging sumpa para sa atin" sa pagbitin sa kahoy, hindi siya nagsasalita ng magandang metapora; binubuhat niya ang buong bigat ng kabanatang ito at ipinapatong sa isang katawan sa labas ng pintuan ng lungsod. Doon nagsalubong ang dalawang pinto ni Moises. Tumanggap ang Isa ng limampu't apat na talata, para sa marami ay mabuksan ang labing-apat.

Ang Salamin

Basahin mong muli ang talata 47. Hindi nagkasala ang Israel sa kahirapan kundi sa kasaganaan, at hindi sa paghihimagsik kundi sa kawalan ng galak. Iyon ang kumakagat. Maaari kang dumalo sa simbahan tuwing Linggo, magbigay ng ikapu, magturo pa nga ng Bible study, at gawin ang lahat ng iyon na parang nagbabayad ng buwis: tama, maayos, at patay. Nasa iyo ang trabaho, ang bahay, ang mga anak na malusog, at wala kang nararamdamang pasasalamat, tanging pagod at listahan ng kulang. Ganyan nagsisimula ang pagtalikod, hindi sa pagmumura sa Diyos kundi sa pagiging manhid sa kaniyang kabutihan. Bago ka matulog ngayong gabi, isulat sa isang papel ang tatlong bagay mula sa araw na ito na natanggap mo nang hindi pinaghirapan, at basahin iyon nang malakas bilang pasasalamat sa Diyos.

Ang Larawan ng mga Nakikinig

Ang mga nakatayo roon ay hindi ang henerasyong tumawid sa Dagat na Pula. Mga anak sila ng mga namatay sa ilang, lumaki sa tolda, hindi pa nakakapagtanim ng ubasan. At ngayon naririnig nilang binabanggit ang buslo, ang labangan ng pagmamasa, ang kamalig, ang pader ng lungsod: mga bagay na wala pa sila. Pangako ito at banta nang sabay. Ngunit may pangalawang grupo ng tagapakinig. Ang mga naunang bumasa nito sa nakasulat na anyo ay malamang mga taong nasa pagkatapon na, na nakakita ng mga bapor, ng dayuhang wika, ng pagkalat sa mga bansa. Para sa kanila, hindi ito babala kundi paliwanag: hindi nabigo ang Diyos: sinabi niya ito noon pa.

Ang Detalye

Huminto ka sa talata 67. Pagkatapos ng lahat ng salot, gutom, at pagkubkob, nagtatapos ang kabanata hindi sa dugo kundi sa isang boses: "Sa umaga sasabihin ninyong, 'sana ay gabi na!' at sa gabi ay sasabihin ninyong, 'sana ay umaga na!'" Ito ang tunog ng taong hindi na makatulog, na pinagpapalit ang oras na parang unang hindi mapalagay ang ulo. Walang bagong sakuna sa talatang ito. Takot lang na walang hinto. At ang kasunod na parirala sa talata 66 ang tumutusok: "Mananatiling may pagdududa ang inyong buhay." Ang pinakamalalim na sumpa ay hindi kamatayan kundi buhay na nakabitin, walang panimbang, walang pahingahan para sa talampakan.

Ang Konteksto

Hindi ito gawa-gawang anyo ni Moises. Sa mundo ng sinaunang Silangan, ganito ang hitsura ng kasunduan sa pagitan ng isang dakilang hari at ng kaniyang mga nasasakupan: kasaysayan ng relasyon, mga kundisyon, pagkatapos ang mga pagpapala at mga sumpa, na laging mas mahaba ang huli. Alam ng mga Israelita ang pormularyong ito; naririnig nila ito sa mga kasunduang pampolitika ng kanilang kapanahunan. Ang pagkakaiba: ang dakilang hari rito ay hindi si Faraon o ang hari ng Asiria kundi si Yahweh, at ang mga nasasakupan ay mga dating alipin na pinalaya niya nang walang bayad. Kaya ang huling talata ay hindi lamang heograpiya kundi pinakamasakit na pagbaligtad: mga bapor pabalik sa Ehipto, pabalik sa simula, at ngayon ay wala pa ngang bibili sa kanila.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay sumusunod nang tapat ngunit walang "kasiyahan at kagalakan ng puso"? Ano ang nagpatuyo ng galak na iyon?

Kung tunay na dinala ni Cristo ang sumpa ng tipang ito, ano ang nagbabago sa paraan ng pagharap mo sa sarili mong pagkukulang ngayong linggo?