2 Mga Hari 17

Ang Teksto

Bumagsak ang Samaria matapos ang tatlong taong pagkubkob, at dinala ng Asiria ang hilagang kaharian palayo sa lupaing ipinangako sa kanila. Hindi ito isinalaysay ng manunulat bilang isang sakuna sa politika kundi bilang hatol: "Ang pagkakabihag na ito ay naganap dahil ang mga Israelita ay nagkasala laban kay Yahweh ang kanilang Diyos, na naglabas sa kanila mula sa lupain ng Egipto." Pagkatapos ay pinalitan ng hari ng Asiria ang populasyon ng mga dayuhan mula sa limang lungsod, at nang lusubin sila ng mga leon, nagpadala siya pabalik ng isang paring Israelita para turuan sila kung paano kakatakutan ang Diyos ng lupain. Ang resulta ay isang kakaibang halo: sinamba nila si Yahweh at ang kanilang mga diyus-diyosan nang sabay.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay isang paliwanag, hindi isang ulat. Tinigil ng manunulat ang kuwento sa talata 7 at nagsalita siya nang tuwiran sa loob ng labing-anim na talata, na para bang hindi niya kayang tumuloy hangga't hindi niya nasasabi kung bakit. At ang sagot niya ay hindi "mahina ang hukbo" kundi "matigas ang leeg." Mapagtiis ang Diyos sa paraang halos nakakainis: ipinadala niya ang mga propeta nang paulit-ulit sa loob ng dalawang siglo, "Talikuran ang inyong masasamang gawa at sundin aking mga utos." Pero may hangganan ang pagtitiis na hindi bulag. Ang hatol dito ay hindi biglaang pagsabog ng galit; ito ay ang mabagal at mapait na pagbitiw ng Diyos sa bayang paulit-ulit siyang tinanggihan. Seryoso ang Diyos sa tipan, kaya seryoso rin siya sa pagkasira nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang porma ng pagtitiyaga ng Diyos: sugo pagkatapos ng sugo, propeta pagkatapos ng propeta, at "hindi sila nakikinig." Ito mismo ang balangkas ng talinghaga ni Jesus tungkol sa mga magsasaka sa ubasan, kung saan padala nang padala ang may-ari ng kaniyang mga alipin hanggang sa huli ay ipinadala niya ang kaniyang anak. Binabasa ni Jesus ang kasaysayan ng Israel na gaya ng pagbabasa ng 2 Mga Hari 17, pero idinagdag niya ang kabanatang hindi pa naisusulat dito: darating ang Anak, at siya rin ay itatakwil. At dito nahahayag ang ebanghelyo sa gitna ng isang kuwento ng pagkatapon. Ang tinanggihan na Israel ay naalis sa paningin ng Diyos; si Cristo, na walang kasalanan, ay kusang pumasok sa pagkatapong iyon, hanggang sa sigaw ng pagkapabayaan sa krus, upang may makauwi.

Ang Salamin

Ang pinakamapanganib na talata sa kabanata ay hindi ang tungkol sa mga sanggol na inihahandog sa apoy. Ito ang talata 33: "Pinarangalan nila si Yahweh at sumamba rin sa kanilang mga diyos." Hindi pagtalikod ang laman nito kundi pagdagdag. Ganito tayo kadalasan: hindi natin ikinakaila ang Diyos, dinadagdagan lang natin siya ng maliliit na seguridad. Ang ipon na siyang tunay na dahilan kung bakit ka nakakatulog sa gabi. Ang reputasyon sa trabaho na hindi mo kayang isuko. Ang anak na pinagbubuhusan mo ng pagsamba sa halip na pag-ibig. Dumadalo ka sa simbahan at kumakanta ka nang taos, at pagkatapos ay bumabalik ka sa totoo mong sandigan. Hindi ka tinatawag ng tekstong ito na mag-ayos ng balanse; tinatawag ka nitong pumili. Ngayon mismo, isulat sa isang papel ang isang bagay na talagang pinagkakatiwalaan mo kapag kinakabahan ka, at ipanalangin itong malakas: "Panginoon, ito po ang kaagaw mo sa puso ko."

Ang Detalye

Ang pinakamalungkot na larawan sa buong kabanata ay ang paring pinauwi sa Bethel. Dinala siya pabalik ng isang paganong emperador para magturo ng relihiyon, at sa Bethel pa, ang mismong lugar kung saan itinayo ni Jeroboam ang isa sa kaniyang mga guya. Isang paring tapon na nagtuturo ng isang relihiyong hindi niya maibalik sa dalisay nitong anyo, sa dambanang sumira sa kaniyang bayan. Ganito kahina ang kayang gawin ng tao: makapagturo ng kaugalian, makapagbigay ng impormasyon tungkol sa Diyos, pero hindi makapagbago ng puso. "Hindi sila makikinig, dahil patuloy nilang ginagawa ang ginawa nila dati." Kailangan ng higit pa sa isang guro. Kailangan ng bagong puso, at iyon ang ipinangako ng mga propeta at ibinigay ni Cristo sa pamamagitan ng Espiritu.

Ang Konteksto

Taong 722 B.C. Dalawang siglo na ang nakalipas mula nang mahati ang kaharian, at ang hilagang Israel ay laging mas mayaman, mas maimpluwensiya, at mas bukas sa mga kapitbahay nito kaysa sa Juda. Si Hosea ay isang vassal na hari na naglaro ng mapanganib na pulitika: humingi siya ng tulong sa Ehipto habang tumitigil sa pagbabayad ng buwis sa Asiria. Sa imperyong Asiryano, ang tugon sa rebelyon ay sistematikong deportasyon. Hinahalo nila ang mga lahi upang burahin ang pagkakakilanlan at pagkakaisa, at iyon mismo ang nangyari sa Samaria. Pero para sa manunulat, isang instrumento lamang ang Asiria. Ang tunay na kapangyarihan sa kabanatang ito ay ang Diyos na naglabas sa kanila mula sa Ehipto at ngayon ay pinapayagan silang maibalik sa pagkaalipin.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Mula sa mga halo-halong bayang ito nagmula ang mga Samaritano, at mga pitong siglo ang lumipas, isang Judiong guro ang umupo sa balon sa Samaria at nakipag-usap sa isang babae roon. Sinabi niya sa kaniya na darating ang oras na ang tunay na pagsamba ay hindi na matutukoy sa bundok o sa templo kundi sa espiritu at sa katotohanan. Ang lugar na ipinanganak sa kompromiso at hatol ay naging unang lugar sa Ebanghelyo ni Juan kung saan hayagang nagpakilala si Jesus bilang Mesiyas. Hindi binura ng biyaya ang kasaysayan ng 2 Mga Hari 17; pinasok niya ito. Ang kuwentong nagtatapos sa "hanggang sa araw na ito" ay may karugtong pala, at ang karugtong na iyon ay si Cristo.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon nagaganap ang talata 33, kung saan pinararangalan mo ang Diyos pero may itinatagong pangalawang sandigan?

Ang Diyos ay nagsugo ng propeta pagkatapos ng propeta bago dumating ang hatol. Anong paulit-ulit na paalala sa buhay mo ang matagal mo nang hindi pinapansin?