Hosea 8

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang utos na parang sigaw sa gitna ng gabi: "Maglagay ng isang trumpeta sa inyong mga labi. Paparating ang isang agila sa aking tahanan, si Yahweh." May paparating na hukbo, at ang dahilan ay hindi lihim: sinuway ng Israel ang kasunduan. Pumipili sila ng mga hari nang hindi kumukunsulta sa Diyos, nagpapanday ng guyang ginto mula sa sariling pilak, nagdadagdag ng mga altar hanggang ang mismong altar ay naging kasangkapan ng kasalanan. Umupa sila ng kaibigan sa Asiria gaya ng isang taong bumibili ng pag-ibig. At habang ginagawa nila ito, tinatawag pa rin nila ang Diyos: "Aking Diyos, kami sa Israel ay kilala ka." Nagtatapos ang kabanata sa apoy na lalamon sa mga kuta na akala nila ay matibay.

Ang Ubod

Ang bersong pinakamasakit dito ay ang ikalabindalawa: "Maaari kong isulat ng sampung libong beses ang aking kautusan para sa kanila, ngunit titingnan lang nila ito tulad ng isang bagay na kakaiba sa kanila." Hindi kakulangan ng impormasyon ang problema ng Israel. Alam nila ang kautusan; naging estranghero lang ito sa kanila, parang liham sa wikang hindi na nila binabasa. Ito ang klase ng kasalanan na hindi kailanman umaamin na kasalanan siya, dahil buhay pa naman ang relihiyon: may altar, may handog, may karne, may pangalan ng Diyos sa bibig. Ang sinasabi ng Diyos sa pamamagitan ni Oseas ay matalim: maaaring buo ang panlabas na pagsamba at wala pa ring kasunduan. Ang debosyong hiwalay sa pagsunod ay hindi mahinang pananampalataya; ito ay ibang relihiyon na nagsusuot ng pangalan ng Panginoon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang guya ng Samaria ay hindi bagong imbensiyon; ito ang parehong guya na binuo sa paanan ng Sinai habang nasa bundok si Moises, ang parehong tukso na gawing kitang-kita ang Diyos na pumili nang hindi makita. At ang sinasabi ni Oseas ay hindi lamang "masama ito" kundi "gawa ito ng tao": "ginawa ito ng manggagawa; hindi ito Diyos!" Dito papunta ang buong daloy ng Kasulatan. Sapagkat darating ang panahon na ang Diyos mismo ang gagawa ng larawan niya sa laman, hindi galing sa pilak ng tao kundi galing sa kaniyang sariling puso. Ang bawat huwad na guya ay isang pagsubok na hawakan ang Diyos sa sariling termino; si Cristo ang Diyos na dumarating sa kaniyang termino, at nananatili.

Ang Salamin

Basahin mo ulit ang bersong dalawa at tanungin ang sarili mo kung ilang beses mo nang sinabi iyon. "Aking Diyos, kilala ka namin." Alam mo ang mga awitin, alam mo ang tamang termino, nasa grupo ka tuwing Huwebes. Pero itanong mo rin: kailan huling nabago ng isang utos ng Diyos ang isang desisyon mong nagastos ng pera, oras, o reputasyon? Kung wala, baka ang kautusan ay naging "isang bagay na kakaiba" na rin sa iyo, binabasa pero hindi na tinatalima. At tingnan mo ang berso siyam: umupa ng mangingibig. Ganoon din tayo kapag bumibili tayo ng katiyakan, sa pamamagitan ng koneksyon, ipon, o kung sinong maimpluwensiyang kaibigan, at tinatawag pa nating pagtitiwala. Ngayong araw, kumuha ng papel at isulat ang isang utos ng Diyos na alam mong hindi mo sinusunod ngayon; isulat sa ilalim nito ang isang bagay na gagawin mo bukas na sumusunod dito, at ilagay ito sa bulsa mo.

Ang Tanong

Bakit sasabihin ng Diyos na hindi niya tatanggapin ang mga handog na siya rin naman ang nag-utos? "Nag-alay sila ng karne at kinain ito, ngunit ako, si Yahweh, ay hindi tinatanggap ang mga ito." Nakakabahala ito, dahil ibig sabihin ay may pagsamba na tinatanggihan ng langit habang tumatanggap ng papuri ang tao. Hindi ito madaling ayusin. Hindi sinabi ni Oseas kung paano malalaman ng Israel kung tanggap na sila; sinabi niyang ang alay na hiwalay sa pagsunod ay usok lamang. Ang tanging naiwan ay isang hindi komportableng katiyakan: hindi natin kayang bilhin ang pagsang-ayon ng Diyos sa pamamagitan ng ritwal, kahit gaano karami. Kailangan nating hingin, hindi ihandog.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tinig na naririnig dito ay ang Diyos na sabay na nagagalit at nagdadalamhati. "Nagliliyab ang aking galit laban sa mga taong ito. Hanggang kailan sila mananatiling marumi?" Ang "hanggang kailan" ay hindi tanong ng hukom na may nakahandang hatol; tanong iyon ng isang naghihintay. Sa berso sampu, sa gitna ng banta, sumingit ang pangako: "muli ko silang titipunin." At sa berso labing-apat, ang pinakamasakit sa lahat: "Kinalimutan ako ng Israel, ang kaniyang manlilikha." Hindi "ang kanilang hari" o "ang kanilang tagapaghatol" kundi ang gumawa sa kanila. Ito ang Diyos na hindi napipigilan ang kaniyang katarungan pero hindi rin natatapos ang kaniyang pag-ibig, at ang tensiyon na iyon ay hindi nilulutas ni Oseas, dinadala niya lang.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Umaalingawngaw dito ang salita ni Samuel sa Saul, na "ang pagsunod ay higit na mabuti kaysa hain," dahil parehong sinasabi ng dalawang teksto na hindi kailanman naging kapalit ng puso ang seremonya. At sa Kabanata anim ng Oseas mismo, sinabi na ng Diyos ang gusto niya: kagandahang-loob at pagkilala, hindi handog. Kaya nang sipiin ni Jesus ang linyang iyon sa mga Pariseo, hindi siya nagdagdag ng bagong aral; ginising niya ang lumang sugat. Ang buong kabanatang ito ay babala sa relihiyon na tumatabang habang lumalago, at ang paulit-ulit na paggamit dito ni Jesus ay palatandaan na hindi lang Israel ang tinutukoy.

Pagninilay

Ano ang isang bahagi ng kautusan ng Diyos na dati mong sinusunod at ngayo'y tinitingnan mo na lang "tulad ng isang bagay na kakaiba"?

Sino o ano ang "mangingibig" na inuupahan mo para sa kapanatagan na dapat sa Diyos mo lamang hinahanap?