Exodo 3:3

Ang Teksto

Nakita ni Moises ang isang bagay na hindi dapat mangyari: isang mababang puno na nagliliyab ngunit hindi natutupok. At sa halip na tumakbo o magkibit-balikat, sinabi niya sa sarili niya, "Lilingon ako at titingnan ang kahanga-hangang bagay na ito, bakit ang puno ay hindi nasusunog." Isang pangungusap lamang ito, isang desisyon ng isang pastol sa gitna ng ilang: lilihis ako sa daan, titigil ako, titingnan ko. Wala pang tinig mula sa apoy. Wala pang utos, wala pang pangalan, wala pang pangako tungkol sa Ehipto. Mayroon lamang isang tao na pumihit ang ulo at ang paa patungo sa isang bagay na hindi niya maipaliwanag. At sa susunod na talata, ang paglingon na iyon ang mismong nakita ng Diyos bago siya nagsalita.

Ang Puso ng Teksto

Mapanganib ang isiping ang paglingon ni Moises ang naging dahilan ng pagpapakita ng Diyos. Hindi. Nauna ang apoy bago ang pagtingin; ang anghel ni Yahweh ang nagpakita, hindi si Moises ang nakatuklas. Pero may tunay na binibigyang-halaga ang teksto: ang Diyos na nagsasalita ay ang Diyos na naghihintay ng tugon. "Nang makita ni Yahweh na lumingon si Moises," saka siya tumawag. Ang biyaya ay laging una, ngunit hindi nito pinapatay ang pananagutan ng tao na tumigil at makinig. At pansinin kung ano ang nagpahinto kay Moises: hindi kidlat sa langit kundi isang tuyong halaman sa disyerto na hindi nauubos ng apoy. Ganito lumapit ang Diyos ng Israel, sa maliit, sa karaniwan, sa hindi kapansin-pansin, sa paraang kailangan mong lumihis sa dinaraanan mo para makita.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Isang apoy na naninirahan sa isang bagay na madaling masunog, at hindi ito winawasak. Iyon ang tanong na hindi mabitiwan ni Moises, at iyon din ang tanong na sinasagot ng buong Kasulatan. Sa Sinai, ang banal na presensiya ay dumarating na may usok at panginginig; kapag lumapit ang tao nang walang paanyaya, namamatay siya. Ngunit dito, sa isang tuyong halaman ng disyerto, tumira ang Diyos nang hindi tumutupok. Ganito rin ang misteryo ng Pasko: ang kapuspusan ng Diyos sa isang sanggol na laman at dugo, ang kabanalan na hindi sumusunog kundi sumasama. At hindi nagkataon na si Jesus mismo ang bumalik sa eksenang ito nang tanungin siya tungkol sa muling pagkabuhay, itinuro niya ang mababang puno at ang pangalang sinabi roon: ang Diyos ni Abraham, ni Isaac, ni Jacob. Ang apoy na hindi umuubos ay ang apoy na nagbubuhay ng mga patay.

Ang Salamin

May isang uri ng katigasan na hindi galing sa pagkakasala kundi sa pagod. Alam mo ang ruta: gising, trapiko, mga mensahe sa trabaho, hapunan, ulit bukas. Apatnapung taon nang inaakay ni Moises ang kawan sa parehong mga bato. Ang nakakatakot, hindi na tayo tumitigil dahil wala nang bago, kundi dahil natutunan nating huwag lumihis. Ang paglihis ay may presyo: mahuhuli ka, magkakalat ang iskedyul, mapipilitang haharapin ang isang bagay na hindi mo kontrolado. At doon nakatago ang totoo nating takot: baka kausapin tayo ng Diyos at may hingin siya. Mas ligtas ang mabilis na daan. Ngayong araw, pumili ng isang gawaing lagi mong minamadali, ang paghuhugas ng pinggan, ang paglalakad papunta sa sakayan, at tumigil doon ng limang minuto nang walang telepono, at sabihin nang malakas: "Lilingon ako at titingnan."

Ang Detalye

Ang salitang Hebreo sa likod ng "lilingon ako" ay sur, na ang literal na kahulugan ay lumihis, umalis sa dinaraanan, iwan ang landas. Hindi ito simpleng pagpihit ng leeg. Isa itong pagbabago ng direksiyon ng katawan, ng oras, ng araw. May kawan si Moises na hindi kaniya; may pananagutan siya sa biyenan niyang pari ng Midian. Ang lumihis ay nangangahulugang iwanan sandali ang tungkulin para sa isang bagay na walang garantiya. At ang parehong ugat na salita ang gagamitin sa kuwento ng Israel para sa pagtalikod sa masamang landas. Dito, ang paglihis ay hindi pagsuway kundi simula ng pagsunod. Kung minsan, ang unang hakbang patungo sa Diyos ay ang pagtigil sa daang matagal mo nang tinatahak nang hindi mo na iniisip.

Konteksto

Si Moises ay apatnapung taon nang takas. Isinilang na Hebreo, pinalaki bilang taga-palasyo, at ngayon ay pastol ng tupa ng ibang tao sa Midian, isang trabahong kinasusuklaman ng mga Ehipsiyo. Wala siyang lupa, walang pangalan, walang misyon. Ang naghihintay sa kaniya sa Ehipto ay hatol ng kamatayan; ang naghihintay sa kaniya sa disyerto ay ang parehong ruta araw-araw. Dinala niya ang kawan "sa malayong dako ng ilang," sa Horeb, na tinatawag na ng teksto na "ang bundok ng Diyos" kahit wala pang nangyayari roon. Samantala, sa Ehipto, may bayang dumaraing sa ilalim ng mahihigpit na tagapangasiwa. Dalawang mundo na magkalayo, at ang tanging tulay ay isang halamang nagliliyab at isang lalaking pumayag na lumihis.

Ang Larawan ng Unang Nakarinig

Isipin ang mga Israelita na unang nakarinig nito, mga taong lumaya na, nakatayo mismo sa paanan ng bundok na iyon o naglalakbay palayo rito. Para sa kanila, hindi ito kuwento ng isang misteryosong himala kundi ang kanilang sariling larawan. Sila ang mababang puno: maliit, tuyot, walang halaga sa mata ng mga imperyo, at matagal nang nasa apoy ng pang-aalipin. Ang sinasabi ng kuwento sa kanila ay hindi "iwasan ninyo ang apoy" kundi "hindi kayo natupok, dahil ang Diyos mismo ang nasa gitna ninyo." Ang henerasyong nakaligtas sa Ehipto ay alam kung gaano kalapit sila sa pagkaubos. Narinig nila rito ang unang bulong ng isang pangako: ang presensiya ng Diyos sa gitna ng nagniningas na bayan ay hindi wawasak, kundi magliligtas.

Pagninilay

Anong ruta sa buhay mo ang matagal mo nang tinatahak nang hindi na lumilingon, at ano ang natatakot kang matagpuan kung titigil ka?

Kung ang apoy na hindi tumutupok ay larawan ng Diyos na sumasama nang hindi winawasak, saan sa buhay mo kailangan mong marinig na hindi ka niya uubusin?