Genesis 1:2

Ang Teksto

Bago pa man may umaga, may kadiliman. Sinasabi ng talata na ang lupa ay "walang anyo at walang laman," isang daigdig na wala pang hugis at wala pang nilalaman, tulad ng isang bahay na walang pader at walang naninirahan. Sa ibabaw ng kalaliman, ng malalim at tila walang hanggang tubig, nakadapo ang dilim. At sa ibabaw ng katubigang iyon, may isa pang naroroon: "Ang Espiritu ng Diyos ay kumikilos sa ibabaw ng katubigan." Hindi pa nagsasalita ang Diyos. Wala pang liwanag. Pero hindi siya malayo. Naroon na siya, gumagalaw, nakaabang, parang ibong nakabuka ang mga pakpak sa ibabaw ng pugad.

Ang Puso

Pansinin kung ano ang hindi sinasabi ng talata. Hindi nito sinasabi na nakipaglaban ang Diyos sa dagat. Sa mundo ng sinaunang Silangan, ang tubig ang mukha ng kaguluhan, ang lugar ng halimaw at ng kamatayan; sa ibang kuwento ng paglikha, kailangan munang patayin ang dagat bago magkaroon ng mundo. Dito, walang labanan. Ang kalaliman ay tahimik na nakahandusay sa ilalim ng Espiritu na "kumikilos." Ang Hebreong salita rito, merachefet, ay ginagamit para sa agila na humahalimhim sa ibabaw ng kaniyang inakay. Iyon ang unang larawan ng Diyos sa Bibliya: hindi mandirigmang nag-aalangan, kundi tagapag-alagang nagpapapisa ng buhay mula sa walang laman. Ang kaguluhan ay hindi karibal ng Diyos. Materyal lamang ito sa kaniyang mga kamay.

Ang Sinulid

Ang talatang ito ay hindi nag-iisang tagpo; ito ang unang tibok ng isang ritmong paulit-ulit sa Kasulatan. Tuwing may kawalan, doon umaaligid ang Espiritu. Sa pagbaha, dumaan ang hangin ng Diyos sa ibabaw ng tubig at lumitaw muli ang tuyong lupa. Sa Ilog Jordan, nang lumusong si Jesus sa tubig, bumaba ang Espiritu sa anyo ng kalapati, at mula sa basang lupang iyon nagsimula ang bagong sangnilikha. Hindi aksidente ang pagkakasunod: tubig, Espiritu, salita, liwanag. Kaya naman kapag sinasabi ng Bagong Tipan na ang nasa kay Cristo ay "bagong nilalang," hindi iyon patalinghaga lamang. Ang Diyos na humalimhim sa ibabaw ng kalaliman ay ang Diyos pa ring pumapasok sa mga buhay na wala pang hugis at wala pang laman, at doon nagsisimula.

Ang Salamin

May mga bahagi ng buhay natin na tumpak na tumpak ang "walang anyo at walang laman." Ang trabahong tumatakbo pero hindi na nagbibigay-kahulugan. Ang pagsasamang matagal nang tahimik sa hapag-kainan. Ang katawang nagpapahiwatig na hindi na ito kayang gawin ng kasingbilis noon. Ang pananalanging parang nawawala sa hangin. At ang tukso sa mga sandaling iyon ay hindi ang pagdududa sa pag-iral ng Diyos, kundi ang paniwalang wala siya sa ganitong lugar, na darating lang siya kapag may kaayusan na. Sinasalungat ito ng talata. Bago pa man may liwanag, naroon na ang Espiritu, sa ibabaw mismo ng dilim. Hindi siya naghihintay ng maayos na sitwasyon. Ngayon, isulat sa isang piraso ng papel ang isang bahagi ng buhay mong pakiramdam mo'y walang anyo at walang laman, at sabihin nang malakas: "Espiritu ng Diyos, kumikilos ka sa ibabaw nito."

Konteksto

Isipin ang mga Israelitang nasa Babilonia, mga dinakip, mga nakatira sa tabi ng malalaking kanal ng Eufrates. Guho ang templo nila sa Jerusalem. Taon-taon nilang nasasaksihan ang malaking prusisyon ng Bagong Taon sa lansangan ng Babilonia: ang diyos na si Marduk na dinadala sa karo, ang mga pari na muling isinasalaysay kung paano pinaslang ni Marduk ang dagat na si Tiamat at mula sa kaniyang bangkay hinubog ang mundo. Malakas ang eksena: amoy insenso, tambol, korona, at ang mensaheng malinaw, na ang diyos ng imperyo ang diyos ng paglikha. Sa gitna ng amoy at ingay na iyon, may isang bayang may ibang salaysay, walang templo at walang hari, na nagsasabing walang labanan sa simula, tanging ang Diyos at ang kaniyang Espiritu.

Ang Larawan ng Nakinig

Para sa kanila, hindi ito abstraktong pilosopiya tungkol sa pinagmulan ng mundo. Ito ay usapin ng dangal at pag-asa. Sila ang bayang naging "walang anyo at walang laman": nawasak ang lupain, natapon ang mga tao, nawalan ng laman ang bansa. Nang marinig nila ang tungkol sa kalaliman at kadiliman, hindi lamang nila naisip ang unang araw ng mundo; naisip nila ang sariling kalagayan. At nang marinig nila ang Espiritung kumikilos sa ibabaw ng katubigan, ang tanging tinig na hindi natigil kahit sa pinakamadilim na sandali, iyon ang pinakamahalagang balita: kung gayon, kaya ng Diyos na magsimula muli. Walang kaguluhang masyadong malaki para sa kaniya, kahit ang kaguluhan ng Babilonia.

Ang Intertekst

Ginagamit ni propeta Jeremias ang parehong dalawang salitang Hebreo, tohu wabohu, para ilarawan ang lupaing sinalanta ng hukom ng Diyos: tiningnan niya ang lupain, at wala itong anyo at wala itong laman, at ang kalangitan ay walang liwanag. Sinadya ang echo. Ang paghatol ay pagbalik sa kalagayan bago ang unang araw. Kaya nang kalaunan, sa Bagong Tipan, ipinahayag na ang Diyos na nagsabi ng liwanag ay siya ring nagbigay ng liwanag sa mga puso natin sa mukha ni Cristo, hindi iyon paggamit lamang ng magandang larawan. Ipinapahayag nito na ang parehong tinig na nagbasag sa kadiliman ng kalaliman ang bumabasag sa kadiliman sa loob natin, at hindi sa pamamagitan ng dahas kundi sa pamamagitan ng salita.

Pagninilay

Alin sa mga bahagi ng buhay mo ang gusto mong matapos nang mabilis, samantalang maaaring nag-aaligid pa lamang doon ang Espiritu, nagpapapisa, hindi nagmamadali?

Kung ang unang larawan ng Diyos sa Bibliya ay tagapag-alaga at hindi mandirigma, ano ang kailangang baguhin sa paraan ng pananalangin mo sa kaniya sa panahon ng kaguluhan?