Lucas 11:28

Ang Teksto

Sa gitna ng siksikang tao, habang kasisimula pa lamang ni Jesus ipaliwanag kung bakit ang pagpapalayas niya ng demonyo ay tanda na dumating na ang kaharian ng Diyos, may isang babaeng hindi na nakatiis. Sumigaw siya mula sa karamihan, hindi tanong kundi papuri: "Pinagpala ang sinapupunan na nagsilang sa iyo at ang nagpasuso sa iyo." Isang tapat, mainit, napaka-inang paraan ng paghanga. At sinagot siya ni Jesus nang hindi itinatanggi ang sinabi niya, pero inilipat ang timbangan: "Higit pa na pinagpala ang mga nakarinig ng salita ng Diyos at iningatan ito." Hindi niya pinahiya ang babae. Binuksan niya lang ang pinto na akala ng babae ay para sa iisang babae lamang sa buong kasaysayan, at ipinakita na bukás iyon sa kahit sino sa karamihan, kasama na siya.

Ang Puso ng Teksto

Ang sinasabi ni Jesus dito ay halos nakakagulat sa katapangan nito: ang pinakamalalim na ugnayan sa kaniya ay hindi dugo, hindi kapalaran, hindi natatanging pribilehiyo, kundi pakikinig at pag-iingat sa salita ng Diyos. Ang salitang isinalin na "iningatan" ay nagdadala ng ideya ng pagbabantay, pag-iingat na parang mahalagang bagay na hindi basta ibinababa kahit saan: hindi lang narinig, kundi inalagaan hanggang sa ito ay magbunga sa buhay. Ibig sabihin, ang biyaya ng Diyos ay hindi minana, hindi itinalaga sa iilang mapalad. Bukás ito sa sinumang handang makinig at manatili. Sa isang mundong puno ng ranggo at pedigree, ito ay nagpapalaya: walang nakatatanda sa pila ng kaharian. Pero ito rin ay humihiwa, dahil tinatanggal nito ang bawat dahilan na maaari nating itago sa likod ng ating relihiyosong pinagmulan.

Ang Sinulid sa Buong Kuwento

May isang linya na tumatakbo mula Deuteronomio hanggang dito: ang bayan ng Diyos ay hindi nabubuo sa pamamagitan ng lahi kundi sa pamamagitan ng pakikinig. "Dinggin mo, O Israel" ang pundasyon ng tipan, at ang pagdinig na iyon ay laging may kasamang paggawa. Kaya nga hindi bago ang sinabi ni Jesus; binubuksan lamang niya ang lumang pinto nang mas maluwang. At may katalinuhan sa sagot niya na madalas nating hindi napapansin: si Maria mismo ang unang halimbawa ng sinasabi niya. Hindi siya pinagpala dahil nagsilang siya, kundi dahil sinabi niyang mangyari nawa ayon sa salita. Ang biyayang natanggap niya sa sinapupunan ay bunga ng biyayang tinanggap muna niya sa pandinig. Ganito nabubuo ang pamilya ni Cristo hanggang ngayon.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong-gusto ang sinabi ng babae, dahil mas madali ang paghanga kaysa pagsunod. Masarap pumalakpak kay Jesus mula sa karamihan. Masarap mag-post ng talata, umiyak sa isang awit, ipagmalaki na ikaw ay anak ng isang mananampalatayang pamilya, na lumaki ka sa simbahan, na kabisado mo ang mga kuwento. Lahat iyon ay papuri sa sinapupunan, hindi pagsunod sa salita. At alam mo ito: may isang bagay na malinaw na sinabi ng Diyos sa iyo, marahil tungkol sa paraan ng pagsasalita mo sa asawa mo, sa pera na hinahawakan mo nang mahigpit, sa kapatid na matagal mo nang hindi kinakausap, at nakakatlong taon mo na itong pinakikinggan nang hindi iniingatan. Hindi ka pinagagalitan ni Jesus dito. Inaalok ka niya ng higit pa: ang pagpapala na hindi nakasalalay sa iyong pinagmulan kundi sa pagsunod mo ngayong araw. Kaya ito ang gawin: kunin ang isang bagay na matagal mo nang alam na hinihingi sa iyo ng Diyos, isulat ito sa isang papel bilang isang pangungusap na may pandiwa, at idikit sa salamin kung saan ka naghihilamos bukas ng umaga.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin kung paano sumagot si Jesus. Hindi niya binasag ang papuri ng babae, at hindi rin siya nagpalubog dito. Walang pagkamuhi sa kaniyang pagtatama, pero wala ring pag-aalangan. Ganito siya sa buong kabanata: matalas sa mga Pariseo, mahabagin sa pipi, matiyaga sa mga alagad na humihingi ng aral sa panalangin. Sa isang sandaling madaling sakyan ang hanga ng karamihan, pinili niyang ituro ang landas palayo sa kaniyang sarili bilang kahanga-hangang pigura at patungo sa salita ng Diyos na dapat sundin. Hindi siya naghahanap ng tagahanga. Naghahanap siya ng kapatid. At sa likod ng sagot na iyon ay isang Diyos na mas nais tayong makasama kaysa purihin mula sa malayo.

Sino ang mga Unang Nakarinig

Sa mundo ng babaeng iyon, ang halaga ng isang ina ay nasa kaniyang mga anak. Ang pinakamataas na papuri na maibibigay niya sa isang gurong gaya ni Jesus ay ang papuri sa nagpalaki sa kaniya. At sa isang lipunang nakatali sa angkan, lahi, at talaan ng pinagmulan, ang sinabi ni Jesus ay halos mapanganib. Ang mga unang nakarinig nito ay mga taong binibilang ang kanilang pagkakakilanlan mula kay Abraham pababa. Nang sabihin niyang ang tunay na pagpapala ay para sa sinumang nakikinig at nag-iingat ng salita, may nabuksan para sa mga walang marangal na pangalan: mga babae, mga mahihirap, mga lumaki sa labas ng mga paaralan ng mga rabbi. At may nasarhan naman para sa mga umaasa sa dugo lamang.

Ang Konteksto

Nasa gitna tayo ng isang mahabang araw ng kontrahan. Kapapalayas lamang ni Jesus ng demonyo mula sa isang pipi, at sa halip na magpuri, pinaratangan siya ng ilan na si Beelzebub ang kaniyang lakas. Sinagot niya iyon sa pamamagitan ng larawan ng malakas na tao na dinaig ng mas malakas, at ng babala tungkol sa bahay na nawalisan at maayos pero walang nakatira. Sa gitna ng matalas na pagtuturong ito pumasok ang sigaw ng babae, na parang hangin mula sa ibang mundo. At ang sagot ni Jesus ay hindi lumilihis sa paksa kundi nagbubuod nito: hindi sapat na mawalisan ang bahay. Kailangan itong tirahan ng salita ng Diyos, dininig at iningatan, kung hindi ay babalik ang pito.

Pagninilay

Ano ang huling bagay na narinig mo mula sa salita ng Diyos na alam mong totoo, pero ngayon ay hindi mo na matandaan kung anong ginawa mo tungkol dito?

Saan ka umaasa sa pinagmulan mo, sa pamilya o sa tagal mo sa simbahan, sa halip na sa pagsunod ngayon?