Deuteronomio 8

Ang Teksto

Apatnapung taon ng paglalakad, at ang sabi ni Moises: hindi naluma ang inyong damit, hindi namaga ang inyong mga paa. Iyon ang gunita na inihahain niya sa isang bayang nakatayo na sa gilid ng Jordan. Balikan ninyo ang ilang, sabi niya: ang gutom, ang manna na walang nakakilala kung ano, ang pagbaba sa inyo ng Diyos upang tuklasin kung ano talaga ang nasa inyong puso. At ngayon ay dadalhin kayo sa isang lupain ng mga bukal at talon, ng trigo at igos at pulot, kung saan kakain kayo at mabubusog. Doon mismo, sa kabusugan, naroon ang panganib: baka magmataas ang inyong puso at sabihin ninyo, "Sa aking kapangyarihan at sa lakas ng aking kamay natamo ko ang lahat ng kayamanang ito."

Ang Ubod

May dalawang paaralan sa kabanatang ito, at ang pangalawa ang mas mahirap. Ang una ay ang ilang, kung saan tinuruan ang bayan na hindi sila nabubuhay sa tinapay lamang. Ang pangalawa ay ang saganang lupain, kung saan may panganib na malimutan nila kung kanino nagmumula ang tinapay. Hindi sinasabi ng teksto na masama ang kasaganaan; ito ay regalo, at ang tamang tugon ay pasasalamat: "Makakakain kayo at mabubusog, at pagpapalain ninyo si Yahweh na inyong Diyos." Ang panganib ay hindi ang kayamanan kundi ang paglimot, ang tahimik na paglipat ng papuri mula sa Nagbigay tungo sa tumanggap. At pansinin: ang paglimot ay hindi nangyayari sa isang iglap. Dumarating ito kasabay ng bahay, ng kawan, ng pilak. Unti-unti, habang lumalago ang lahat maliban sa gunita.

Ang Hibla

Ang isang taludtod mula sa kabanatang ito ang binitiwan ni Jesus sa ilang, gutom, matapos ang apatnapung araw: hindi sa tinapay lamang nabubuhay ang tao. Hindi iyon basta sipi. Tinatapos niya ang isang pagsusulit na binagsak ng Israel. Kung saan nagreklamo ang bayan sa gutom, doon nanatiling tahimik at masunurin ang Anak. Ang apatnapung taon ng isang bansa ay pumasok sa apatnapung araw ng isang tao, at ang kabiguan ng marami ay dinala sa katapatan ng iisa. May mas malalim pang hibla: ang manna na "hindi ninyo alam kung ano" ay naging larawan ng isang pagkaing hindi galing sa lupa, at nang sabihin ni Jesus na siya ang tinapay na bumaba mula sa langit, sinasagot niya ang tanong na apatnapung taong hindi nasagot sa disyerto. Ano nga ba iyon? Sino nga ba.

Ang Salamin

Ang kabanatang ito ay hindi laban sa mga taong walang-wala. Laban ito sa mga taong may sapat na. Kapag naibayad mo na ang bahay, kapag maayos na ang trabaho, kapag hindi ka na nag-aalala sa pagkain sa Linggo, doon mismo unti-unting nawawala ang gunita ng mga taon na hindi ka sigurado. Napansin mo na ba na mas mahirap manalangin kapag walang kinakailangan? Ang linyang "Sa aking kapangyarihan at sa lakas ng aking kamay" ay bihirang sinasabi nang malakas. Sinasabi ito sa puso, sa paraan ng pagsasalita natin tungkol sa ating pinagsikapan, sa bahagyang inis kapag may humihingi. Hindi ka tatawagin ng tekstong ito na mapagkasala dahil sa iyong kinita. Tinatawag ka nitong tandaan kung sino ang nagbigay ng lakas para kitain iyon. Ngayong araw: pumili ng isang bagay na madalas mong ituring na bunga ng sarili mong sipag, isulat ito sa isang papel, at sabihin nang malakas sa harap nito, "Ikaw ang nagbigay sa akin ng kapangyarihan para dito."

Ang Detalye

"Ang inyong kasuotan ay hindi naluluma sa inyo, at hindi namaga ang inyong mga paa sa loob ng apatnapung taong iyon." Kakaiba ang detalyeng ito dahil walang nagbabanggit nito sa mismong paglalakbay. Walang araw sa Bilang na nagsasabing napansin ng bayan na buo pa rin ang kanilang sandalyas. Ganoon ang karamihan sa pag-iingat ng Diyos: hindi ito nakikita habang nangyayari, tanging sa pagbabalik-tanaw. Ang mga himala sa ilang na naaalala nila ay ang mga maingay, ang tubig mula sa bato, ang manna sa umaga. Ang tahimik na himala ay ito: hindi sila nagkasugat sa paa. Ilan sa ating mga taon ang ganito? Ang mga gabing nakatulog ka pa rin, ang mga umagang bumangon ka pa rin. Marahil ang unang gawain ng pag-alaala ay hindi ang pagbilang ng malalaking sagot kundi ang pagpansin sa hindi naluma.

Ang Interteksto

Matagal pagkatapos ni Moises, sinabi ng propetang si Oseas ang eksaktong pangyayaring binalaan dito: nabusog ang bayan, at nang mabusog, nagmataas ang kanilang puso at kinalimutan ang Diyos. Hindi propesiyang natupad nang aksidente iyon; babala itong hindi pinakinggan. Sa kabilang dako, may naglakad sa ilang at nagutom at hindi kinalimutan. Nang alukin siyang gawing tinapay ang bato, ang sagot niya ay ang taludtod na ito mismo. Dalawang tugon sa iisang pagsusulit, at nasa pagitan nito ang ating buhay. Napapansin mo ba na hindi tayo pinipili ng teksto ng ikatlong daan, ang neutral na paglimot? Ang paglimot dito ay palaging paglipat ng pagsamba, hindi kawalan nito.

Ang Tanong

Paano nagiging isang Ama na tumutuwid ang Diyos na sa dulo ng kabanata ay nagsasabing "kayo'y tunay na mapupuksa"? Nagsimula tayo sa isang larawang malambot, ang magulang na nagdidisiplina para sa ikabubuti ng anak, at natapos sa isang banta na kasingbigat ng ginawa sa mga bansang pinalayas. Hindi pinapalambot ng teksto ang sarili nito. Marahil ito ang punto: sa isang tipan, ang paglimot ay hindi pagkakalimot lamang kundi pagtalikod, at hindi maliit na bagay ang talikuran ang Isang naglabas sa iyo mula sa tahanan ng pagkaalipin. Pero hindi ito nagiging madali sa pandinig. May bahagi ng Diyos na hindi natin masupil sa ating panlasa. Tumigil tayo doon nang hindi umaalis.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong nakaraan na tila disyerto ang hindi mo pa nabalikan bilang lugar kung saan ka pinakain?

Saan sa iyong buhay ngayon pinakamadali mong makalimot dahil hindi ka kulang sa anuman?