Ezekiel 20

Ang Teksto

Dumating ang mga nakatatanda ng Israel sa bahay ni Ezekiel sa Babilonia upang sumangguni kay Yahweh, at tumanggap sila ng isang sagot na parang pinto na isinara sa kanilang mukha: "hindi ninyo ako mapagsasanggunian!" Sa halip na payo, binigyan sila ng kasaysayan: tatlong yugto ng paghihimagsik sa Egipto, sa ilang, at sa lupaing ipinangako, kung saan paulit-ulit na nagbanta ang Diyos ng matinding galit ngunit paulit-ulit ding umurong, hindi dahil sa pagsisisi ng bayan kundi "alang-alang sa aking pangalan." Nagtatapos ang kabanata sa isang bagong exodo: titipunin niya sila mula sa mga bansa, dadalhin sa ilang, hahatulan nang harap-harapan, at tatanggapin sila "na parang mabangong insenso."

Ang Puso Nito

Limang beses sa kabanatang ito, ang dahilan ng pagligtas ng Diyos ay hindi ang kalagayan ng Israel kundi ang kaniyang sariling pangalan. Ito ang pinakahubad na pagtatanghal ng biyaya sa buong Lumang Tipan: hindi sinasabi dito na may natirang mabuti sa bayan na sulit iligtas. Wala. Sumamba sila sa mga diyus-diyosan ng Egipto bago pa man sila lumabas. Ang tanging gaanan ng kaligtasan ay ang katapatan ng Diyos sa kaniyang sarili. Mapanganib ito, dahil tinatanggal nito ang bawat paraan natin upang kunin ang kredito. Ngunit ito rin ang tanging matibay na pundasyon: kung ang pag-ibig ng Diyos ay nakasalalay sa kaniyang pangalan at hindi sa ating pagganap, hindi ito mapapaurong ng ating pagkabigo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang istruktura ng kabanata, paghihimagsik na sinusundan ng pagliligtas alang-alang sa pangalan ng Diyos, ay ang balangkas ng buong kasaysayan ng kaligtasan. Dinadala tayo nito diretso sa panalangin ni Jesus sa Juan 17, kung saan sinabi niya sa Ama, "ipinakilala ko ang iyong pangalan," at sa krus kung saan ang pangalang iyon ay dinala sa dakong pinakamadilim. Ang bagong exodo sa talatang 34 hanggang 38 ay hindi natupad sa pagbabalik mula sa Babilonia lamang; ang pagtitipon mula sa mga bansa, ang paghatol nang harap-harapan, ang pagdadala "sa bigkis ng tipan," ay nakikilala natin sa gawain ni Cristo na tumitipon ng isang bayan mula sa bawat lahi. Ang pangakong "tatanggapin ko kayo na parang mabangong insenso" ay hindi makapapasok nang walang isang handog na tunay na tinanggap.

Ang Salamin

May kakaibang kalayaan sa talatang 43: kapag naibalik na sila, saka pa lamang nila makikita nang buo kung gaano sila naging marumi. Ang pagsisisi ay sumusunod sa biyaya, hindi nauuna rito. Marami sa atin ang baligtad ang pagkakaintindi: hinihintay nating maayos ang ating sarili bago lumapit, kaya nananatili tayong nakatayo sa pintuan tulad ng mga nakatatanda, naghahanap ng salita ngunit hindi handang bitawan ang mga diyus-diyosan sa ating bulsa. At ang diyus-diyosan ngayon ay hindi kahoy at bato kundi ang katiyakang binibigay ng naipong pera, ang reputasyon sa trabaho, ang anak na kailangang magtagumpay upang maging makabuluhan ang buhay natin. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang bagay na kinakatakutan mong mawala nang higit pa sa pagkawala ng Diyos, at sabihin nang malakas, "Ikaw si Yahweh na aking Diyos."

Ang Larawan ng mga Nakikinig

Mga tapon ang mga nakikinig, mga taong nawalan na ng templo, lupain, at hari. Ang kanilang natural na konklusyon ay: pinabayaan na tayo ng Diyos, kaya maaari na tayong "tularan ang ibang bansa" (talata 32). Ganoon nga ang gusto ng maraming Judio sa Babilonia, magpatangay na lamang sa kulturang Babilonyano. Para sa kanila, ang pagbanggit sa Araw ng Pamamahinga ay hindi tungkol sa patakaran sa Linggo kundi tungkol sa pagkakakilanlan: ito ang tanging nakikitang palatandaan na natira sa kanila nang wala nang templo. At ang pagtanggi ng Diyos na sagutin ang kanilang tanong ay mas nakakasakit sa kanila kaysa sa atin, dahil ang paghingi ng patnubay sa propeta ang huling gamot nila. Gayunman, ang kabanata ay nagtatapos sa pangakong tatanggapin sila; iyon ang naririnig nila.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos mismo ang gumagalaw sa buong kabanata, at nakakagulat ang paglalarawan sa kaniya. Siya ay galit, paulit-ulit na "ipinasya kong ibuhos sa kanila ang aking matinding galit," ngunit laging may sumusunod: "ngunit binawi ko ang aking kamay." At sa talatang 17, isang pangungusap na bihirang mapansin: "nahabag ang aking mata sa kanila." Hindi ito isang Diyos na walang damdamin na nagpapatupad ng batas. Siya ay nasasaktan, nagagalit, nahahabag, at nananatiling tapat, lahat nang sabay. Ang kaniyang kabanalan ay hindi malamig na pagkakahiwalay kundi isang nag-aapoy na pagmamalasakit sa kaniyang sariling pangalan at sa bayang dala ng pangalang iyon. Ang Diyos na ito ay hindi ligtas, ngunit siya ay mapagkakatiwalaan.

Ang Detalye

Walong beses sinasabi ng Diyos na "itinaas ko ang aking kamay upang manumpa." Sa Hebreo, ang literal na ibig sabihin ay "itinaas ko ang aking kamay," ang galaw ng isang taong nanunumpa. Pansinin kung ano ang isinusumpa niya: kapwa ang pangako ng lupain (talata 6) at ang pagkakalat sa mga bansa (talata 23). Ang parehong itinaas na kamay ay nagdadala ng pagpapala at ng paghatol. Pagkatapos, sa talatang 33 at 34, bumalik ang parehong imahe: "nakataas na braso," ngayon bilang paglalarawan kung paano niya muling ilalabas ang kaniyang bayan. Ang kamay na nagbanta ang siya ring kamay na magtitipon. Walang ibang Diyos sa likod ng Diyos na ito; iisa ang kamay, at kahit ang paghatol ay bahagi ng kaniyang pagtatapos sa sinimulan niya.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon hinihintay mong maging karapat-dapat ka muna bago lumapit sa Diyos, gayong sinasabi ng kabanatang ito na baligtad ang pagkakasunod?

Kung tunay na "alang-alang sa aking pangalan" ang tanging dahilan ng iyong kaligtasan, ano ang nawawala sa iyo, at ano ang natatanggap mo?