Genesis 19

Ang Tarangkahan ng Sodoma

Nakaupo si Lot sa tarangkahan. Isang maliit na detalye, madaling lampasan, ngunit sa daigdig ng lumang Silangan, ang tarangkahan ay hindi lugar ng mga naglilibang. Doon nakaupo ang mga hukom, ang mga matatanda, ang mga nagdedesisyon para sa lungsod. Si Lot, ang pamangkin ni Abraham na dating naglipat-lipat ng tolda, ay naging tao ng lungsod. Doon siya nakikita ng dalawang estranghero. At doon nagsimula ang isang gabi na winasak ang lahat.

Ang Teksto

Dumating ang dalawang anghel sa Sodoma. Pinatuloy sila ni Lot, ngunit pinaligiran ng mga kalalakihan ng lungsod ang bahay, humihingi ng sipingan sa mga bisita. Iniligtas ng mga anghel si Lot at ang kaniyang pamilya bago pumaulan ng asupre at apoy ang Panginoon sa Sodoma at Gomora. Lumingon ang asawa ni Lot at naging haligi ng asin. Sa dulo, sa isang kuweba sa bundok, nabuntis ng kanilang ama ang dalawang anak na babae ni Lot.

Ang Ubod

Ang kabanatang ito ay hindi lang tungkol sa kaparusahan. Ito ay tungkol sa kung ano ang nangyayari kapag ang isang lugar ay tumigil na tumingin sa sarili nito, kapag ang karahasan laban sa panauhin ay naging normal, kapag ang biro sa kamatayan ay hindi na biro. "Napakarami na ng paratang sa kanila sa harap ni Yahweh," sabi ng mga anghel. May tumutunog na iyak mula sa lupa na naririnig ng Diyos, kahit tayo hindi na. Iyon ang unang salita ng tekstong ito: hindi kaparusahan kundi pakikinig. Nakikinig ang Diyos sa isang bagay na matagal nang tinatalikuran ng lungsod. At kapag nakinig na siya, kumikilos siya.

Ang Ugnay

Naalala ng Diyos si Abraham, sabi sa talata 29. Iyan ang bakod na nakapaligid sa buong kabanata. Habang lumiliyab ang Sodoma, isang tao sa isa pang bundok ang nakiusap sa Diyos para sa lungsod na iyon. Ang pamamagitan ni Abraham sa Genesis 18 ay hindi walang bunga: si Lot ay nailigtas hindi dahil siya ay banal kundi dahil naalala ng Diyos ang isang tao na nagsalita para sa kaniya. Dito na naiiskitsa ang anino ng ibang Tagapamagitan, na tatayo sa harap ng Ama at magsasalita para sa mga hindi karapat-dapat. Iniligtas si Lot sa gitna ng kapahamakan, hindi dahil sa kaniyang kabutihan, kundi dahil sa habag ng Diyos na alalahanin ang isang kaibigan.

Ang Salamin

May isang bagay na nakababahalang totoo sa larawan ni Lot. Hindi siya masamang tao. Pinapasok niya ang mga estranghero, tumatanggi siya sa karahasan, sinusubukan niyang magbigay-babala sa kaniyang mga manugang. Ngunit ang kaniyang mga manugang ay nagtawa lang: "tila ba nagbibiro lang siya." Ilang taon siyang nanirahan sa Sodoma, at wala nang naniniwala sa kaniya kapag nagsalita siya tungkol sa Diyos. Iyan ang totoong parusa bago pa dumating ang asupre. Nakatira ka ba sa isang lugar, isang trabaho, isang pamilya kung saan ang iyong pananampalataya ay naging biro na lamang? Nag-alinlangan din si Lot pagkatapos ng lahat ng iyon, kaya kinailangan siyang hilahin ng mga anghel palabas ng lungsod. Minsan hindi tayo naliligtas dahil gusto natin. Hinila tayo palabas.

Ang Interteksto

Sinabi mismo ni Jesus, "gaya ng nangyari sa mga araw ni Lot" (Lucas 17), pagkatapos ay iniutos niya, "Alalahanin ninyo ang asawa ni Lot." Isang maiksing pangungusap, isang buong sermon. Ang paglingon niya ay hindi lang pagkasabik; iyon ay hindi paniniwala na ang buhay na iniiwan niya ay talagang wasak na. Sa Deuteronomio, ang mga Moabita at Ammonita, na isinilang sa kuweba, ay maging mga kaaway ng Israel. Ngunit mula sa hanay ng mga Moabita ay lalabas si Ruth, at mula kay Ruth, si David, at mula kay David, si Cristo. Kahit sa pinakamadilim na sulok ng Genesis 19, may isang linya ng biyaya na sinusundan ng Diyos.

Ang Larawan

Ang mga unang tumanggap sa kuwentong ito ay ang Israel sa daan patungo sa Lupang Pangako, isang bayan na tumatawid sa lupain ng mga Moabita at Ammonita, mga bansang kadugo nila ngunit hindi kaibigan. Naririnig nila ang kabanatang ito na may dobleng tunog: babala tungkol sa mga lungsod na sumusuway sa Diyos, at paliwanag kung saan nanggaling ang mga bansang sumasagabal sa kanilang paglalakbay. Naririnig din nila kung gaano madaling maipit sa kultura na hindi mo napansing hinahayaan ka na nitong lunurin. Sinabi nila sa kanilang sarili: huwag maging tulad ni Lot na naupo sa tarangkahan ng Sodoma.

Ang Detalye

"Nag-alinlangan siya." Talata 16. Alam ni Lot na darating ang apoy. Sinabihan siya ng mga anghel. Sinabihan niya ang kaniyang mga manugang. Ngunit nang oras na para umalis, huminto siya. Mahabag ang Diyos, sabi ng teksto, at hinawakan ng mga anghel ang kaniyang kamay. Iyan ang kalooban ng biyaya sa kabanatang ito: hindi ang lakas ng pananampalataya ni Lot, kundi ang lakas ng kamay na humila sa kaniya. May mga sandali sa buhay na hindi tayo nakakalayo sa pamamagitan ng ating desisyon. Naipit tayo. May kumapit sa ating kamay. At iyon, sa dulo, ang naging kaligtasan.

Pagninilay

Saang tarangkahan ako nakaupo ngayon, saang lungsod ako nakikibahagi sa mga desisyon na hindi ko na pinag-iisipan?

Kailan ako huling nag-alinlangan tulad ni Lot, at sino ang hinawakan ng Diyos sa aking kamay para hilahin ako palabas?