EZRA 6

Ang Teksto

Nag-utos si Haring Dario na halungkatin ang mga talaan sa Babilonia, at sa malayong Ecbatana ay natagpuan ang lumang balumbon ni Ciro: totoo nga, may pahintulot ang mga Judio na muling itayo ang templo, at ang kaban ng hari ang magbabayad. Hindi lang pinayagan ni Dario ang gawain; pinagbawalan niya ang mga nakikialam na opisyal at inutusan pa silang magbigay ng toro, butil, asin, alak at langis araw-araw. Natapos ang templo sa ikaanim na taon ng paghahari niya, at ang mga bumalik mula sa pagkakatapon ay nagtalaga ng tahanan ng Diyos nang may kagalakan, naghandog, at nagdiwang ng Paskua at ng Pista ng Tinapay na Walang Pampaalsa.

Ang Puso ng Teksto

May isang linya sa dulo na madaling laktawan: "binigyan sila ni Yahweh ng kagalakan at binago ang puso ng hari ng Asiria." Buong kabanata ay parang kuwento ng burukrasya, ng mga arkibo at sulat at utos, at pagkatapos ay sinasabi ng manunulat kung sino talaga ang gumagalaw sa likod ng lahat: ang Diyos na humahawak sa puso ng isang emperador na hindi man siya kilala sa pangalan. Hindi kumikilos ang Diyos dito sa pamamagitan ng hangin at apoy, kundi sa pamamagitan ng isang balumbon na nakalimutan sa isang silid ng talaan. At iyon ang mabigat na tanong: gaano karaming beses na siyang kumilos sa buhay mo sa isang paraang tila pagkakataon lamang, tila papeles lamang?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Napansin ba mo ang bilang ng mga handog? Isandaang toro, isandaang lalaking tupa, apatnaraang batang tupa, at labindalawang kambing para sa kasalanan, "isa para sa bawat tribu ng Israel." Labindalawa, kahit dalawa o tatlong tribu lang ang talagang nakabalik. Nananalangin ang mga alay para sa isang Israel na wala pa, isang kabuuan na sila mismo ay hindi nakikita. Ganito ang templo: laging mas maliit kaysa sa pangako, laging paalala na hindi pa tapos ang Diyos. At nang tumayo si Jesus sa loob ng gusaling ito at sabihing sisirain niya ito at itatayong muli sa tatlong araw, sinasabi niyang ang tunay na tahanan ay isang katawan, at ang tunay na labindalawa ay tinitipon pa rin hanggang ngayon.

Ang Salamin

May mga gawain sa buhay natin na umaabot ng dalawampung taon: isang anak na dahan-dahang bumabalik, isang pag-aasawa na inaayos, isang utang na binabayaran, isang bokasyon na paulit-ulit na naaantala. Ang templong ito ay ganoon. Nagsimula ito noong panahon ni Ciro at natapos sa panahon ni Dario, at sa pagitan ay may mga taon ng pagtigil, pang-aabala, panghihina ng loob. Hindi sinasabi ng teksto na maganda ang pagkaantala. Sinasabi lang nito na natapos, at natapos sa oras ng Diyos, at kinailangan pa ang mga propeta na si Hagai at Zacarias para manumbalik ang tapang ng mga tao. Ngayon, isulat sa isang piraso ng papel ang isang bagay na sinimulan mo para sa Diyos at tumigil, at sabihin nang malakas sa harap niya ang petsa noong huli mong ginalaw ito.

Ang Tanong

Bakit kailangan ng Diyos ang isang paganong hari para maitayo ang kaniyang tahanan? At bakit humihingi ang hari ng panalangin para sa kaniya at sa kaniyang mga anak, at hindi ito tinututulan ng manunulat? Hindi ito inililinaw ng teksto. Walang paliwanag kung paano nagsasama ang pambihirang kalinisan ng templo at ang pera ng isang emperyo na nagpapabagsak ng mga bansa. Nagbabanta pa nga si Dario ng kakila-kilabot na kamatayan sa lalabag, at hindi tumututol ang teksto. Marahil ito ang tanging paraan para maitayo ang anumang bagay sa mundong ganito: sa mga kamay na hindi malinis, sa ilalim ng mga kapangyarihang hindi natin pinili. Hindi nito pinatatahimik ang kirot, ngunit hindi rin nito hinahayaang maging dahilan ang kirot para huwag magtayo.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga matatandang nakatayo sa pagtatalaga. May nakakaalala pa sa unang templo, at alam nilang maliit ito kumpara doon. Walang kaban ng tipan sa loob, walang ulap ng kaluwalhatian na bumaba gaya noong panahon ni Solomon. Wala ring hari mula sa lipi ni David; ang gobernador lamang at ang mga nakatatanda. At gayunman, sinasabi ng teksto, ginawa nila ito "nang may kagalakan." Iyan ang tunog na hindi natin naririnig kaagad: ang kagalakan ng mga taong marunong nang tumanggap ng kakaunti. Nakahalo sa awitan nila ang luha ng pagkakatapon. Naroon pa rin ang Persia. Ngunit muli nang nasisindihan ang apoy sa altar, at ang Paskua ay hindi na alaala kundi pagkain sa harap nila.

Konteksto

Mga taong 520 hanggang 516 bago si Cristo, sa isang lalawigan ng Persia na tinatawag na "ibayo ng Eufrates," maliit at mahirap at nababalot ng lupang guho. Bagong pinalakas ni Dario I ang kaniyang trono at kailangan niya ng katahimikan sa gawing kanluran, kaya ang paggalang sa mga lokal na relihiyon ay parehong pananampalataya at politika. Ang mga bumalik ay hindi nagtatayo sa bakanteng lupa; may mga kapitbahay silang nagrereklamo, mga opisyal na nagtatanong, mga talaang kayang ipabaliktad ang lahat. Kaya mahalaga ang detalye ng arkibo. Sa isang emperyong tumatakbo sa papel, ang natagpuang balumbon ay parang hatol mula sa langit. Nagtatayo ang Diyos ng kaniyang tahanan sa loob ng makinarya ng imperyo, hindi sa labas nito.

Pagninilay

Alin sa mga "pagkakataon" sa nakaraang taon mo ang maaaring hindi pala pagkakataon, at ano ang gusto ng Diyos na iyong makita doon?

Kaya mo bang magalak sa isang bagay na mas maliit kaysa sa iyong inaasahan, nang hindi nagpapanggap na ito ang inaasahan mo?