Genesis 40

Ang Teksto

Dalawang opisyal ng Ehipto, ang tagahawak ng saro at ang panadero, ay napagalitan ni Paraon at ibinilanggo sa parehong lugar kung saan nakakulong si Jose. Isang gabi, pareho silang nanaginip, at kinaumagahan ay nakita ni Jose na malungkot sila. Ipinaliwanag niya ang kanilang mga panaginip: sa loob ng tatlong araw, ibabalik ang isa sa kanyang katungkulan at bibitayin ang isa. Nangyari nga ito nang eksakto, ngunit ang tagahawak ng saro na pinakiusapan ni Jose na banggitin siya kay Paraon ay "kinalimutan niya ang tungkol sa kanya."

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang parirala na ginamit nang dalawang beses: "itataas ni Paraon ang iyong ulo." Sa tagahawak ng saro, ibig sabihin nito ay pagpapanumbalik sa karangalan. Sa panadero, ibig sabihin nito ay putol na ulo at bangkay na kakainin ng mga ibon. Parehong salita, magkasalungat na kapalaran. Dito pumapasok ang sagot ni Jose sa tanong nila: "Hindi ba ang mga pagpapaliwanag ay nabibilang sa Diyos?" Hindi siya nagpapanggap na manghuhula. Ang sinasabi niya ay walang tao ang makapagsasabi kung saan patungo ang kanyang buhay; nasa Diyos iyon. At ang Diyos na nagsasalita sa bilangguan ay hindi palaging nagsasalita ng magandang balita. Ang katotohanan ay katotohanan, kahit sa panadero.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tatlong araw. Dalawang lalaking hinatulan. Ang isa ay itinaas sa buhay, ang isa ay ibinitin sa puno. At sa gitna nila, isang walang-kasalanang bilanggo na nagsabi, "Dito naman ay wala akong ginawa para ilagay nila ako sa bartolinang ito." Hindi ito alegoryang pinilit; ito ang hugis ng kuwento. Sinasabi ng Deuteronomio na sinumpa ang sinumang ibinitin sa puno, at inako ni Pablo ang larawang iyon para ipaliwanag ang krus. Si Jose ay hindi ang bibitayin dito, ngunit siya ang nasa gitna ng dalawang kapalaran, nagdadala ng salita ng Diyos nang hindi siya pinalalaya ng salitang iyon. Ang katapatan niya sa loob ng kulungan ang magbubukas ng daan para sa pagkain ng buong mundo sa kabanata 41, at para sa kaligtasan ng pamilyang nagbenta sa kanya.

Ang Salamin

May nagawa ka na bang mabuti na walang nakaalala? Tinulungan mo ang kasamahan sa trabaho na nasa bingit ng pagkakatanggal, at nang makaahon siya ay hindi ka na niya binanggit. Inalagaan mo ang magulang habang ang kapatid mo ay abala, at ang kapatid mo pa ang pinasalamatan. Ganito ang huling taludtod ng kabanatang ito: "kinalimutan niya ang tungkol sa kanya." Masakit basahin dahil pamilyar. At hindi inaalis ng teksto ang sakit; dalawang taon pang mauupo si Jose doon. Pero tingnan kung ano ang ginawa niya bago siya nakalimutan: "dumating si Jose sa kanila at sila ay nakita niya." Nakita niya. Tinanong niya, "Bakit kayo labis na malungkot ngayong araw na ito?" Siya ang bilanggo, pero siya ang nagtanong. Ngayong araw, pumili ka ng isang tao na kanina mo pa napapansing mabigat ang mukha, at tanungin mo nang diretso, hindi sa text, kundi harapan o sa tawag: bakit ka malungkot? Pagkatapos ay manahimik ka at makinig.

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa mga Israelitang unang nakarinig nito, ang salitang "inagaw palabas sa lupain ng mga Hebreo" ay tumutusok. Sila mismo ay inagaw papasok sa Ehipto, naging alipin sa parehong lupain, at humingi ng tulong sa Diyos nang mga dantaon. Ang bilangguan ni Jose ay larawan ng kanilang buong kasaysayan: inosente, nakakulong, nakalimutan. At narinig nila ang pangalan ng mga opisyal na mataas sa korte ng Paraon, ang dalawang posisyon na pinakamalapit sa katawan ng hari, tagapaghawak ng kanyang inumin at tagapagluto ng kanyang pagkain. Ang mga taong may hawak ng buhay ng Paraon ay nasa iisang bilangguan kasama ang aliping Hebreo. Para sa isang bayang alipin, iyon ay hindi kaunting aliw.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Tatlong tinig ang nagsasalita sa kabanatang ito mula sa ibang bahagi ng Kasulatan. Una, si Jose mismo sa Genesis 37: siya ang nanaginip noon at ang kanyang mga kapatid ang nagalit; ngayon siya ang tagapagpaliwanag ng panaginip ng iba, at hindi pa rin natutupad ang sarili niyang panaginip. Pangalawa, si Daniel sa korte ng Babilonia, na sinabi rin sa harap ng hari na ang hiwaga ay nabibilang sa Diyos at hindi sa karunungan ng tao; dalawang bihag, dalawang imperyo, iisang pahayag: hindi nakakulong ang Diyos sa trono ng mga hari. Pangatlo, at pinakamatindi, ang dalawang lalaking ipinako sa magkabilang tabi ni Jesus, na ang isa ay naalala at ang isa ay hindi. "Isipin mo ako," pakiusap ni Jose. Hindi siya naalala ng tao. Ngunit ang hiling na iyon, sa Lucas, ay naaabot ng isang tao na hindi kailanman nakakalimot.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jose sa kabanatang ito ay nasa pinakamababang punto ng kanyang buhay, at doon siya pinakamaliwanag. Alipin siya sa isang bilangguan, ngunit itinalaga siyang tagapaglingkod ng dalawang pinakamataas na bilanggo, at tinupad niya ito nang buong puso. Hindi siya masungit. Hindi siya nagpakabaon sa sariling kapaitan nang hindi niya makita ang kalungkutan ng iba. Pero hindi rin siya banal na robot: humingi siya ng tulong, inulit niya ang kanyang kawalang-kasalanan, umasa siya sa koneksiyon. At nabigo iyon. Dito nagsisimula ang pagkakaiba sa pagitan ng pananampalataya at diskarte. Patuloy na gagamitin ng Diyos ang kakayahan ni Jose, ngunit sa oras ng Diyos at hindi sa pamamagitan ng utang na loob ng isang nakalimot na opisyal.

Pagninilay

Sino ang nasa paligid mo na malungkot ngayong araw, at kailan mo huling tinanong kung bakit?

Saan ka naghihintay ng isang tao na alalahanin ka, gayong ang hinihintay mo talaga ay pagkilos ng Diyos?