EZRA 5

Ang Teksto

Pagkatapos ng labimpitong taong pagkakatigil ng gawain, dalawang propeta, sina Hagai at Zacarias, ang nagsalita sa mga Judio, at bumangon sina Zerubabel at Josue at muling itinayo ang templo. Agad dumating ang gobernador ng lalawigan sa ibayo ng Ilog na si Tatenai kasama ang kaniyang mga opisyal, at nagtanong ng dalawang bagay na nakakatakot: sino ang nagbigay ng pahintulot, at ano ang mga pangalan ninyo. Sumulat sila ng ulat kay Haring Dario, hiniling na saliksikin ang mga talaan sa Babilonia. At sa gitna ng lahat ng ito, isang maikling pangungusap ang nagbago ng lahat: "ang mata ng Diyos ay nasa mga nakatatanda ng mga Judio."

Ang Puso ng Teksto

Ang buong kabanata ay nakabitin sa talata 5. Hindi pinigilan ng Diyos ang tanong. Hindi niya pinatahimik si Tatenai, hindi niya pinaikli ang proseso, hindi niya pinigilan ang liham na maipadala kay Dario. Ang tanging sinabi ng teksto ay tumingin siya. At sapat na iyon para hindi matigil ang gawain. May malalim na teolohiya rito tungkol sa kung paano gumagalaw ang Diyos sa kasaysayan: hindi laging sa pamamagitan ng pag-alis ng kalaban, kundi sa pamamagitan ng pag-iingat ng kaniyang bayan habang nasa harap ng kalaban. Ang pagtitiwala ay hindi kasiguruhang walang darating na liham. Ang pagtitiwala ay katiyakang may nakatingin habang isinusulat ang liham.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Napakahalaga ng sagot ng mga nakatatanda: "Kami ay mga lingkod ng nag-iisang Diyos ng langit at lupa." Hindi sila nagpakilala sa pamamagitan ng lahi, ranggo, o pahintulot ng hari. At kahit na kasama sa kanilang sagot ang pinakamapait na bahagi ng kanilang kasaysayan, na ginalit ng kanilang mga ninuno ang Diyos at kaya sila naipatapon, hindi nila itinago ito. Inamin nila ang kanilang kabiguan sa harap ng dayuhang gobernador. Ito ang paraan ng biyaya: ang bayan ng Diyos ay laging bayan ng pinatawad. Ang templong itinatayo nila ay tanda ng Diyos na muling nakikipanahan sa mga hindi karapat-dapat, at ang linyang iyon ay dumadaloy hanggang sa Isa na nagsabing gigibain ang templong ito at sa tatlong araw ay itatayo niyang muli.

Ang Salamin

May tanong ni Tatenai na kilala mo: "Ano ang mga pangalan ng mga lalaking gumagawa sa gusaling ito?" Ang paglilista ng pangalan ay laging babala. Nangangahulugan itong may mananagot, may masisisi, may mawawalan ng trabaho. At sa sandaling iyon, ang tukso ay hindi ang takot kundi ang pag-urong: huwag na muna, hintayin natin ang tamang panahon, baka mapansin tayo. Ilang beses mo nang isinuko ang isang tama dahil sa tanong na "sino ka ba para gawin ito?" Sa opisina, sa pamilya, sa simbahan. Ang ginawa ng mga nakatatanda ay hindi tumigil habang naghihintay ng sagot mula kay Dario. Nagpatuloy sila, kahit walang katiyakan. Hindi dahil matapang sila, kundi dahil alam nilang may nakatingin, at ang tinginng iyon ay mas mabigat kaysa sa listahan ni Tatenai.

Ang mga Unang Tagapakinig

Ang unang bumasa nito ay mga Judiong nabubuhay pa rin sa ilalim ng dayuhang kapangyarihan, na nakakaalam kung ano ang pakiramdam ng humingi ng pahintulot para sa sariling pananampalataya. Alam nila ang bigat ng isang liham na papunta sa hari. Alam nila kung gaano katagal ang paghihintay habang sinasaliksik ang mga talaan sa Babilonia. Para sa kanila, ang detalyeng "malalaking bato at ang mga troso" ay hindi teknikal, kundi tanda ng tunay na progreso pagkatapos ng mga taon ng katahimikan. At narinig nila ang kabalintunaan: ang ulat ng kanilang kalaban ay tapat, halos papuri pa nga, "ang gawaing ito ay ginagawa ng lubos at umuusad ng mabuti." Kahit ang sulat ng kaaway ay naglingkod sa layunin ng Diyos.

Konteksto

Nasa taong 520 BC tayo, ikalawang taon ni Dario I. Nakauwi na ang mga tapon mula sa Babilonia mga labing-walong taon nang nakalipas, inilatag ang pundasyon, at pagkatapos ay tumigil sila dahil sa pagsalungat at panghihina ng loob. Ang Jerusalem noon ay maliit, mahirap, at nasa gilid ng isang malawak na imperyo. Si Tatenai ang gobernador ng buong rehiyon sa kanluran ng Eufrates, isang lalaking may tunay na kapangyarihan at may karapatang ipatigil ang anumang gawain. Ang tanong niya ay hindi bastos; legal iyon. At iyon ang nakakatakot. Ang banta sa bayan ng Diyos dito ay hindi karahasan kundi burokrasya, ang mabagal at magalang na kapangyarihan ng dokumento at pahintulot.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay halos hindi nagsasalita. Nagpadala siya ng dalawang propeta sa simula, at pagkatapos ay tumingin. Wala siyang himala rito, walang apoy mula sa langit, walang biglang pagkamatay ng kalaban. Ang kaniyang presensya ay isang mata. Ngunit ang mata ng Diyos sa Kasulatan ay hindi malamig na pagmamasid; ito ay ang tingin ng isang Amang bantay sa kaniyang anak sa gitna ng maraming tao. Ito ang Diyos na kumikilos sa loob ng makina ng imperyo: sa utos ni Ciro, sa liham ni Tatenai, sa arkibo ng Babilonia. Hindi niya sinisira ang sistema; ginagamit niya ito. At iyan ay mas mahirap tiisin kaysa sa himala, dahil kailangan mong maghintay at magtiwala habang tila walang nangyayari.

Pagninilay

Anong tama at mabuting bagay ang tumigil sa iyong buhay dahil may nagtanong ng "sino ka ba para gawin ito?", at ano ang kailangan mong marinig ngayon para muling magsimula?

Kaya mo bang sabihin, tulad ng mga nakatatanda, ang buong totoo tungkol sa iyong nakaraang kabiguan nang hindi ito itinatago, dahil ang pagkakakilanlan mo ay hindi ang iyong rekord kundi ang tingin ng Diyos sa iyo?