Genesis 37:5

Ang Teksto

Nanaginip si Jose, at sa halip na itago ito sa sarili, sinabi niya agad sa kanyang mga kapatid kung ano ang nakita niya sa gabi. Ang resulta ay hindi paghanga kundi dagdag na galit: "Lalo pa nila siyang kinamuhia." Isang pangungusap lamang, pero dito nagsisimulang gumulong ang bato na hindi na mapipigilan hanggang sa isang balon sa disyerto at sa isang karawang patungong Ehipto.

Tandaan ang eksena: isang tolda sa Canaan, mga lalaking amoy tupa at alikabok, pagod mula sa pastulan, at ang bunsong paborito na suot ang damit na hindi pangtrabaho. Sa gayong silid, walang panaginip na inosente. Ang pagsasalaysay ni Jose ay hindi pagbabahagi; sa pandinig ng kanyang mga kapatid, ito ay isang pag-aangkin.

Ang Puso Nito

Sa mundo ng mga unang tagapakinig, ang panaginip ay hindi personal na emosyon o pagproseso ng isip. Ito ay daanan ng salita mula sa langit. Ang mga hari ng Ehipto at Mesopotamia ay may mga bihasang tagapaliwanag ng panaginip sa palasyo, dahil ang panaginip ay itinuturing na pampublikong mensahe tungkol sa kinabukasan. Kaya ang sinasabi ng tekstong ito ay hindi lamang "may pinangarap na bata." Ang sinasabi nito ay: nagsalita ang Diyos, at nagsalita siya sa pinakamababa sa pamilya, sa pinakabata, sa pinakakinaiinisan.

At narito ang nakakagalit na bahagi. Hindi pinili ng Diyos ang panganay na si Ruben, ni ang malakas na si Juda, kundi ang batang suot ang paborito ng ama. Ang biyaya ay walang pakialam sa pagkakasunod-sunod ng kapanganakan, at iyon mismo ang naglalabas ng poot sa puso ng tao. Hindi pinalambot ng pahayag ang pamilya; inilantad nito ang laman nito.

Ang Sinulid sa Malaking Kuwento

Ang panaginip na ito ay hindi hiwalay na insidente; isa itong tahi sa mahabang tela ng pangako. Mula pa kay Abraham, ang kasaysayan ng pamilyang ito ay kasaysayan ng pagpili ng Diyos na laging sumasalungat sa inaasahan ng tao: ang nakababata kaysa sa panganay, ang mahina kaysa sa malakas. Si Jacob mismo, ang amang nakikinig dito, ay nakuha ang pagpapala sa pamamagitan ng pandaraya; ngayon ay nakaupo siya sa tolda at naririnig ang kanyang bunso na nagsasabi ng isang bagay na hindi niya kayang itakwil.

At kung hahabaan mo ang sinulid, makikita mo kung saan ito dadalhin: isang anak na minamahal ng ama, ipinadala sa kanyang mga kapatid, tinanggihan, ipinagbili, at pagkatapos ay siya pa ang nagiging kaligtasan ng mga nagtaboy sa kanya. Hindi ito alegorya na pinilit. Ito ang paraan ng pagtrabaho ng Diyos na paulit-ulit nating makikita hanggang sa isang krus sa labas ng lungsod.

Ang Salamin

Mayroong isang bahagi sa atin na gustong-gustong magkuwento ng ating panaginip sa maling silid. Ang promosyong natanggap mo, ang anak mong pumasa sa unibersidad, ang nabili mong bahay, at ang silid ay puno ng mga taong nagsisikap pa rin. Hindi mo sinabi para magmalaki, sabi mo sa sarili. Pero alam mo kung bakit mo sinabi.

At nariyan din ang kabilang panig: ikaw ang nakikinig. Ang kapatid mong mas mahal ng magulang. Ang kasamahan sa trabaho na pinupuri ng lahat habang ikaw ang nagbubuhat ng mabigat. Hindi mo sinasabing kinamumuhian mo sila, basta na lang "hindi nakikipag-usap nang maayos," tulad ng nasa talata 4. Ganito eksakto kung paano nagsisimula ang pagtataksil: hindi sa poot kundi sa katahimikan.

Buksan ang iyong telepono ngayon, hanapin ang pinakahuling mensahe na handa mo nang ipadala na ang totoong layunin ay ipakita kung gaano ka na kalayo kaysa sa iba, at burahin ito bago matapos ang araw.

Ang Mga Unang Tagapakinig

Ang unang nakarinig ng kuwentong ito ay mga Israelita na alam na alam ang buhay-angkan: isang tolda, maraming asawa, mga anak na may iba't ibang ina, at mga paboritismong humahati sa dugo. Alam nila ang halaga ng pagkapanganay, kung ano ang nakataya sa mana, kung gaano kalaki ang kahihiyan kapag ang bunso ang nilagyan ng magandang damit habang ang iba ay naaamoy pa ng kawan.

Narinig din nila ang isang bagay na hindi natin agad naririnig: ang tanong sa talata 8, "Magiging hari ka ba talaga namin?" ay hindi lang inis. Ito ay isyu ng kapangyarihan sa isang bayan na kalaunan ay magtatalo tungkol sa kung sinong tribo ang maghahari. Ang pamilyang ito ay magiging labindalawang tribo. Ang inggit sa toldang ito ay magiging politika sa buong lupain.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang tinig lang ang hahayaan kong tumunog dito. Una, ang pagpili kay David sa 1 Samuel 16: ang bunso na iniwan sa kawan habang pinapapila ang mga nakatatandang kapatid. Pareho ang pattern, at hindi ito pagkakataon. Ang Diyos ay hindi nagsisimula sa tinatanggap ng lipunan.

Pangalawa, ang talinghaga ni Jesus tungkol sa mga magsasaka sa ubasan, kung saan ipinadala ng panginoon ang kanyang minamahal na anak, at ang mga kasama ay nag-usap na patayin siya upang mapasakanila ang mana. Halos salita sa salita ang katulad ng talata 20 dito. Alam ni Jesus ang kuwento ni Jose nang isinalaysay niya iyon.

Ang Mahirap na Tanong

Bakit magbibigay ang Diyos ng pahayag na alam niyang magpapaalab ng pagkamuhi? Kung tahimik lang si Jose, baka walang balon, walang dugo sa damit, walang matandang ama na tumangging magpaaliw.

Hindi tayo tinutulungan ng teksto. Walang sinasabi ang salaysay kung tama o mali si Jose sa pagsasabi; walang paratang, walang pagpuri. Ang tanging komento ay nasa talata 11: "ang kanyang ama ay itinago ang bagay sa kanyang isip." Iyon ang pinakamatapat na tugon sa isang pahayag na hindi mo pa kayang arukin.

Kaya ito ang matitirang katotohanan, hindi kaaya-aya: ang salita ng Diyos ay hindi palaging dumarating nang ligtas. Minsan binubuksan nito ang sugat bago ito magpagaling. Hindi iyan nagiging mas madali kapag alam mo ang katapusan ng kuwento.

Pagninilay

Sino sa paligid mo ang hindi mo kinakausap "nang maayos," at ano ang tunay na dahilan sa ilalim ng iyong katahimikan?

May pahayag ba sa buhay mo na hindi mo pa maintindihan, na kailangan mo munang itago sa iyong isip tulad ni Jacob sa halip na pilitin itong ipaliwanag?