Ester 10

Ang Teksto

Nagtatapos ang aklat ni Ester hindi sa isang pagdiriwang kundi sa isang buwis. Nagpataw si Haring Ahasuero ng buwis sa lupain at sa mga lupang baybayin, at ang kanyang mga gawa ay naitala sa mga aklat ng kasaysayan ng Media at Persia. Pagkatapos, sa tatlong maikling talata, itinaas ang pangalan ng isang Judiong dayuhan: si Mordecai, pangalawa na sa hari, dakila sa gitna ng kanyang bayan, "sapagkat hinahangad niya ang kapakanan ng kanyang lahi, at siya ay nagsalita para sa kapayapaan ng lahat ng kanyang lahi." Walang himala sa huling kabanata. Walang tinig mula sa langit. May isang tao lamang na, nang mabigyan ng kapangyarihan, ginamit iyon para sa iba.

Ang Ubod

Mapanlinlang ang katahimikan ng kabanatang ito. Hindi binabanggit ng buong aklat ni Ester ang pangalan ng Diyos, at hindi rin binabanggit sa dulo. Ang natitira ay isang buhay na nagsasalita para sa kanya. Ang pagsukat ng Kasulatan sa isang taong may kapangyarihan ay hindi ang laki ng kanyang tanggapan kundi ang direksyon ng kanyang atensyon. Nakasulat ang kadakilaan ni Ahasuero sa mga talaan ng hari; nakasulat ang kadakilaan ni Mordecai sa kaligtasan ng mga taong hindi kailanman makakabayad sa kanya. Ganito gumagalawa ang kaharian ng Diyos sa mundo: hindi sa pag-agaw ng trono, kundi sa pagpasok ng isang taong tapat sa loob ng makina ng imperyo at pagbaling ng kanyang posisyon patungo sa mga mahihina.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May pamilyar na tunog ang huling talata. Si Jose, pangalawa kay Faraon, nagtabi ng butil para sa buhay ng marami. Si Daniel sa korte ng Babilonia. At ngayon si Mordecai sa Susa. Paulit-ulit na inilalagay ng Diyos ang kanyang bayan sa loob ng mga imperyong hindi nagmamahal sa kanila, at doon sila naging tulay ng kaligtasan. Ang linyang ito ay tumutuloy hanggang sa isang Judio na naging "pangalawa" sa walang katulad na paraan: hindi lamang siya nagsalita para sa kapayapaan ng kanyang bayan, siya ang naging kapayapaan, at binayaran iyon ng kanyang katawan. Si Mordecai ay anino; hindi siya namatay para sa kanyang bayan. Ngunit ang hugis ng anino ay totoo, at ang liwanag ay nagmumula kay Cristo.

Ang Salamin

Tanungin natin ang sarili nang tuwiran: sino ang may pakinabang sa iyong posisyon? Mayroon kang kapangyarihan, kahit maliit. Ikaw ang nagsasaayos ng skedyul sa trabaho. Ikaw ang nagdedesisyon kung kanino mapupunta ang budget ng ministeryo. Ikaw ang nagsasabi kung sino ang mananatiling tahimik sa hapag ng pamilya. Ang tanong ay hindi kung gagamitin mo ang kapangyarihang iyon, kundi para kanino. Madaling hangarin ang kapakanan ng lahi kapag naririnig iyon sa pulpito; mahirap kapag ang ibig sabihin nito ay hindi mo kunin ang promosyon na kailangan ng iba, o magsalita para sa isang katrabahong walang kakampi sa miting. Nagsalita si Mordecai; hindi siya nanatiling nasa loob. Ang katahimikan ng may kapangyarihan ay palaging isang desisyon.

Ang Mga Unang Mambabasa

Isipin ang mga Judiong nakarinig nito, ilang dekada matapos ang mga pangyayari, malayo pa rin sa Jerusalem, nagbabayad ng buwis kay Persia. Ang talata tungkol sa buwis ay hindi walang saysay: nananatili ang imperyo, patuloy ang paniningil, hindi natapos ang pagkabihag. Wala silang templo sa Susa, walang hari mula sa lipi ni David, walang propeta. Ang kanilang tanong ay hindi teoretikal: paano kami mananatiling bayan ng Diyos kapag walang nagbago sa labas? Ang sagot ng aklat ay mapagpakumbaba at masakit sa parehong sandali. Hindi mawawasak ang Susa. Ngunit may isang Mordecai sa loob nito, at may Diyos na hindi nagpapakilala sa pangalan ngunit hindi rin nawawala.

Ang Tanong

Bakit walang pananalangin, walang pagbabalik sa Jerusalem, walang pagsamba sa dulo ng aklat na ito? Nagtatapos si Mordecai bilang isang mataas na opisyal ng isang paganong hari, nagpapatupad ng mga buwis ng imperyong pumatay sa kanyang mga ninuno. Hindi ito ipinapaliwanag ng teksto, at hindi tayo dapat magmadaling paganda. Marahil ito ang pinakamatapat na larawan ng buhay ng pananampalataya sa isang mundong hindi pa naaayos: nagtatrabaho ka sa loob ng mga sistemang hindi mo lubos na maipagtatanggol, at ginagawa mo ang mabuti mula roon. Hindi malinaw ang linya sa pagitan ng katapatan at kompromiso, at hindi ito nililinaw ng aklat para sa atin. Ang tanging ibinibigay nito ay isang sukatan: hinangad ba mo ang kapakanan ng iba, o ang sa iyo?

Ang Ugnayan sa Iba pang Kasulatan

Sinabi ng Panginoon sa mga bihag sa Babilonia: hanapin ninyo ang kapayapaan ng lungsod, sapagkat sa kapayapaan niyon ay makakasumpong kayo ng kapayapaan. Iyon ang ginawa ni Mordecai, ngunit ipinalawig: hinangad niya ang kapakanan ng kanyang bayan sa loob ng lungsod na hindi sa kanila. At kapag sinabi ni Pablo na ang mga namumuno ay dapat mamuno nang may kasipagan at ang mga malalakas ay dapat magdala ng mga mahihina, iisang ugat ang ipinapakita: ang kapangyarihan sa Kasulatan ay hindi kalayaan kundi pananagutan. Nakasulat man o hindi ang iyong pangalan sa anumang talaan, tinitignan ng Diyos ang parehong bagay na kanyang tinignan sa Susa.

Pagninilay

Sino ngayon ang umaasa sa iyong desisyon nang hindi mo namamalayan, at ano ang hinahangad mo para sa kanya?

Saang bahagi ng buhay mo ka tahimik dahil mas mura ang katahimikan kaysa sa pagsasalita?