Genesis 1:3

Ang Teksto

Sa gitna ng kawalang-anyo, kadiliman, at tubig na walang hangganan, may isang tinig na bumasag sa katahimikan: "Magkaroon ng liwanag." At nagkaroon ng liwanag. Walang pakikipagbuno, walang pagsisikap, walang materyal na hinawakan. Hindi naghanap ng apoy ang Diyos para sindihan ang sanlibutan; nagsalita lamang siya, at ang sinabi niya ay naganap. Sa pagitan ng utos at katuparan ay walang anumang puwang: dalawang sugnay lamang sa Hebreo, at tapos na. Ang unang bagay na ginawa ng Diyos matapos ang pangkalahatang pahayag ng talata 1 ay hindi bundok, hindi dagat, hindi hayop, kundi liwanag, ang pinakaunang bagay na nagpapakita na may nangyayari na nga, at hindi na lamang kadiliman ang laman ng kalaliman.

Ang Ubod

Narito ang pinakamalinaw na larawan ng kung paano kumikilos ang Diyos: sa pamamagitan ng salita. Hindi siya isa sa maraming puwersa sa loob ng sanlibutan, na nakikipagbuno sa magulong tubig gaya ng mga diyos sa mga kuwento ng ibang bansa. Siya ang nasa labas at nasa itaas ng lahat, at ang kaniyang pananalita mismo ang nagbibigay-buhay. Kaya nga ang pananampalataya ay sa pakikinig nagsisimula at hindi sa pagtitig: ang salita ang kumikilos. At tandaan kung ano ang unang hinango niya mula sa wala. Hindi kaayusan, hindi lupa, kundi liwanag, ibig sabihin, kakayahang makita, malaman, makilala. Ang Diyos na nagsasalita ay Diyos na naghahayag. Ang paglikha mismo ay isa nang pagbubunyag: mula sa pagiging lihim ng kadiliman tungo sa liwanag kung saan maaari nang makita ang mukha ng Manlilikha.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Nang isulat ni Juan ang kaniyang ebanghelyo, sinadya niyang balikan ang mismong pariralang ito: sa pasimula, ang Salita, at sa pamamagitan niya nalikha ang lahat, at ang Salitang iyon ang liwanag ng mga tao. Hindi ito malikhaing paglalaro lamang ng imahen. Sinasabi ni Juan na ang tinig na umalingawngaw sa ibabaw ng kalaliman ay may mukha, at nakita natin ang mukhang iyon sa Nazaret. Ang pattern ay nauulit: kung saan may kadiliman, doon nagsasalita ang Diyos, at nagkakaroon ng liwanag. Kaya nga sinabi ni Pablo na ang Diyos na nag-utos sa liwanag na sumilang mula sa kadiliman ang siya ring sumikat sa ating mga puso, upang makilala ang kaniyang kaluwalhatian sa mukha ni Cristo. Ang unang araw ng paglikha at ang araw ng iyong pagkakilala kay Cristo ay iisang gawa ng iisang tinig.

Ang Salamin

May mga panahon na ang buhay mo ay mistulang talata 2: walang anyo, walang laman, tubig na walang pampang. Ang trabahong hindi mo alam kung may patutunguhan pa. Ang pagsasamang matagal nang tahimik sa hapag. Ang anak na hindi mo maabot. Ang katawang nagsisimula nang sumuko. Ang tukso sa ganitong lugar ay isipin na kailangan mong likhain ang sarili mong liwanag, na ikaw ang may pananagutang ayusin ang kaguluhan sa pamamagitan ng lakas ng iyong pagpupunyagi. Sinisira ng talatang ito ang pagmamalaking iyon, at sabay na inaalis ang bigat sa iyong balikat: hindi ka ang tagapaglikha, may isang nagsasalita. Ngayong araw, isulat sa isang piraso ng papel ang isang bagay sa buhay mo na pakiramdam mo ay kadiliman, basahin nang malakas sa ibabaw nito ang "Magkaroon ng liwanag," at ipanalangin ang pangalan ng lugar na iyon.

Konteksto

Ang Genesis 1 ay hindi isinulat bilang ulat ng siyentipiko kundi bilang pambungad ng buong kuwento ng Israel, at binabasa ito ng isang bayang nakatira sa gitna ng mga imperyo na may sariling mga kuwento ng pinagmulan. Sa Babilonia, ipinaliwanag ang sanlibutan bilang bunga ng digmaan ng mga diyos: pinagpira-piraso ang katawan ng halimaw ng dagat, at mula roon ginawa ang kalangitan. Sa Ehipto, ang araw ay diyos na dapat sambahin. Sa gitna ng ganitong mundo, may isang teksto na nagsasabing walang labanan, walang halimaw, walang karibal. Pansinin din: dumating ang liwanag sa unang araw, samantalang ang araw at buwan ay ginawa lamang sa ikaapat. Sinasadya iyon. Ang liwanag ay hindi nagmula sa araw; ang araw ay isang lampara lamang na inilagay ng Diyos.

Ang Profile

Isipin mo ang mga unang nakarinig nito: isang bayang alipin o bihag, maliit, walang hukbo, na nakikita araw-araw ang mga rebulto ng mga diyos ng mga makapangyarihang bansa. Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi abstraktong doktrina kundi pagpapalaya. Ang diyos ng araw na kinatatakutan ng buong Malapit na Silangan ay nabawasan dito sa isang ilaw na sinindihan ng kanilang Diyos. Narinig nila na ang Diyos na nakipagtipan sa kanila ay hindi kailangang makipagbuno sa kaguluhan upang manaig; sapat na ang kaniyang salita. At kung sapat ang kaniyang salita para sa sanlibutan, sapat din iyon para sa isang bayang tila walang anyo at walang laman sa gitna ng kasaysayan.

Ang Pangunahing Tauhan

Isa lamang ang kumikilos dito, at siya ang Diyos. Ang kaniyang unang inilarawang gawa ay hindi pagwasak kundi pagbibigay, at ang kaniyang unang narinig na tinig ay hindi utos sa tao kundi pag-anyaya sa liwanag na umiral. May kalayaan sa pagkilos na ito: walang nag-utos sa kaniya, walang nangailangan, wala siyang kinuhang hilaw na materyal. At hindi rin siya malamig na makina. Sa susunod na talata ay tumitingin siya, at nakita niyang ang liwanag ay kaaya-aya. Ang Diyos na ito ay may kagalakan sa kaniyang ginawa. Ang parehong kalooban na nagpasyang magkaroon ng liwanag ang kalaunang nagpasyang tumungo sa isang sabsaban at sa isang krus, upang magsalita muli sa ating kadiliman.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon mas madalas kang tumitingin kaysa nakikinig, at ano ang sinasabi ng Diyos na matagal mo nang hindi pinapakinggan?

Kung ang liwanag ay pagpapakilala, ano ang nakikita mo ngayon tungkol kay Cristo na hindi mo nakikita noong nakaraang taon?