Hosea 9

Ang Teksto

Panahon ng ani. Puno ang giikan, umaapaw ang pisaan ng ubas, at sumasayaw ang Israel gaya ng lahat ng bansa sa paligid niya. Sa gitna ng ingay ay tumayo ang propeta at sumigaw: "Huwag kang magalak, Israel." Sinundan niya iyon ng listahan ng mga kakila-kilabot na pangungusap: wala nang ani, wala nang handog, wala nang lupain, wala nang anak. Ang bansang nagdiriwang ay malapit nang maging palaboy sa mga bansa.

Isipin mo ang eksena. May amoy ng sariwang trigo at matamis na alak. May mga kabataang nagtatawanan sa gilid ng giikan. At may isang lalaking sinasabihan silang hangal at sira ang ulo, na hindi umaalis, dahil may nakikita siyang hindi nila nakikita.

Ang Puso ng Mensahe

Ang ginagawa ng Diyos dito ay pagtatanggal ng kaligayahang walang pundasyon. Hindi ipinagbabawal ng Diyos ang kagalakan; ipinagbabawal niya ang kagalakang nakaw. Pinasalamatan ng Israel si Baal sa ani na mula kay Yahweh, kaya binabawi ng Diyos ang mismong bagay na pinag-aalayan nila ng papuri: "Ngunit ang giikan at ang pisaan ng ubas ay hindi magpapakain sa kanila."

Mas malalim pa: nilalayo niya sila sa kaniyang presensya. Ang pinakamasakit sa talata 4 ay hindi ang gutom kundi ito: "hindi ito makakarating sa tahanan ni Yahweh." Pwede kang magdasal, maghandog, magsimba, at hindi iyon aabot sa langit. Ang parusa ng Diyos sa taong ayaw sa kaniya ay minsang ganito kasimple: ibinibigay niya sa kanila ang kanilang hiling, ang buhay na walang kaniya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Babalik sa Egipto ang Efraim" (talata 3). Isang pangungusap, at nabura ang buong Exodo. Ang bayan na inilabas ng Diyos sa pamamagitan ng dugo at tubig ay ibinabalik sa pinanggalingan, at ang Memfis ang magiging libingan nila. Ganito kabigat ang salita: puwedeng mabawi ang kasaysayan ng pagliligtas kung tatalikuran ang Tagapagligtas.

Dito nakikita natin kung bakit kailangan ng isang Israel na hindi bibigo. Tumayo si Jesus sa isang bundok at sinabi sa mga taong tulad din ng mga nasa giikan na ang mga umiiyak ang pinagpala, hindi ang mga tumatawa. At dinala niya sa sarili ang buong "araw ng paghihiganti," para sa mga tulad ng Efraim, na nawalan ng tahanan, para magkaroon ulit ng tahanan ang mga palaboy.

Ang Salamin

Marami sa atin ang buhay sa giikan. May naipong pera, may promotion, may anak na pumasa, may bahay na natapos, at tunay namang masaya tayo. Ang tanong ng Oseas ay hindi "masama ba ang pagdiriwang mo?" kundi "kanino mo talaga ipinapasalamat ito?" Kapag ang kasiyahan mo ay nakatali sa bilang sa bangko, sa reaksyon ng mga tao, o sa katatagan ng katawan mo, may inilagay kang Baal sa tabi ng Diyos; at hindi iyon nakikitang pagsamba, kundi simpleng kaginhawahang hindi mo pinasasalamatan sa tamang Diyos.

May isa pang salamin: ang paratang na "hangal" at "nasiraan ng ulo" sa talata 7. May mga taong nagsasabi sa atin ng totoo, at tinatawanan natin sila dahil mas gusto natin ang ingay ng giikan.

Ngayong araw, isulat sa papel ang pinakamalaking tagumpay mo nitong taon. Sa ilalim niyon, isulat kung kanino mo iyon talaga ipinagpasalamat noong nangyari, at sabihin nang malakas sa Diyos ang hindi mo nasabi noon.

Ang Tanong

May panalangin sa talata 14 na hindi natin kayang basahin nang mahinahon: "Bigyan mo sila ng sinapupunan na makukunan at mga susong walang gatas." Humihingi ang propeta ng kawalan ng anak para sa sarili niyang bayan. At sinasabi ng Diyos sa talata 15: "Hindi ko na sila iibigin." Ang salitang ginamit doon ay ang mismong salita para sa matapat na pag-ibig na nagbubuklod ng tipan, ang salitang umuugong sa buong Oseas.

Hindi ko ito maaalis sa pamamagitan ng pagsasabing "simbolo lang iyan." Ang pinakamalumanay na masasabi ko ay ito: ang pag-ibig na nagsasalita nang ganito ay pag-ibig na nasaktan, hindi pag-ibig na namatay. At alam natin iyon dahil hindi dito nagtatapos ang aklat. Pero huwag nating padaliin ang talata 14. May panahong ang galit ng Diyos ay may bigat na hindi natin maaalis sa pamamagitan ng mabilis na paliwanag.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang pangalan ang binanggit ng propeta: Gibea at Baal Peor. Ang Gibea ay tumutukoy sa pinakamadilim na kabanata ng Mga Hukom, ang gabi ng pagpatay at pang-aabuso na halos naging dahilan ng digmaang sibil. Sinasabi ni Oseas: hindi ito bagong kasalanan, ito ang parehong sakit, nakabaon mula pa noon.

At may isa pang kakatwang ugnayan. Noong papatungo na si Jesus sa krus, sinabihan niya ang mga babaeng umiiyak na darating ang araw na tatawaging pinagpala ang mga baog at ang mga sinapupunang hindi nagsilang. Halos literal niyang inulit ang talata 14 ng Oseas, ngunit ngayon ang propeta mismo ang dadala ng hatol na binibigkas niya.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi malamig. Basahin mong muli ang talata 10: "Nang natagpuan ko ang Israel, tulad ito ng paghahanap ng mga ubas sa ilang." Isipin mo ang gulat ng paglalakad sa disyerto at biglang makakita ng gubat na ubas. Ganoon ang Diyos nang matagpuan niya ang Israel: hindi obligado, hindi inaasahan, basta nagalak.

At pagkatapos: "nagpunta sila kay Baal Peor." Isang pangungusap ang pagitan ng kagalakan at pagkasuklam. Ang Diyos na ito ay may alaala, at iyon ang nagpapasakit sa lahat. Ang poot niya ay hindi pagsabog ng isang diktador; ito ay reaksyon ng isang taong nakakita ng kagandahan at pinanood itong masira. Hindi ganito nagalit ang mga diyos ng Canaan. Ganito lang nagagalit ang Diyos na nagmahal.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ang kagalakan mong nakatali sa isang bagay na hindi ang Diyos, at ano ang mawawala sa iyo kung mawala iyon?

Sino ang "propeta" sa buhay mo na tinawanan mo o iniwasan dahil masakit ang sinabi niyang totoo, at handa ka bang pakinggan siya ulit?